• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sieci inteligentne



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    DTMF (ang. Dual Tone Multi Frequency) to nazwa sygnalizacji tonowej używanej w urządzeniach telefonicznych. Inna nazwa: TouchTone®. DTMF jest przykładem zastosowania modulacji MFSK (kluczowania wieloczęstotliwościowego).Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ang. European Telecommunications Standards Institute, ETSI) – niezależny instytut standaryzacyjny. Podstawowym zadaniem ETSI jest opracowywanie norm niezbędnych do stworzenia europejskiego rynku telekomunikacyjnego.

    Sieci inteligentne – platforma, na której operatorzy wdrażają usługi bazujące na funkcjonalności zaimplementowanej w dostarczanych przez dostawców sprzętu elementach infrastruktury telekomunikacyjnej.

    Przykładami takich usług (serwisów) są:

  • obsługa naliczania opłat za rozmowy abonentów rozliczających się w systemie przedpłaconym, tzw. prepaid.
  • Virtual Private Networks (VPN) – serwis oferujący dużym firmom i instytucjom oddzielne plany numeracyjne i taryfikacyjne, możliwość kształtowania struktury dozwolonych połączeń przychodzących i wychodzących pomiędzy różnymi grupami pracowników i zewnętrzną częścią sieci telekomunikacyjnej, itp.
  • obsługa numerów 800 związanych z darmową infolinią
  • Projektując architekturę sieci inteligentnych skupiono się na następujących wymaganiach:

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Tekstowy typ danych (ang. String) – typ danych służący do przechowywania ciągu znaków (zmiennych łańcuchowych).
  • platforma wraz z dostarczonymi do niej narzędziami developerskimi służącymi do tworzenia, testowania i integrowania nowych serwisów powinna umożliwiać ich tworzenie przez operatora lub inne firmy (niekoniecznie dostawcę platformy)
  • wdrażanie nowych serwisów powinno mieć jak najmniejszy wpływ na zmiany w istniejącej sieci telekomunikacyjnej, a ewentualne problemy z serwisami zaimplementowanymi na platformie nie powinny wpływać na funkcjonowanie sieci
  • Dzięki nowym serwisom operatorzy mogą zaoferować zbiór usług dodanych, który będzie wyróżniał ich ofertę na tle rynku.

    CAMEL (ang. Customised Application for Mobile network Enhanced Logic) - funkcjonalność sieci GSM i UMTS umożliwiająca abonentom będącym w roamingu korzystanie z usług udostępnianych w ich macierzystej sieci, bazujących na platformie sieci inteligentnych. Przykładem takiej usługi może być naliczanie opłat za rozmowę abonentom rozliczającym się w systemie prepaid.Centrala telefoniczna - zespół urządzeń przeznaczony do łączenia abonentów sieci telekomunikacyjnej na czas wymiany informacji. Składa się ona z urządzeń komutacyjnych odpowiedzialnych za zestawianie połączeń telekomunikacyjnych i urządzeń pomocniczych gwarantujących prawidłową pracę centrali. Możemy podzielić je na analogowe i nowocześniejsze cyfrowe. Podział ten wynika z zasady działania i sposobu przetwarzania i przesyłania danych (informacji).

    Początki i rozwój standardu[ | edytuj kod]

    Pierwsze udane wdrożenie sieci inteligentnych przeprowadziła w latach 80. firma Bellcore dla amerykańskich operatorów telefonii stacjonarnej. Zaproponowane rozwiązanie stało się standardem de facto, opiera się na nim rozwijany w Ameryce standard Advanced Intelligent Network (AIN).

    System Sygnalizacji Nr 7 (ang. Common Channel Signaling System No. 7 – SS7, CCS7 lub C7) – zbiór protokołów stosowanych w sieciach telekomunikacyjnych. Architektura systemu sygnalizacji została określona przez CCITT w 1981 i zdefiniowana jest w zaleceniach ITU-T serii Q.7xx.Roaming to mechanizm w bezprzewodowych sieciach telekomunikacyjnych (np. komórkowych lub Wi-Fi), umożliwiającym korzystanie z usług obcych sieci, bądź punktów dostępowych, w momencie gdy abonent znajduje się poza zasięgiem sieci operatora lub dostawcy internetu, z którym podpisał umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych.

