• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Senesino

    Przeczytaj także...
    Royal Academy of Music, pol. Królewska Akademia Muzyczna – organizacja artystyczna powstała w Londynie w 1720 roku, patronował jej Jerzy I Hanowerski, król Wielkiej Brytanii. Nad jej tworzeniem pracowali tak znakomici kompozytorzy jak Georg Friedrich Händel, Attilio Ariosti i Giovanni Battista Bononcini. Wówczas miała formę przedsiębiorstwa rozrywkowego.Esther (Estera (pol.)) – oratorium (HWV 50) napisane przez Georga Friedricha Händla. Jest to pierwsze oratorium w języku angielskim. Libretto napisali Alexander Pope i John Arbuthnot na podstawie opery Jeana Racine’a.
    Georg Friedrich Händel (ang. George Frideric Handel; pol. Jerzy Fryderyk Haendel, ur. 23 lutego 1685 w Halle, zm. 14 kwietnia 1759 w Londynie) – niemiecki kompozytor późnego baroku. W 1727 roku stał się poddanym Wielkiej Brytanii. Jest narodowym kompozytorem tego kraju. Komponował liczne gatunki muzyki baroku, między innymi opery i oratoria. Händel zaliczany jest do najwybitniejszych twórców muzyki późnego baroku.
    Senesino, ok. 1720

    Senesino (Francesco Bernardi) (ur. 31 października 1686, zm. 27 listopada 1758) – włoski kastrat o głosie altowym. Współpracował z kompozytorem Georgiem Friedrichem Händlem.

    Był synem fryzjera ze Sieny. Wstąpił do chóru katedralnego w 1695. Zabiegowi kastracji został prawdopodobnie poddany w wieku 13 lat. Jego debiut sceniczny w Wenecji miał miejsce w 1707. Podczas następnej dekady zyskał ogromną popularność w całej Europie, otrzymując ogromne wynagrodzenia.

    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Oratorium – wielka forma muzyczna wokalno-instrumentalna wykonywana początkowo w kościele, a obecnie zazwyczaj na estradzie koncertowej. W wykonaniach oratorium biorą udział: śpiewacy - soliści, chór i orkiestra. Epickie fragmenty recytuje narrator (testo, historicus), czasem rolę tę przejmuje chór. Oratorium zbliżone jest do opery, lecz pozbawione jest akcji scenicznej, a jego tematyka najczęściej jest religijna: kompozytorzy katoliccy zazwyczaj wybierali tematy z życia świętych, natomiast w krajach protestanckich treścią librett oratoriów zazwyczaj były motywy biblijne. U schyłku XVIII w. pojawiać zaczęły się też tematy świeckie, choć należą one do rzadkości. Szczególnym gatunkiem oratorium jest pasja - oratorium opowiadające mękę Chrystusa i wydarzenia ją poprzedzające.

    Senesino i Handel[ | edytuj kod]

    Na skutek konfliktu, w jaki Senesino popadł z nadwornym kompozytorem, Heinichenem, w 1720, został zwolniony i zaangażowany przez Haendla jako primo uomo w jego zespole, the Royal Academy of Music. Jego pierwszy występ z tym zespołem miał miejsce 28 grudnia w operze "Radamisto". Jego pensja była wręcz niewyobrażalnie wysoka (2000 funtów i 3000 gwinei). Sensino pozostał w Londynie jeszcze przez 16 od pierwszej wspólnej premiery. Przyjaźnił się z londyńską socjetą, między innymi z Księciem Chandos, Lordem Burlingtonem oraz z malarzem Williamem Kentem. Zajmował się kolekcjonerstwem - zgromadził kolekcję rzadkich obrazów, książek, przyrządów naukowych i innych cennych przedmiotów, włączając w to srebra sławnego Paula de Lamerie.

    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    Podczas kreowania siedemnastu ról w operach Handla (m.in. w Giulio Cesare, Orlando, Rodelinda), jego relacje z kompozytorem gwałtownie się zmieniały. Po rozpadzie Royal Academy w 1728, Senesino śpiewał w Paryżu (1728) i w Wenecji (1729). W 1730 został ponownie zaangażowany przez Handla - zaśpiewał wówczas w jego nowych operach i oratoriach (Esther, Deborah oraz w dwujęzycznej wersji "Acisa i Galatei"). Jego niechęć wobec Handla stała się wielka, gdy w 1733 dołączył do konkurencyjnego zespołu operowego. Występował równolegle z innym słynnym kastratem - Farinellim, a ich spotkanie na scenie (w pasticcio Artaserse) jest znanym incydentem odnotowanym przez historyków.

