• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sneka

    Przeczytaj także...
    Kurhan – rodzaj mogiły, w kształcie kopca o kształcie stożkowatym lub zbliżonym do półkolistego, z elementami drewnianymi, drewniano-kamiennymi lub kamiennymi (zobacz dolmen), w którym znajduje się komora grobowa z pochówkiem szkieletowym lub ciałopalnym. Pomieszczenia grobowe, nieraz bardzo rozbudowane, mają zwykle konstrukcję kamienną bądź drewnianą, czasem są kute w litej skale.Wikingowie – skandynawscy wojownicy­­­­­, którzy od VIII wieku podejmowali dalekie wyprawy o charakterze kupieckim, rabunkowym lub osadniczym.
    Wiosło – ręczny pędnik łodzi wykonany z drewna, tworzyw sztucznych, lekkich stopów metali lub kombinacji tych materiałów.
    Snekkar "Morąg" zrekonstruowany przez Marka Szablińskiego

    Sneka (Snekkar) – najmniejszy z langskipów; podstawowa jednostka flot wikingów; okręt o liczbie wioseł wynoszącej 30–40. Sneki posiadały jeden maszt o wysokości ok. 18 m, na którym podnoszono jeden duży, czworokątny rejowy żagiel o powierzchni ok. 130 m.

    Maszt – pionowe drzewce stałe, ustawione przeważnie w osi jednostki pływającej o napędzie żaglowym, którego podstawowym zadaniem jest utrzymywanie żagli i przenoszenie siły aerodynamicznej na kadłub jednostki. Jednostka może być wyposażona w jeden maszt lub więcej ustawionych jeden za drugim. Czasem na katamaranach każdy kadłub ma własny maszt (maszty występują obok siebie), natomiast maszty niesymetrycznie umieszcza się na przykład na jednostkach z jednym pływakiem bocznym (proa).Langskip - nazwa średniowiecznego okrętu Normanów (wikingów). Pochodzi od określenia "długi okręt". Langskipy miały stosunek długości do szerokości sięgający 7:1, co jak na średniowieczne warunki oznaczało jednostki bardzo smukłe. Langskipy posiadały jeden maszt, na którym podnoszono duży, czworokątny, wełniany rejowy żagiel (żagiel taki pojawił się na jednostkach normańskich na przełomie VI i VII w.). Okręty budowano na szkielecie składającym się ze stępki i wręgów z drewnianych klepek łączonych na zakładkę (poszycie klinkierowe) łączonych przy użyciu kołków. Drewno do budowy jednostek było rozszczepiane, a nie piłowane, co czyniło je bardzo elastycznym i wytrzymałym oraz bardziej odpornym na nasiąkanie i gnicie. Stępkę wykonywano z jednego dębowego pnia. Maszt z jednej specjalnie dobranej sosny. Były to najważniejsze elementy drewniane jednostki.

    Przeciętna czterdziestowiosłowa sneka miała ok. 28 m długości, 5 m szerokości oraz zanurzenie ok. 1 m. Na dziobie sneki mocowano rzeźbę przedstawiającą głowę węża (stąd nazwa), prawdopodobnie w celu odstraszenia bóstw opiekujących się napadanymi miastami.

    Przykładem sneki jest tzw. Łódź z Gokstad – okręt wykopany ok. 1880 roku z kurhanu pogrzebowego niedaleko miejscowości Oseberg.

    Tzw. Łódź z Gokstad, datowana na IX wiek łódź znaleziona w 1880 roku przez mieszkańców Osebergu nad Oslofjord w Norwegii podczas przekopywania kurhanu. W łodzi znajdowała się komora grobowa ze szczątkami wodza wikingów. Pochówek obrabowany był wcześniej z cennych przedmiotów, jednakże sama łódź zachowała się w bardzo dobrym stanie. Aktualnie eksponowana jest w Muzeum Łodzi Wikingów w Oslo. Jest przykładem sneki, najmniejszego z wikińskich okrętów wojennych.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.64 sek.