    Równolegle z rozwojem AIN, Sektor Normalizacji Telekomunikacji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU-T) rozwijał standard sieci inteligentnych, którego specyfikacje zawarto w Zaleceniach ITU-T serii Q.1200. Obejmuje on CS-1 (Capability Set – 1), a później kolejne warianty: CS-2, CS-3. Oprócz definicji architektury sieci inteligentnych, głównym celem specyfikacji był protokół sygnalizacyjny używany przez poszczególne jej elementy do komunikowania się z siecią telekomunikacyjną i ze sobą nawzajem – Intelligent Network Application Part (INAP) w ramach Systemu Sygnalizacji nr 7 (SS7). Obecnie rozwiązania AIN i proponowane przez ITU zbliżają się do siebie w sensie oferowanych możliwości i sposobów ich implementacji.

    3rd Generation Partnership Project (3GPP) - wspólny projekt kilku organizacji standaryzacyjnych mający na celu rozwój systemów telefonii komórkowej trzeciej generacji 3G.SMS (ang. Short Message Service) – usługa przesyłania krótkich wiadomości tekstowych w cyfrowych sieciach telefonii komórkowej. Usługa ta jest wprowadzana także do sieci telefonii stacjonarnej.

    Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI) – rozpoczął rozwój własnej specyfikacji, bazującej na wytycznych ITU-T. Z powodu problemów z implementacją protokołu INAP ze specyfikacji ITU, ETSI opracował własny protokół będący podzbiorem tego pierwszego rozwiązania – ETSI Core INAP. Stał się on częścią specyfikacji ETSI CS-1, która była wykorzysta do tworzenia sieci inteligentnych przez operatorów sieci stacjonarnych. Specyfikacja ta jest najczęściej implementowaną wersją, wielu dostawców infrastruktury telekomunikacyjnej oferuje również jej rozszerzenie związane z obsługą telefonii mobilnej. Powstały nowsze wersje: CS-2 (obsługa sieci telefonii mobilnej) i CS-3 (obsługa sieci w środowisku IP), ale nie zyskały one popularności ze względu na wcześniejsze udane implementacje tego typu rozwiązań bazujące na rozszerzeniach CS-1, oraz na rozwój standardu CAMEL.

    ITU-T – Sektor Normalizacji Telekomunikacji ITU (ang.: International Telecommunication Union - Telecommunication Standardization Sector)Telefonia komórkowa - infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.

    Implementacja protokołu INAP różniła się w zależności od oferującego ją dostawcy, dodatkowo uwzględniane były różnice związane ze specyficznymi wymaganiami konkretnych operatorów. Nie stanowiło to problemu, podczas wdrażania sieci inteligentnych w telefonii stacjonarnej, jednak w sieciach telefonii mobilnej zaowocowało to brakiem dostępu do wykupionych usług dla abonentów korzystających z roamingu. Aby temu zapobiec, ETSI rozpoczęło prace nad specyfikacją technologii CAMEL (opierając się na swoich wcześniejszych specyfikacjach CS-1, CS-2), która opisywała implementacje Sieci Inteligentnych na bazie elementów sieci GSM. Obecnie rozwijanie specyfikacji jest kontynuowane przez 3GPP, a bazująca na niej technologia umożliwia pełen roaming usług wykupionych przez abonenta u swojego macierzystego operatora.

    Bellcore (Bell Communications Research, Inc) - laboratorium badawcze obsługujące siedem regionalnych kompanii należących do Bell Telephone, mieszczące się w Livingstone, New Jersey.Publiczna komutowana sieć telefoniczna (sieć PSTN, (ang.) Public Switched Telephone Network) – sieć telefoniczna, utworzona i działająca początkowo wyłącznie w oparciu o technikę analogową, współcześnie w większości oparta jest o technikę cyfrową i sieć szkieletową. Dostęp użytkowników do centrali (łącze abonenckie) nadal jest głównie analogowy dla usług rozmownych lub równocześnie cyfrowy dla łączy szerokopasmowych DSL. Usługi sieci PSTN obejmują zarówno usługi analogowe POTS (ang. Plain Old Telephone Service), jak i cyfrowe ISDN (ang. Integrated Services Digital Network).

