• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Setnacht

    Przeczytaj także...
    Ramzes III – faraon, władca starożytnego Egiptu z XX dynastii, z okresu Nowego Państwa. Syn Setnachta i królowej TiymerenIset (Teje ukochana przez Izydę). Panował prawdopodobnie w latach 1183–1152 p.n.e. (lub 1187/1186–1156/1155 p.n.e.). Wstąpił na tron w dniu III Szemu 26 dniu. Według papirusu Harris I, panował 31 lat i 41 dni. Ramzes III od początku swego panowania naśladował swego wielkiego imiennika, Ramzesa II. Przejawiało się to w tytulaturze jaką przyjął, w nadawaniu swym synom imion synów Ramzesa II, dążeniu do dorównania Ramzesowi II w przedsięwzięciach budowlanych oraz akcjach militarnych.Siptah - Ramzes Siptah - Merenptah Siptah - faraon, władca starożytnego Egiptu z XIX dynastii, z okresu Nowego Państwa. Syn Seti II i jego syryjskiej małżonki Sutiraja (Tiaa ???). Wstąpił na tron po śmierci swego ojca prawdopodobnie w wieku 14 lat. Prawdopodobnie panował w latach 1194-1192 p.n.e. lub 1194-1188 p.n.e. lub 1196-1190 p.n.e.
    Ramzes II zwany też Ramzesem Wielkim (w źródłach greckich Ozymandias) – trzeci faraon z XIX dynastii, syn i następca Seti I, jeden z najwybitniejszych i najdłużej żyjących władców starożytnego Egiptu okresu Nowego Państwa.

    Setnachtfaraon, władca starożytnego Egiptu z XX dynastii, z okresu Nowego Państwa.

    Założyciel nowej, XX dynastii. Jego pochodzenie jest niewyjaśnione. Uważa się, że mógł być synem Ramzesa II. Panował prawdopodobnie w latach 1188-1186 p.n.e. lub 1186-1184/83 p.n.e. Pojął za żonę TiymerenIset (egip. Teje ukochana przez Izydę), która urodziła mu syna – Ramzesa III, uważanego za ostatniego wielkiego władcę Nowego Państwa. Egipt za czasów Ramzesa III po raz ostatni na Bliskim Wschodzie odegrał rolę prawdziwego mocarstwa. Panowanie Setnachta prawdopodobnie trwało tylko dwa lata.

    Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.Amenmes lub Amenmose – faraon, władca starożytnego Egiptu z XIX dynastii. Jeden z władców Egiptu, którego genealogia jest najmniej znana.

    Stela z Elefantyny została wystawiona w drugim jego roku. Jednakże niemiecki egiptolog J. von Beckerath, uważa, iż jego panowanie trwało co najmniej dwa lata i jedenaście miesięcy. Objął władzę po śmierci Tauseret. Krótki okres jego władzy okazał się jednak wystarczająco długi, aby przywrócić porządek w państwie po kilku latach słabych rządów Siptaha oraz czasach bezprawia i anarchii z okresu rządów Tauseret. Mówi o tym Papirus Harris I, w którym Setnacht uznawany jest za odnowiciela kraju, który przywrócił prawo i obyczaje.

    Amenhotep II – faraon, władca starożytnego Egiptu z XVIII dynastii, z okresu Nowego Państwa. Syn faraona Totmesa III i królowej Hatszepsut II Meritre, powołany przez ojca do współrządów, prawdopodobnie na dwa lata przed śmiercią. Panował prawdopodobnie w latach 1425-1397 p.n.e. lub 1427-1392 p.n.e. lub 1427-1401/1400 p.n.e. Według Manethona panował 25 lat i 10 miesięcy. W młodości znany z wyczynów sportowych i niezwykłej siły fizycznej. W czasie swych rządów, wyprawiał się kilkakrotnie do Syrii, o czym mówią stele w Karnaku, Memfis i Amada.Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.

    Setnacht znany jest z licznych uzurpacji budowli swych poprzedników. Zagarnął również dla siebie grobowiec Tauseret (KV14), gdy prace przy budowie jego (KV11) zostały przerwane, gdy ekipy robotników, niespodziewanie przekopały się do sąsiedniego grobowca Amenmesa (KV10). Mumia króla została odnaleziona w sekretnej części grobowca (KV35) Amenhotepa II.

    Tauseret – władczyni starożytnego Egiptu z czasów XIX dynastii. Wielka Małżonka Setiego II. Macocha Siptaha. W latach 1196–1192 p.n.e. sprawowała regencję w imieniu małoletniego króla. Po jego śmierci, w latach 1192–1186 p.n.e. przejęła pełnię władzy faraońskiej, zaliczając lata jego panowania jako swoje. W czasach Siptaha władzę sprawowała wspólnie z kanclerzem Bay, który już po śmierci jej męża, Seti II prawdopodobnie związał się z nią i temu zawdzięczał szybki rozwój swej kariery. W okresie swych największych wpływów otrzymał od Tauseret zarząd skarbem państwa. Okres wspólnych rządów Tauseret i Bay określany jest jako czasy anarchii i rozkładu władzy centralnej. Pod koniec rządów Siptaha, Bay stracił swoje znaczenie na dworze i wkrótce potem prawdopodobnie z rozkazu samego faraona, został stracony. Odbyło się to prawdopodobnie w "Roku 5, III Szemu, 27 dniu". Samodzielnie, Tauseret panowała dwa lata, a jej panowanie zakończyło starcie z Setnachtem, który "...przepędził uzurpatora...". Była ostatnią władczynią XIX dynastii.Papirus Harris I lub Wielki Papirus Harris – oznaczony numerem katalogowym pBM9999 lub British Museum 9999. Został odnaleziony nieopodal Medinet Habu. Jego nazwa pochodzi od nazwiska Antoniego Charlesa Harrisa. Zakupiony przez niego w 1855 roku, do British Museum trafił w 1872 roku. Jest najdłuższym papirusem kiedykolwiek znalezionym w Egipcie. Mierzy 42,5 metra i zawiera 1500 linii tekstu. Został napisany w hieratyce w czasach panowania Ramzesa IV. Składa się z kilku rozdziałów, zawiera świątynną listę fundacyjną dla świątyni Amona w Tebach oraz krótkie podsumowanie panowania Ramzesa III. W swej części historycznej wspomina czasy panowania Setnachta, jako okres odnowy i przywrócenia porządku, po których nastały lata panowania Ramzesa III i reorganizacji administracji i armii. Opisuje zmagania i wojny z Ludami Morza, Libijczykami i plemionami Maszuasz. Opisuje lata budowy i rozwoju dobrobytu kraju i jego zwykłych mieszkańców. Podsumowując, ukazuje Ramzesa III jako wielkiego dobroczyńcę kraju i jego mieszkańców, rdzennych i napływowych i stanowi niejako kronikę panowania Ramzesa III, wymieniając przedsięwzięcia budowlane władcy oraz całokształt jego działalności wewnątrzpaństwowej.






    Warto wiedzieć że... beta

    Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e. Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską i został zastąpiony w Egipcie językiem arabskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.