• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sojuz T

    Przeczytaj także...
    Sojuz T-9 – radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca czwartą załogową wyprawę na pokład stacji Salut 7 (wysłanej na orbitę 19 kwietnia 1982).Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
    Sojuz T-1 (ros. Союз Т-1) – bezzałogowy lot radzieckiego pojazdu orbitalnego Sojuz, pierwszy lot Sojuza T. Celem pojazdu była stacja Salut 6.

    Sojuz 7K-ST (ros. Союз 7К-СТ) lub krócej Sojuz-T (Союз-Т) – pojazd kosmiczny programu Sojuz, przeznaczony specjalnie dla stacji Salut 7, jednak odbył również loty na stacje Salut 6 i Mir. Był również pierwszą generacją pojazdów Sojuz umożliwiającą lot 3-osobowej załogi od czasu lotu Sojuza 11 w czerwcu 1971.

    Sojuz T-11 – radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca szóstą załogową ekspedycję na pokład stacji kosmicznej Salut 7 w ramach programu Interkosmos. Na pokładzie znajdował się pierwszy kosmonauta z Indii.Mir (ros. Мир, pol. pokój) – zbudowana przez Związek Radziecki załogowa stacja orbitalna, która od wystrzelenia jej pierwszego modułu w 1986, do jej kontrolowanej deorbitacji w 2001, okrążała Ziemię poruszając się po niskiej orbicie okołoziemskiej. W pierwszych latach swojego istnienia Mir był używany tylko przez ZSRR i współpracujące z nim państwa w ramach programu Interkosmos. Po rozpadzie ZSRR na stację zaczęli latać również astronauci innych narodowości, w tym ze Stanów Zjednoczonych.

    Nowy statek różnił się od dotychczasowych Sojuzów ważnymi szczegółami wyposażenia. Składał się z trzech części: sekcji orbitalnej, kapsuły lądującej i przedziału sprzętowego z bateriami słonecznymi. Należały do nich płyty z bateriami ogniw słonecznych, układy łączności radiowej oraz układy sterowania usytuowaniem. Ogniwa słoneczne umożliwiały skuteczne zasilanie w energię elektryczną przez dłuższy czas, a nie wyłącznie z akumulatorów o ograniczonej pojemności. Pozwoliło to na wykorzystanie Sojuzów T do realizacji dłużej trwających misji. Nowe układy radiowe umożliwiły kosmonautom lepszą łączność z ośrodkami naziemnymi. Wyposażenie jak w statkach Sojuz, z dodatkowym komputerem i zmienionym systemem napędowym z jednolitym paliwem dla wszystkich silników. Sojuzy wyposażono jeszcze w jedno udoskonalenie uruchamiane podczas powrotu na Ziemię. Kilkaset metrów nad Ziemią odstrzelane były zewnętrzne okienka iluminatorów, które ulegają zmętnieniu w czasie wtargnięcia w atmosferę. Dzięki temu załoga mogła obserwować miejsce lądowania, co miało duże znaczenie, również psychologiczne. Długość statku - 6,98 m, maksymalna średnica korpusu 2,72 m, rozpiętość baterii słonecznych - 10,60 m. Masa orbitalna 6850 kg, masa lądownika 3000 kg.

    Sojuz T-14 – radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca dziewiątą załogową ekspedycję na pokład stacji kosmicznej Salut 7. Wasjutin zmuszony do wcześniejszego powrotu na skutek choroby.Sojuz T-13 – radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca ósmą załogową ekspedycję na pokład stacji kosmicznej Salut 7.