    Specyfikacja ETSI[ | edytuj kod]

    Obecnie większość wdrożeń sieci inteligentnych bazuje na specyfikacji ETSI. Opisuje ona poszczególne funkcjonalności, zależności między nimi oraz protokół, dzięki któremu komunikują się między sobą. Struktura rozwiązań opartych na innych specyfikacjach nie różni się na ogólnym poziomie od przedstawionej poniżej.

    Protokół internetowy (ang. Internet Protocol, skrót IP) – protokół komunikacyjny warstwy sieciowej modelu OSI (warstwy internet w modelu TCP/IP). Protokół internetowy to zbiór ścisłych reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia w celu nawiązania łączności i wymiany danych. Używany powszechnie w Internecie i sieciach lokalnych.Standard de facto (łac. standard faktyczny) – standard lub zbiór zwyczajów i technologii stosowanych powszechnie przez informatyków i użytkowników komputerów, który nie jest uznany przez żadną z formalnych organizacji standaryzacyjnych.

    Architektura[ | edytuj kod]

    IN Logical Architecture.svg

    CCF (Call Control Function) jest funkcjonalnością istniejącą w sieci telekomunikacyjnej odpowiedzialną za zestawianie połączenia (i nadzorowanie już zestawionych połączeń) pomiędzy abonentami. Dodatkowo, ma ona możliwość zdecydowania czy dana rozmowa powinna być obsłużona przez platformę sieci inteligentnych.

    Prepaid (ang. pre - przed, paid - opłacony), sprzedaż przedpłacona, sprzedaż określonych towarów lub usług na zasadach przedpłaty.WCDMA (Wideband Code Division Multiple Access) – technika związana z dostępem do sieci radiowej stosowana w sieciach komórkowych budowanych w standardzie UMTS. Jej specyfikacja opublikowana w 1999 roku stała się podstawą do budowy wielu sieci, które umożliwiały osiągniecie przepływności danych na poziomie 384 kbit/s (uwzględniona w tej specyfikacji opcja 2 Mb/s nigdy nie została zaimplementowana). Obecnie w wielu sieciach UMTS, na bazie interfejsu WCDMA wprowadza się technikę High Speed Packet Access (HSPA), która oferuje użytkownikom transfer danych z maksymalną teoretyczną przepływnością 21.6 Mb/s w stronę terminala i 5.6Mb/s w stronę stacji bazowej (obecnie, tylko niektóre sieci oferują taki transfer).

    SCF (Service Control Function) jest „logiką” odpowiedzialną za zachowanie sieci telekomunikacyjnej. Na podstawie otrzymanych z sieci informacji, podejmuje decyzje co do dalszych działań CCF związanych z zestawianą (zestawioną) rozmową (na przykład przekierowanie rozmowy pod inny numer, zakończenie rozmowy, dołączenie do telekonferencji kolejnego rozmówcy itp.).

    GSM (ang. Global System for Mobile Communications, pierwotnie Groupe Spécial Mobile) – najpopularniejszy obecnie standard telefonii komórkowej (w drugim kwartale 2010 78% połączeń w sieciach komórkowych na całym świecie wykonano dzięki tej technologii). Sieci oparte na tym systemie oferują usługi związane z transmisją głosu, danych (na przykład dostęp do Internetu) i wiadomości w formie tekstowej lub multimedialnej.System Sygnalizacji Nr 7 (ang. Common Channel Signaling System No. 7 – SS7, CCS7 lub C7) – zbiór protokołów stosowanych w sieciach telekomunikacyjnych. Architektura systemu sygnalizacji została określona przez CCITT w 1981 i zdefiniowana jest w zaleceniach ITU-T serii Q.7xx.

