Socjalizm w Pakistanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zulfikar Ali Bhutto socjalistyczny prezydent Pakistanu w latach 1971 – 1973 i premier w latach 1973 – 1977

Wpływy socjalizmu i ruchu socjalistycznego w Pakistanie wahały się w zależności od okresu w historii kraju. W okresie XX wieku przeważającym ustrojem gospodarczym Pakistanu był kapitalizm, lecz w niektórych okresach widoczna w polityce była przewaga ideologii socjalistycznej. Współczesny główny nurt socjalistyczny w Pakistanie związany jest z ideą islamskiego socjalizmu, w którym państwo działa zgodnie z zasadami wiary muzułmańskiej, mniejsze grupy socjalistyczne pozostają pod wpływem tradycyjnego socjalizmu.

Socjalizm agrarny - utopia społeczna głoszona w połowie XIX w. przez rewolucyjnych demokratów rosyjskich i polskich (Aleksander Hercen, Nikołaj Czernyszewski, Gromady Ludu Polskiego). Postulował stworzenie ustroju socjalistycznego, z pominięciem kapitalistycznej fazy rozwoju, w wyniku rewolucji agarnej opartej na chłopstwie jako głównej sile rewolucyjnej.Sekularyzm (świeckość) jest powszechnie definiowany jako koncepcja braku integracji lub współzależności religii z publicznymi sprawami społeczeństwa. Często jest wiązany z okresem oświecenia w Europie i odgrywa główną rolę w społeczeństwach Zachodu. Idee rozdziału kościoła od państwa i laickości wiele czerpią z sekularyzmu. Antonimem sekularyzmu jest teokracja.

Historia[ | edytuj kod]

Początek niezależnego pakistańskiego ruchu socjalistycznego wiąże się z uzyskaniem przez ten kraj niepodległości w sierpniu 1947 roku. Wkrótce po utworzeniu Pakistanu powstała Pakistańska Partia Socjalistyczna, będąca w owym czasie jedyną partią socjalistyczną działającą w kraju. Ugrupowanie liczyło około 1200 członków i posiadała status członka Azjatyckiej Konferencji Socjalistycznej. Partia Socjalistyczna miała silne struktury we wschodnich regionach wiejskich i w Pakistanie zachodnim. Była typową, świecką partią socjalistyczną, ze względu na postulowany przez działaczy sekularyzm była mimo silnej pozycji na obszarach wiejskich, izolowana na arenie krajowej i stopniowo traciła poparcie na rzecz socjalistów islamskich. Świeccy socjaliści nie byli w stanie konkurować z nurtem religijnym reprezentowanym przez współtwórcę niepodległego Pakistanu Liaquata Ali Khana. Partia została zdelegalizowana razem z wszystkimi innymi partia politycznymi w 1958 roku gdy generał Muhammad Ayub Khan wprowadził w kraju stan wojenny. Kolejną partią socjalistyczną była założona w 1966 roku Pakistańska Partia Ludowa.

Partia Baas (arab.اﻟﺒﻌﺚ) czyli Odrodzenie (skrót od Hizb al-Baas al-Arabi al-Isztiraki – Partia Socjalistycznego Odrodzenia Arabskiego) – lewicowa arabska partia polityczna, której celem jest scalanie i zjednoczenie świata arabskiego.Socjalizm jako zorganizowany ruch polityczny w Stanach Zjednoczonych rozpoczął się wraz z rozwojem utopijnego socjalizmu na początku XIX wieku, następnie był ściśle powiązany z założoną w 1876 Socjalistyczną Partią Pracy, i założoną w 1901, Socjalistyczną Partią Ameryki. Partii Socjalistycznej w całej historii działalności udało się wystawić setki kandydatów na różne stanowiska w całym kraju, lecz w wyniku surowych represji rządowych ostatecznie podupadła w 1920. Socjalistyczna Partia Pracy nie odnotowała sukcesów zbliżonych do Partii Socjalistycznej, ale udało się jej działać do końca XX wieku.

Czołowym pakistańskim socjalistom tego okresu był Zulfikar Ali Bhutto, założyciel Pakistańskiej Partii Ludowej. Bhutto podczas swojej kadencji prezydenckiej (1971-1973), przeprowadził szereg reform gospodarczych, jego polityka przyczyniła się do osłabienia silnego systemu feudalnego, niezagospodarowane grunty rolne zostały przydzielone ubogim rolnikom. Za jego kadencji odnotowano znaczną redukcję ubóstwa i największą w historii państwa modernizacje prawa pracowniczego. Socjalistyczny gabinet sprawujący władzę w Pakistanie w latach 70. doprowadził do zwiększenia podstawowych praw obywateli, takich jak dostęp do odpowiedniej opieki zdrowotnej i edukacji. Znacjonalizowano szkoły i uczelnie, sektor przemysłowy (w tym żelazo i huty), sektor bankowy, spożywczy, chemiczny oraz motoryzacyjny. Czas ten był kluczowy w powstawaniu wolnych związków zawodowych.

Komunizm (od łac. communis – wspólny, powszechny) – system społeczno-ekonomiczny, w którym nie istnieje własność prywatna środków produkcji, a całość wytworzonych dóbr jest w posiadaniu wspólnoty, której członkowie są równi.Socjalizm dhāmmiczny – nazwa wizji "Oświeconego Społeczeństwa" ("Społeczeństwa Nibbany") stworzonej przez tajskiego mnicha bhikkhu Buddhadasę w latach 70., także twórcy szkoły buddyjskiej Suan Mokkh.

