• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Soból tajgowy

    Przeczytaj także...
    Łasicowate, kunowate (Mustelidae) – najliczniejsza w gatunki rodzina ssaków z rzędu drapieżnych obejmująca zwierzęta małe lub średniej wielkości, o wysmukłym ciele i krótkich nogach, doskonale przystosowane do drapieżnego trybu życia w różnych środowiskach. Zalicza się do niej około 60 gatunków, w tym łasice, kuny, wydry, norki i borsuki. Łasicowate są blisko spokrewnione z pandami, skunksami i szopami, z którymi są wspólnie zaliczane do drapieżnych ssaków łasicokształtnych (Musteloidea). Są bardzo sprawnymi i wytrwałymi łowcami. Niektóre są hodowane dla futra lub oswajane i trzymane jako zwierzęta domowe. W zapisie kopalnym łasicowate są znane od oligocenu. Analiza zasięgu występowania sugeruje, że współcześnie żyjące łasicowate wywodzą się z Eurazji, a następnie skolonizowały Afrykę, Amerykę Północną i Południową.Ssaki (Mammalia) – zwierzęta należące do kręgowców, charakteryzujące się głównie występowaniem gruczołów mlekowych u samic, zazwyczaj obecnością owłosienia (włosy lub futro; silnie zredukowane u gatunków wodnych, jak hipopotamy, u waleni całkowicie zanikają przed porodem lub w trakcie) oraz stałocieplnością (potocznie "ciepłokrwistość"). Większość ssaków utrzymuje temperaturę w granicach 36-39 °C. Stałocieplność umożliwia aktywny tryb życia w różnych środowiskach – od mroźnych obszarów podbiegunowych do gorących tropików. Futro i tłuszcz pomagają uchronić się przed zimnem, a wydzielanie potu i szybki oddech pomagają pozbyć się nadmiernego ciepła.

    Soból tajgowy, soból (Martes zibellina) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.

    Jego długość ciała może osiągać do 60 cm. Ma gęste futro, jest bardzo jedwabiste. W okresie letnim ma ciemnobrązowy kolor, a w okresie zimowym jasnobrązowy. Sobole linieją 2 razy w ciągu roku. Jak u większości zwierząt o zmiennym ubarwieniu futra ma ono znaczenie ochronne – pomaga maskować się wśród drzew lub śniegu.


    Soból aktywny jest w dzień i w nocy. Poluje na drobne ssaki i ptaki (zjada także ich jaja). Żywi się także owadami, jagodami i nasionami. Swoje gniazdo zakłada w wykrotach, szczelinach i dziuplach, dzięki czemu młode czują się bezpieczniej i chroni je to przed atakami innych drapieżników.


    Zamieszkuje górzyste lasy: Azji północnej, północnych Chin, Półwyspu Koreańskiego.


    W celu ochrony wymierającej populacji sobola na Syberii powołano w roku 1917 pierwszy w Rosji państwowy rezerwat przyrody – Rezerwat Barguziński. Jeszcze w wiekach średnich masowo występował w północnej części Europy po północno-wschodnią Polskę. Polowano na niego dla cennego, gęstego futra, dla którego do dzisiaj jest on hodowany w Federacji Rosyjskiej. Futro sobola wykorzystywane jest do produkcji pędzli używanych w malarstwie artystycznym.

    Podgatunki[]

    Wyróżnia się kilkanaście podgatunków sobola:

  • M. zibellina angarensis
  • M. zibellina arsenjevi
  • M. zibellina averini
  • M. zibellina brachyura
  • M. zibellina ilimpiensis
  • M. zibellina jakutensis
  • M. zibellina kamtschadalica
  • M. zibellina obscura
  • M. zibellina princeps
  • M. zibellina sahalinensis
  • M. zibellina sajanensis
  • M. zibellina schantaricus
  • M. zibellina tomensis
  • M. zibellina tungussensis
  • M. zibellina yeniseensis
  • M. zibellina zibellina
  • Przypisy

    1. Martes zibellina, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
    2. Abramov, A. & Wozencraft, C. 2008. Martes zibellina. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-07-19]
    3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 157-158. ISBN 978-83-88147-15-9.
    4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 336, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
    5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Martes zibellina. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 6 września 2009]

    Linki zewnętrzne[]

    http://www.drapiezniki.pl/583-sobol.html




    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.179 sek.