    SSF (Service Switching Function) jest funkcjonalnością odpowiedzialną za przekazanie kontroli nad rozmową do odpowiedniego SCF, interpretowaniu przychodzących z SCF instrukcji i przekazywaniu ich w odpowiedniej formie do sieci (CCF). Również sieć telekomunikacyjna, może się za pomocą SSF komunikować z SCF przesyłając informacje związane z zestawianą (zestawioną) rozmową, np. abonent nie podnosi słuchawki.

    Telefonia komórkowa - infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.Język programowania – zbiór zasad określających, kiedy ciąg symboli tworzy program komputerowy oraz jakie obliczenia opisuje.

    SDF (Service Data Function) jest funkcjonalnością odpowiedzialną za przechowywanie informacji, związanych z poszczególnymi abonentami obsługiwanymi przez sieci inteligentne. SCF podczas podejmowania decyzji związanych z zestawianą (zestawioną) rozmową może skorzystać z SDF, lub uaktualnić przechowywane tam dane. Na przykład podczas zestawiania rozmowy przez użytkownika rozliczającego się w systemie prepaid, SCF sprawdza w SDF ilość minut, które pozostały użytkownikowi na rozmowę.

    Baza danych – zbiór danych zapisanych zgodnie z określonymi regułami. W węższym znaczeniu obejmuje dane cyfrowe gromadzone zgodnie z zasadami przyjętymi dla danego programu komputerowego specjalizowanego do gromadzenia i przetwarzania tych danych. Program taki (często pakiet programów) nazywany jest „systemem zarządzania bazą danych” (ang. database management system, DBMS).General Packet Radio Service (GPRS) – technika związana z pakietowym przesyłaniem danych w sieciach GSM. Oferowana w praktyce prędkość transmisji rzędu 30-80 kb/s umożliwia korzystanie z Internetu lub z transmisji strumieniowej audio/wideo. Użytkownik płaci w niej za faktycznie wysłaną lub odebraną ilość bajtów, a nie za czas, w którym połączenie było aktywne. GPRS nazywane jest często "technologią" 2.5G, ponieważ stanowi element ewolucji GSM (jako telefonii komórkowej drugiej generacji) do sieci w standardzie 3G.

    SRF (Specialized Resource Function) jest funkcjonalnością związaną z zasobami sieci telekomunikacyjnej wspomagającymi obustronną komunikacje pomiędzy użytkownikiem a logiką serwisu (SCF). Wspomaga ona odgrywanie komunikatów które abonent może usłyszeć, lub kolekcjonowanie i wysyłanie do SCF cyfr, które abonent wysyła do sieci za pomocą wybierania tonowego.

    Telekomunikacja – dziedzina techniki i nauki, zajmująca się transmisją wszelkiego rodzaju informacji na odległość. Obejmuje również sposoby przetwarzania tych informacji, kodowanie, sprzęt telekomunikacyjny, teorie propagacji, sieci telekomunikacyjne i wiele innych zagadnień. Obecnie telekomunikacja w coraz większym stopniu zależy od rozwiązań informatycznych i zaczyna odgrywać coraz większe znaczenie w sieciach komputerowych. Wykonywana jest przy użyciu środków łączności.Biblioteka (w informatyce) – zbiór klas, funkcji (i ew. innych konstrukcji programistycznych), z których korzystają różne programy.

    Protokół INAP[ | edytuj kod]

    Specyfikacja protokołu INAP (Intelligent Networks Applicaton Part) obejmuje wszystkie aspekty komunikacji pomiędzy elementami platformy sieci inteligentnych.