    Misje[]

    Testy bezzałogowe:

  • Kosmos 1001
  • Kosmos 1074
  • Sojuz T-1 (test bezzałogowy, wystrzelony w 1979)
  • Loty załogowe:

  • Sojuz T-2
  • Sojuz T-3
  • Sojuz T-4
  • Sojuz T-5
  • Sojuz T-6
  • Sojuz T-7
  • Sojuz T-8
  • Sojuz T-9
  • Sojuz T-10-1 (katastrofa rakiety, załoga przeżyła)
  • Sojuz T-10
  • Sojuz T-11
  • Sojuz T-12
  • Sojuz T-13
  • Sojuz T-14
  • Sojuz T-15 (lot na stacje Salut 7 i Mir)
  • Przypisy

    1. „Astronautyka”. 113 (1), s. 1-2, 1981. Wrocław: Wydawnictwo Ossolineum. ISSN 0004-623X. 

    Linki zewnętrzne[]

  • Mir Hardware Heritage
  • David S.F. Portree, Mir Hardware Heritage, NASA RP-1357, 1995
  • Mir Hardware Heritage (wikisource)
  • Mark Wade: Soyuz T (ang.). W: Encyclopedia Astronautica [on-line]. [dostęp 2014-07-19].
  • Sojuz T-10-1 (w literaturze zachodniej nazywany także Sojuzem T-10a) – radziecka załogowa misja kosmiczna, która zakończyła się eksplozją rakiety nośnej na wyrzutni i ewakuacją załogi przy pomocy rakiety ewakuacyjnej pojazdu.Kosmos 1074 (ros. Космос-1074) – bezzałogowy lot kosmiczny w ramach programu Sojuz. Był to drugi lot nowego modelu Sojuz-T. Misja trwała 60 dni, w czasie jej trwania statek wykonał sześć manewrów orbitalnych; zakończyła się lądowaniem 1 kwietnia 1979.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sojuz T-10 – radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca piątą załogową ekspedycję na pokład stacji Salut 7. Trzecia stała załoga Saluta 7 wystartowała z Ziemi 8 lutego 1984 r. w statku, który ponownie oznaczono jako Sojuz 10. W dzień później dołączyli do bazy.
    Sojuz T-6 – radziecka załogowa misja kosmiczna, stanowiąca drugą załogową ekspedycję na pokład stacji kosmicznej Salut 7 i dziesiąty lot załogi międzynarodowej. Na pokładzie znajdował się kosmonauta francuski Jean-Loup Chrétien.
    Salut 6 (ros. Салют-6) – radziecka stacja orbitalna, ósma z wszystkich stacji programu Salut. Została wyniesiona na orbitę 29 września 1977 za pomocą rakiety Proton K z kosmodromu Bajkonur w ZSRR (obecnie Kazachstan). Funkcjonowała przez pięć lat.
    Kosmos 1001 (ros. Космос-1001) – bezzałogowy lot kosmiczny w ramach programu Sojuz. Był to pierwszy lot nowego modelu Sojuz-T. Misja trwała 11 dni, była nieudana; zakończyła się lądowaniem 15 kwietnia 1978.
    Sojuz 11 (kod wywoławczy Янтарь - Jantar) – radziecka misja kosmiczna, druga planowana wizyta na pierwszej stacji kosmicznej świata, Salut 1. Pojazd, z kosmonautami Wołkowem, Dobrowolskim i Pacajewem na pokładzie, wystrzelono z kazachskiego kosmodromu Bajkonur 6 czerwca 1971. Załoga przebywała na stacji 22 dni, lecz podczas powrotu na Ziemię, 29 czerwca 1971, wszyscy trzej członkowie załogi zginęli.
    Sojuz T-3 – radziecka trzynasta załogowa misja kosmiczna na stację Salut 6. Kod wywoławczy «Маяк» - (Majak - Latarnia). Pierwszy lot trzymiejscowej kapsuły Sojuza T. Celem misji była renowacja stacji Salut 6 i testy pojazdu.
    Salut 6 EP-6 (kod wywoławczy «Юпитер» - Jowisz) – szósta krótkotrwała misja na Saluta 6. Była dziesiąta udana załogowa misja na tę stację.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.042 sek.