    Kastrat (wł. castrato) – rodzaj wysokiego głosu męskiego zbliżonego do sopranu lub altu, jednak donośniejszy, o znacznie mocniejszym brzmieniu. Dawniej, głównie w epoce baroku, terminem „kastrat” określano mężczyznę z chirurgicznie usuniętymi jądrami, który to takim głosem dysponował. Praktyka stosowana była między XVI a XVIII wiekiem.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Senesino.jpg

    Powrót do Włoch i wycofywanie się z występów publicznych[ | edytuj kod]

    Senesino opuślił Anglię w 1736 i wystąpił w kilku przedstawieniach we Włoszech. Śpiewał we Florencji w latach 1737–1739 i w Neapolu (do 1740), gdzie dał swój ostatni występ w operze Porpory Il trionfo di Camilla w Teatro San Carlo. W tym czasie jego śpiew wydawał się publiczności staroświecki. Powrócił do miasta swojego urodzenia, zbudował willę, którą urządził w sposób angielski, jako służących zatrudnił czarnych niewolników, sprowadził małpę i papugę. Kultywował także angielskie obyczaje - między innymi namiętnie pijał herbatę.

    Siena – miasto i gmina we Włoszech, w Toskanii, w prowincji Siena. Ważne centrum turystyczne. Według danych na rok 2011 gminę zamieszkują 54 543 osoby, 462,2 os./km².27 listopada jest 331. (w latach przestępnych 332.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 34 dni.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Avanzati, E: The unpublished Senesino (katalog wystawy Handel and the Castrati, Handel House Museum, London, 2006),
  • Dean, W: "Senesino", in The New Grove Dictionary of Music, 2003
  • Heriot, A: The Castrati in Opera (London, 1956) str. 91-95
  • LaRue, C S: Handel and his Singers (Oxford, 1995), str. 105-124
  • Mainwaring, J: Memoirs of the life of the late G F Handel (London, 1760)
  • William Kent (ur. 1 stycznia 1685 w Bridlington, zm. 12 kwietnia 1748 w Londynie) – angielski architekt, malarz, projektant wnętrz i ogrodów. W latach 1709–1719 przebywał w Rzymie, a od 1719 w Londynie. Tworzył plany wiejskich rezydencji, pawilonów ogrodowych i domów miejskich, był również twórcą dekoracji i wyposażenia wnętrz swych budowli. Reprezentował nurt palladiańskiego klasycyzmu. Był jednym z inicjatorów stylu ogrodowego zwanego na kontynencie „angielskim”, a na wyspie „chińskim”. Tworzył fantazyjne parkowe pawilony greckie, chińskie, gotyckie. Uważany był za jednego z prekursorów neogotyku. Główne jego dzieła to: Holkham Hall w Norfolk (1734–1765), Badminton House i Worcester Lodge w Gloucestershire (ok. 1740), budowle ogrodowe w Stowe w Buckinghamshire (ok. 1730–1736), w Londynie: dom przy 44 Berkeley Square, Horse Guards (1750–1758), wzniesiony po śmierci Kenta.31 października jest 304. (w latach przestępnych 305.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 61 dni.




    Warto wiedzieć że... beta

    Kompozytor (w jęz. łac. compositor) – twórca utworu muzycznego. Termin kompozytor odnosi się do twórców używających notacji muzycznej, piszących muzykę poważną lub filmową. W polskich uczelniach muzycznych kształci się studentów na kierunku kompozycja, lecz kompozytor nie musi być absolwentem takich studiów, jednak to oni właśnie dysponują pełnym warsztatem kompozytorskim obejmującym harmonię, kontrapunkt, instrumentację, analizę dzieła muzycznego itp.
    Nicola (Antonio) Porpora (ur. 17 sierpnia 1686, zm. 3 marca 1768) – włoski kompozytor operowy epoki późnego baroku i nauczyciel śpiewu, którego najsłynniejszym uczniem był Farinelli.
    Johann David Heinichen (17 kwietnia 1683 - 16 lipca 1729) - niemiecki kompozytor późnego baroku. Działał w Wenecji, a potem na dworze Augusta II Mocnego. Podobnie jak jego bliski przyjaciel Johann Sebastian Bach był przez długi czas zapomniany.
    Carlo Maria Michelangelo Nicola Broschi zw. Farinelli (ur. 24 stycznia 1705 w Andrii k. Bari, zm. 16 września 1782 w Bolonii) − włoski śpiewak operowy, kastrat (sopran). Jego bratem był kompozytor Riccardo Broschi.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Wenecja (wen. Venezsia/Venexia, wł. Venezia, łac. Venetia) – miasto i gmina na północy Włoch nad Adriatykiem, stolica regionu Wenecja Euganejska. Ludność Wenecji w granicach administracyjnych wynosi około 270 tys. mieszkańców, z czego większość (176 tys.) mieszka na lądzie stałym, a historyczne centrum zamieszkuje niecałe 60 tys., natomiast pozostałe wyspy laguny są zamieszkane przez 31 tys. mieszkańców (2011). Przez ponad tysiąc lat (726-1797) miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej, która była jedną z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego. Z okresu największego rozkwitu Republiki (XIII-XVI wiek) pochodzą liczne zabytki miasta, których bogactwo i forma decyduje o pierwszorzędnym znaczeniu Wenecji jako ośrodka turystyki nie tylko w skali Włoch, ale też w skali ogólnoświatowej. Zabytki te, tworząc unikatowy zespół urbanistyczny miasta kanałów i mostów, stanowią o uznaniu Wenecji za jedną z najcenniejszych pozycji na liście światowego dziedzictwa ludzkości.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.