  • Operacje przesyłane pomiędzy SCF i SSF
  • żądanie rozpoczęcia obsługi rozmowy przez SCF (SSF→SCF)
  • żądanie połączenia z danym numerem, zakończenia rozmowy (SCF→SSF)
  • żądanie dołączenia do rozmowy kolejnego abonenta, odłączenia jednego z abonentów, zawieszenia połączenia z nim (SCF→SSF)
  • interakcja związaną z naliczaniem opłat (SCF<→SSF)
  • żądanie dodatkowych informacji o obsługiwanej rozmowie (np. abonent do którego jest przekierowana nie podnosi słuchawki, rozłączył się itp.) (SCF→SSF), oraz dostarczaniem ich (SSF→SCF).
  • Operacje przesyłane pomiędzy SCF i SRF
  • żądanie odegrania informacji (ang. announcement) (SCF→SRF)
  • żądanie kolekcjonowania (dzięki wybieraniu tonowemu) cyfr przychodzących od abonenta (SCF→SRF) i przesyłaniem ich do serwisu (SRF→SCF)
  • Operacje przesyłane pomiędzy SCF i SDF
  • aktualizowanie informacji w bazie danych (SCF→SDF)
  • zapytanie o dane związane z jednym z abonentów (SCF<→SDF)
  • Internet (skrótowiec od ang. inter-network, dosłownie "między-sieć") – ogólnoświatowa sieć komputerowa, określana również jako sieć sieci. W znaczeniu informatycznym Internet to przestrzeń adresów IP przydzielonych hostom i serwerom połączonym za pomocą urządzeń sieciowych, takich jak karty sieciowe, modemy i koncentratory, komunikujących się za pomocą protokołu internetowego z wykorzystaniem infrastruktury telekomunikacyjnej.Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ang. European Telecommunications Standards Institute, ETSI) – niezależny instytut standaryzacyjny. Podstawowym zadaniem ETSI jest opracowywanie norm niezbędnych do stworzenia europejskiego rynku telekomunikacyjnego.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Definicja intuicyjna: Java (wym. „dżawa”) to język programowania. Programy napisane w Javie można uruchamiać na wielu urządzeniach, takich jak telefony komórkowe lub komputery oraz pod różnymi systemami operacyjnymi, przy użyciu Wirtualnej maszyny Javy, która musi być w danym środowisku zainstalowana.
    Call center (ang. dosłownie – centrum telefoniczne, spotykane tłumaczenie polskie to: centrum obsługi telefonicznej, biuro obsługi klienta (BOK), centrum kontaktów z klientami) – całość elementów sprzętowych, programowych służących do obsługi masowych kontaktów z klientami przy użyciu telefonu jako medium. Jeden z kluczowych elementów wchodzących w skład zarządzania firmą opartą na CRM. Obecnie, z uwagi na wzbogacenie o inne niż telefon sposoby kontaktu, standardem stała się ulepszona wersja zwana contact center. Standardowo Call Center oparte jest na trzech rozwiązaniach technologicznych zwanych „świętą trójcą”:
    Prepaid (ang. pre - przed, paid - opłacony), sprzedaż przedpłacona, sprzedaż określonych towarów lub usług na zasadach przedpłaty.
    Visitor Location Register (VLR) – rejestr abonentów gości. VLR zawiera dokładne dane o położeniu danego terminala, czyli numer sektora, stacji bazowej – komórki, oraz tzw. LAI (Location Area identity) lub RAI (Routing Area Identity ) pozwalające na lokalizację i zestawienie połączenia.
    Transmission Control Protocol (TCP) – połączeniowy, niezawodny, strumieniowy protokół komunikacyjny wykorzystywany do przesyłania danych pomiędzy procesami uruchomionymi na różnych maszynach, będący częścią szeroko wykorzystywanego obecnie stosu TCP/IP - korzysta z usług protokołu IP do wysyłania i odbierania danych oraz ich fragmentacji wtedy, gdy jest to konieczne. Protokół TCP operuje w warstwie transportowej modelu OSI. Opracowano go na podstawie badań Vintona Cerfa oraz Roberta Kahna. Został opisany w dokumencie RFC793.
    Mobile Switching Centre, MSC (ang.) – cyfrowa centrala telefoniczna będąca elementem sieci szkieletowej telefonii komórkowej. Tak jak w przypadku każdej centrali, głównym zadaniem MSC jest zestawianie rozmów i komutacja łączy na czas transmisji. Dodatkowo realizowane są zadania charakterystyczne dla sieci mobilnych, takich jak autoryzacja i uwierzytelnianie (przy współpracy z parą HLR AuC (ang. Home Location Register, Authentication Center)), oraz udział w niektórych odmianach handoveru.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.032 sek.