• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Somonino



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Somonino – stacja kolejowa w Somoninie, w gminie Somonino, w województwie pomorskim. Przez stację przebiegają linie kolejowe nr 201 i 214. Na stacji zatrzymują się pociągi kursujące pomiędzy Kościerzyną, a Gdynią Główną.Droga wojewódzka nr 224 (DW224) - droga wojewódzka w woj. pomorskim o długości 107 km łącząca Wejherowo z Tczewem. Droga przebiega przez 5 powiatów: wejherowski (gminy: Wejherowo i Szemud), kartuski (gminy: Przodkowo, Kartuzy i Somonino), kościerski (gminy: Nowa Karczma i Liniewo), starogardzki (gmina Skarszewy) i tczewski (gmina Tczew).

    Somonino (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Somònino) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Somonino nad Radunią i przy drodze wojewódzkiej nr 224. Miejscowość jest siedzibą gminy Somonino i placówką Ochotniczej Straży Pożarnej. Południowo-wschodnim krańcem wsi przebiega turystyczny Szlak Wzgórz Szymbarskich. Przez miejscowość prowadzi trasa magistrali węglowej (MaksymilianowoKościerzynaGdynia) i zlokalizowana jest w niej stacja kolejowa Somonino. Przed wstrzymaniem ruchu na linii do Kartuz stacja Somonino posiadała status stacji węzłowej. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

    Ostrzyce (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Òstrzëce) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Somonino na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego nad Radunią. Wieś leży przy Drodze Kaszubskiej i na szlaku wodnym "Kółko Raduńskie" u podnóża Jastrzębiej Góry (227,2 m n.p.m.) nad Jeziorem Ostrzyckim, po którym to w sezonie letnim pływa stateczek białej floty "Stolëm". Miejscowość jest placówką Ochotniczej Straży Pożarnej. Na południe od Ostrzyc znajduje się najwyższe wzniesienie Niżu Polskiego szczyt Wieżyca a na wschodzie jezioro Trzebno. Integralną częścią Ostrzyc jest dawny przysiółek Węgloszyno (kaszb Wengloszënò). Prowadzi tędy również turystyczny Szlak Kaszubski.Gmina Somonino (do 1954 gmina Goręczyno) – gmina wiejska w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie gdańskim.

    Spis treści

  • 1 Pochodzenie nazwy
  • 2 Historia do 1462 pod zarządem zakonu krzyżackiego
  • 3 Historia do 1772 pod zarządem zakonu kartuzów z Kartuz
  • 4 Pod zaborem pruskim 1772-1918
  • 5 Zobacz też
  • 6 Bibliografia
  • 7 Linki zewnętrzne
  • Pochodzenie nazwy[]

    Teoretycznie podchodząc do nazwy miejscowości zakończonych przyrostkiem –ino, można powiedzieć, że są one albo topograficzne, a więc nawiązują do charakterystycznego ukształtowania terenu, do występujących na tym terenie roślin, lub żyjących zwierząt, albo dzierżawcze, a więc pochodzą od imion założycieli bądź właścicieli tych miejscowości. Taka zresztą jest funkcja tego przyrostka także w wyrazach pospolitych. Rzeczownikowy przyrostek –ina tworzył np. nazwy zagajników, lasów, jak dębina, buczyna, a przymiotnikowy przyrostek- ino spotykamy np. w nazwach Banino od bania „zagłębienie w terenie”, Smolino od smoła, Kępino od kępa, Kościerzyna od staropolskiego rzeczownika kościerz „nazwa chwastu kostrzewa”. Przyrostek –in, –ina, –ino pełnił jednak przede wszystkim funkcję dzierżawczą w przymiotnikach.

    Województwo pomorskie – jednostka podziału administracyjnego Polski, jedno z 16 województw, położone w północnej Polsce. Siedzibą władz województwa jest Gdańsk. Obejmuje obszar o powierzchni 18 310,34 km².Borcz (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Bórcz) – wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Somonino, przy drodze krajowej nr 20 Stargard - Szczecinek - Gdynia, na turystycznym szlaku Wzgórz Szymbarskich. Wieś jest siedzibą sołectwa Borcz w którego skład wchodzą również miejscowości Mały Dwór i Patoka. We wsi znajduje się dwór (obecnie hotel) z parkiem, a na północ od miejscowości znajduje się Rezerwat przyrody Jar Rzeki Raduni.

    Po tym wstępie nie powinno nas dziwić, że nazwa Somonino bywa też objaśniana przez językoznawców albo jako topograficzna od rzeczownika sum (tak prof. S. Rospond z Uniwersytetu Wrocławskiego) ze względu na położenie nad Radunią, albo jako dzierżawcza od imienia Siemian (tak prof. H. Górnowicz z Uniwersytetu Gdańskiego.

    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.Goręczyno (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Gòrãczëno) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Somonino nad Radunią przy wschodnim krańcu Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Przez miejscowość prowadzi Szlak kajakowy rzeki Raduni. Najbliższa stacja kolejowa to Somonino lub Sławki na trasie magistralii węglowej (Maksymilianowo-Kościerzyna-Gdynia). Miejscowość jest placówką Ochotniczej Straży Pożarnej. W sezonie letnim Goręczyno pełni rolę zaplecza noclegowego pobliskiego Jeziora Ostrzyckiego.

