• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Skald



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Harald III Surowy, Srogi Harald Hårdråda/Hardraada (ur. przed 1015, zm. 25 września 1066 roku) – król Norwegii w latach 1045–1066.Aluzja literacka – w tekście literackim nawiązanie, odwołanie się do innego tekstu, stylu, zjawiska za pomocą określonych sygnałów rozpoznawalnych dla odbiorcy.
    Kenningi[ | edytuj kod]

    Utwory skaldów zawierały dużą ilość kenningów, stałych metafor używanych w większości utworów poetyckich w północnej Europie tych czasów. Kenningi stanowiły środek stylistyczny, który wywoływał określone wyobrażenie, a jednocześnie wpasowywał się dobrze w aliteracyjną połowę wersu wymaganą przez dróttkvætt. Istotnie wyższe techniczne wymagania formy skaldycznej sprawiały, że tego rodzaju środki musiały być nagromadzone w dużej ilości, aby utwór świadczył o umiejętnościach autora i był bogaty w gry słowne. Wyobrażenia te jednak stawały się niezrozumiałe, przynajmniej dla tych, którzy nie chwytali aluzji, które były z nimi związane.

    Filidowie (irl. l. poj. fili, l. mn. filid) - członkowie uprzywilejowanej kasty wysoko wykształconych poetów i wróżbiarzy w Irlandii. Tytuł fili był często dziedziczony w rodzinie. Uzyskanie go wymagało jednak długich lat studiów, obejmujących pamięciową naukę setek opowieści, wierszy i genealogii. Istniało siedem rang filidów, z których najwyższą był ollamh.Skandynawia – region północnej Europy, obejmujący kraje: Szwecję, Norwegię oraz Danię. Obejmuje część z krajów nordyckich.

    Ważniejsi skaldowie[ | edytuj kod]

    Do ważniejszych skaldów należą:

  • Bragi Boddason "stary", author Ragnarsdrápa (być może pierwowzór mitycznego boga Bragi, patronującego poezji)
  • Þorbjörn hornklofi
  • Þjóðólfr of Hvinir - autor Haustlöng i Ynglingatal
  • Einarr Skúlason, autor Geisli
  • Eyvindr Finnsson, znany też jako Eyvindr skáldaspillir lub Eyvindr Plagiator, autor Hákonarmál i Háleygjatal
  • Eilífr Goðrúnarson autor Þórsdrápa i Hákonar drápa jarls
  • Egill Skallagrímsson autor Sonatorrek
  • Einarr Helgason "Skálaglamm", "z błyszczących monet" - autor Vellekla
  • Gunnlaugr Illugason znany też jako "Ormstunga", "Robaczy język" ze względu na jego skłonność do satyry i używania inwektyw
  • Úlfr Uggason autor Húsdrápa
  • Kormákr Ögmundarson główna postać w Kormáks saga
  • Hallfreðr Óttarsson autor Ólafsdrápa, lamentu dla króla Olafa Trygvasona
  • Arnórr Þórðarson, "Jarlaskald", Skald Earla
  • Król Haraldr Harðráði
  • Snorri Sturluson
  • Þórir Jökull Steinfinnsson
  • Średniówka – punkt podziału, który dzieli wers na dwa w przybliżeniu równe tzw. hemistychy, czyli części wersu wydzielone przez każdą cezurę. Zwykle występuje w wersach dłuższych niż ośmiosylabowe.Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dróttkvætt - stopa metryczna, tzw. „rym rycerski” – ośmiowierszowa strofa, pod względem treści podzielona na 2 czterowiersze, forma zewnętrzna: stała ilość głosek, aliteracji i asonansów. Wers ma: 6 zgłosek, w tym 3 akcentowane. Aliteracja łączy po dwa wiersze, pierwszy (nieparzysty) wiersz – aliteracja w dwóch akcentowanych zgłoskach (miejsce dowolne); drugi (parzysty) – na pierwszej zgłosce. W nieparzystym wierszu występuje półasonans o odmiennych samogłoskach. W parzystym – całkowity asonans o jednakowych spół- i samogłoskach.
    Wikingowie – skandynawscy wojownicy­­­­­, którzy od VIII wieku podejmowali dalekie wyprawy o charakterze kupieckim, rabunkowym lub osadniczym.
    Szlachta (ze starodolnoniemieckiego Slahta; współcz. niem. Geschlecht) – wyższa warstwa społeczna, wywodząca się ze stanu rycerskiego w społeczeństwie feudalnym. Szlachta posiadała zespół przywilejów społecznych, z których najbardziej podstawowym był przywilej posiadania ziemi. Przynależność do szlachty łączyła się z obowiązkiem służby wojskowej.
    Egill Skallagrímsson (ok. 904–990) – najsłynniejszy skald skandynawski. Na początku XII wieku spisano Sagę o Egillu, w której zacytowano jego wiersze. Jest uznawany za prekursora rymowanej poezji w północnej Europie.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Poezja (z gr. ποίησις, poíesis – tworzenie, wytwórczość, sztuka poetycka) – wieloznaczny termin, współcześnie stanowiący przede wszystkim określenie dzieł literackich nienapisanych prozą lub synonim liryki.
    Kenning – rodzaj przenośni w poezji staroskandynawskiej zbudowanej z reguły z niezwykle długich złożeń rzeczownikowych. Wyróżnia się trzy typy kenningów: pojedyncze (kennt), podwójne (tví-kennt) i potrójne (rekit).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.