Po obaleniu rządu Bhutto w wyniku wojskowego zamachu stanu na czele którego stał korzystający ze wsparcia fundamentalistów muzułmańskich Muhammad Zia ul-Haq, nowo powstały reżim zwalczał ruchy sekularystyczne, marksistowskie i socjalistyczne. W okresie istnienia dyktatury wojskowej w latach od 1977 roku do 1988, rząd zabraniał socjalistom startu w wyborach. Reżim w 1985 zniósł stan wyjątkowy i pozwolił na powrót do kraju Benazir Bhutto, córce zamordowanego Zulfikara Ali Bhutto. Benazir Bhutto objęła stanowisko przewodniczącego Partii Ludowej a w 1988 roku została desygnowana na premiera. Współcześnie ruch socjalistyczny Pakistanu został zdominowany przez Partię Ludową, w 2002 roku powstała opozycja względem niej Pakistańska Partia Socjaldemokratyczna która została jednak rozwiązana dwa lata później.

Stan wojenny – jeden ze stanów nadzwyczajnych, polegający na przejęciu administracji przez wojsko. Stan wojenny może być wprowadzony przez rząd danego kraju w celu przywrócenia porządku publicznego w wypadku takich zdarzeń jak zamach stanu czy w celu zdławienia opozycji politycznej.Syjonizm socjalistyczny (hebr. ציונות סוציאליסטית, tsionut sotsialistit), inaczej syjonizm pracy – główny nurt lewego skrzydła ruchu syjonistycznego. Przez wiele lat był główną tendencją w całym ruchu, jako ideologia dominująca w wielu organizacjach syjonistycznych. W przeciwieństwie do tzw. "syjonizmu politycznego", stworzonego przez Theodora Herzla i popieranego przez Chaima Weizmanna, syjonizm socjalistyczny odrzucał twierdzenie, iż państwo żydowskie może powstać w wyniku nakłonienia do jego powołania społeczności międzynarodowej lub mocarstwa takiego jak Wielka Brytania, Niemcy czy Imperium osmańskie. Nurt ten postulował stworzenie państwa poprzez konstrukcję postępowego żydowskiego społeczeństwa żyjącego w wiejskich kibucach i moszawach, w którym znaczną rolę odgrywałby także miejski proletariat.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Socjalizm rynkowy jest systemem politycznym, w którym łączy się własność publiczną z mechanizmem rynkowym, a więc środki produkcji są albo własnością publiczną albo są wspólnie posiadane i eksploatowane w celach zarobkowych w gospodarce rynkowej. Wypracowany w ten sposób zysk stanowi bezpośrednie źródło dochodów pracowników lub jest źródłem finansów publicznych.
Socjalliberalizm (liberalizm socjalny, w USA nazywany jako nowoczesny liberalizm, w Wielkiej Brytanii nazywany jako nowy liberalizm, a w Niemczech jako lewicowy liberalizm) – zdefiniowana przez Leonarda T. Hobhouse’a doktryna polityczna, głosząca wolność społeczną przy jednoczesnym zachowaniu pewnego stopnia interwencjonizmu państwowego w mechanizmy wolnego rynku (aby dać zabezpieczenie socjalne najbiedniejszym) oraz dopuszczeniu możliwości posiadania przez państwo przedsiębiorstw użyteczności publicznej.
Międzynarodowe Stowarzyszenie Robotników (Pierwsza Międzynarodówka) - międzynarodowa organizacja robotnicza założona 28 września 1864 roku w Londynie. Jej założycielami było 20 osób, m.in.: Henri Tolain, Friedrick Lessner, Hermann Jung, Karl Schapper, Konstanty Bobczyński, Ludwig Wolff. Za cel stawiała sobie koordynację działalności organizacji robotniczych z różnych krajów świata, miejsce wymiany doświadczeń i poglądów organizacji socjalistycznych oraz pomoc dla strajkujących i walczących o prawa robotnicze. Była forum, gdzie ścierały się osoby o bardzo zróżnicowanych poglądach od radykalnych działaczy anarchistycznych i komunistycznych do utopijnych socjalistów i umiarkowanych socjaldemokratów. Pierwszym przewodniczącym był Karol Marks a pierwszą siedzibą Londyn. Następnie siedziba została przeniesiona do Nowego Jorku.
Socjalizm utopijny – ideologia mająca na celu zniesienie własności prywatnej jako źródła wyzysku i zamianę dotychczasowych stosunków wspólnotą majątkową i równością wszystkich obywateli.
August Ferdinand Bebel (ur. 22 lutego 1840, zm. 13 sierpnia 1913), jeden z założycieli i wieloletni przywódca niemieckiej socjaldemokracji.
Tadeusz Kowalik (ur. 19 listopada 1926 w Kajetanówce w woj. lubelskim, zm. 30 lipca 2012 w Warszawie) – polski ekonomista i działacz społeczny o poglądach socjalistycznych, profesor nauk humanistycznych i ekonomicznych.
Dżucze (lub juche, dosłownie samodzielność, czu-czhe) – doktryna polityczna sformułowana przez przywódcę Korei Północnej Kim Ir Sena i wprowadzona w KRLD.

Reklama