    Przypatrzmy się wybranym zapisom tej nazwy. Pierwszy zapis pojawia się w roku 1242 w postaci Semagino lub Semanino w dokumencie Sambora II, mocą którego to dokument przekazuje tenże książę pomorski Goręczyno i 13 innych miejscowości, wśród nich też Somonino z parafii Goręczyno biskupowi kujawskiemu Michałowi. Ten zapis daje się odczytać właśnie jako Siemianino i sprowadzić do imienia Siemian. Imię to jest wariantem imienia hebrajskiego Szymon. Imię Szymon jako często używane w dawnej Polsce miało różne warianty, jak właśnie Siemian, Simian, Szymon, Szyman, Szymun, Simon i wiele innych. Dziś te warianty są nazwiskami polskimi i kaszubskimi. Za taką interpretacją przemawiałby też wariant niemiecki nazwy Semlin. Potem wieś stała się własnością zakonników kartuzów i zapisywana była Samonin w roku 1525, Szamonino w roku 1570, Somanino w roku 1599, Somonin koniec XIX.

    Województwo gdańskie – jedno z 49 województw istniejących w latach 1975-1998, położone w północnej Polsce. W 1999 roku włączone zostało do województwa pomorskiego.Magistrala węglowa (potocznie zwana Węglówką) – trasa kolejowa łącząca bezpośrednio zagłębie węglowe Górnego Śląska z Gdynią.

    Prof. Rospond, opierając się na tych późniejszych zapisach próbował całą nazwę sprowadzić do wyjściowej postaci Somino od rzeczownika sum, dawniej som „nazwa ryby”. Od rzeczownika sum, dawniej som mamy na Pomorzu kilka wsi i jezior, z których najbardziej może znane są Sominy w Bytowskiem.

    Z tego co wynika, prof. Edward Breza opowiada się za interpretacją dzierżawczą nazwy Somonino, w XIII w. Siemianino. Dalsze zapisy w nazwie już niezrozumiałej odzwierciedlają procesy fonetyczne, które zachodziły w sąsiedztwie spółgłosek nosowych m i n i nawiązanie do zaimka sam. W skutek przekształceń fonetycznych z etymologicznego Siemianina powstało Somonino.

    Dwujęzyczne nazewnictwo geograficzne w Polsce – zgodnie z ustawą z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym na terenach zamieszkanych przez mniejszości narodowe, etniczne lub posługujące się językiem regionalnym, istnieje możliwość wprowadzenia nazewnictwa geograficznego w językach mniejszości.Podział administracyjny Polski 1975–1998 – podział administracyjny obowiązujący od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 (od reformy w 1975 do reformy w 1999). Został wprowadzony ustawą z dnia 28 maja 1975 o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wieś (łac. pagus, rus) – jednostka osadnicza o zwartej, skupionej lub rozproszonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych lub związanych z nimi usługowych lub turystycznych, nieposiadająca praw miejskich lub statusu miasta (art. 2 ustawy z 29 sierpnia 2003 o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych).
    Egiertowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Egertowò, niem. Eggertshütte) – wieś kaszubska w Polsce na wschodnich obrzeżach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Somonino na skrzyżowaniu drogi krajowej nr 20 Stargard Szczeciński - Szczecinek - Gdynia z drogą wojewódzka nr 224 Wejherowo - Tczew. Wieś jest placówką Ochotniczej Straży Pożarnej. W miejscowości funkcjonuje szkoła podstawowa, do której uczęszczają dzieci z miejscowości takich jak: Kaplica, Starkowa Huta, Piotrowo, Połęczyno, Kamela, Egiertowo, Hopowo.
    Kartuzy (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Kartuzë, niem. Karthaus) – miasto w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kartuzy. Miasto leży nad czterema jeziorami zwanymi kartuskimi. Są to: jezioro Karczemne, Klasztorne Duże, Klasztorne Małe i Mielenko. W Kartuzach krzyżują się drogi wojewódzkie: nr 211, nr 224 i nr 228.
    Kościerzyna (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Kòscérzna; niem. Berent, dawniej Bern) – miasto i gmina w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego.
    Kaszuby (kasz. Kaszëbë lub Kaszëbskô) – region kulturowy w północnej Polsce, będący częścią Pomorza, w którym zamieszkują Kaszubi (autochtoniczni Pomorzanie) posługujący się językiem regionalnym – etnolektem, określanym jako język kaszubski.
    Powiat kartuski (kaszb. Kartësczi kréz) – powiat w Polsce (województwo pomorskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Kartuzy.
    Język kaszubski, dialekt kaszubski (nazwy własne: kaszëbsczi jãzëk, kaszëbskô mòwa, pòmòrsczi jãzëk, kaszëbskò-słowińskô mòwa) – mowa zachodniosłowiańska i lechicka o spornym statusie – w zależności od przyjętych kryteriów uznawana za odrębny język lub dialekt języka polskiego. Często przyjmowane jest stanowisko pośrednie, unika się określania jej jako „język” lub „dialekt” albo określa się ją jako etnolekt. Z prawnego punktu widzenia kaszubszczyzna jest w Polsce językiem regionalnym. Kaszubskim posługuje się w Polsce na co dzień 108 tys. Kaszubów. Jest jedyną pozostałością słowiańskich dialektów pomorskich. Należy do grupy języków lechickich, w jej centralnej odmianie, bliski standardowemu językowi polskiemu, z wpływami języka połabskiego, dolnoniemieckiego i staropruskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.