• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Seleucydzi



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Pierwsza wojna syryjska toczyła się w latach 276 – 271 p.n.e. między Antiochem I Soterem, z dynastii Seleukidów, a Lagidą, Ptolemeuszem II Filadelfosem, władającym Egiptem, o Celesyrię, Fenicję i Palestynę, a także o rozszerzenie wpływów na wyspach greckich i w Azji Mniejszej. Po początkowych niepowodzeniach Ptolemeusza ostatecznie zakończyła się przegraną Antiocha I, być może za sprawą Arsinoe II, żony Ptolemeusza, która doprowadziła do sukcesu Egiptu.Pergamon, Królestwo Pergamońskie (też Pergameńskie) – państwo hellenistyczne w zachodniej części Azji Mniejszej ze stolicą w mieście Pergamon, istniejące w latach 283-133 p.n.e. i rządzone przez dynastię Attalidów. Od około 236 p.n.e. było królestwem rządzonym przez króla (basileusa).
    Państwo Seleucydów (kolor żółty) po bitwie pod Ipsos (301 p.n.e.)

    Seleucydzi lub też Seleukidzi – dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).

    Antioch IV Epifanes (gr. Επιφανής; ur. ?, zm. 164/163 p.n.e.) – władca Syrii starożytnej z dynastii Seleucydów, panował w latach 175 p.n.e. – 163 p.n.e..Perdikkas (stgr. Περδίκκας; ur. ok. 365 p.n.e. - zm. maj-czerwiec 320 p.n.e.) – wódz Filipa II i Aleksandra Wielkiego, jeden z diadochów. Był synem Orontesa, satrapy Myzji.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Wojny diadochów, powstanie państwa Seleucydów (323-281 p.n.e.)
  • 1.2 Niestabilne imperium (281-223 p.n.e.)
  • 1.3 Krótkotrwałe odrodzenie (223-187 p.n.e.)
  • 1.4 Utrata mocarstwowej pozycji (187-129 p.n.e.)
  • 1.5 Upadek państwa (129-63 p.n.e.)
  • 2 Dynastia Seleucydów
  • 3 Władcy państwa Seleucydów
  • 4 Drzewo genealogiczne Seleucydów
  • 5 Zobacz też
  • 6 Przypisy
  • 7 Bibliografia
  • Czwarta wojna syryjska (221-217 p.n.e.) toczyła się między Antiochem III Wielkim, władcą państwa Seleucydów, a Ptolemeuszem IV Filopatorem, królem Egiptu. Po początkowych sukcesach Antiocha, ostatecznie skończyła się jego przegraną w bitwie pod Rafią (217 p.n.e.) i utratą niemal wszystkich zdobyczy wojennych.Demetriusz I Soter (ur. 187 p.n.e., zm. 150 p.n.e.) – władca Syrii z dynastii Seleucydów od 162 p.n.e. Był synem Seleukosa IV Filopatora i Laodiki IV, bratankiem Antiocha IV Epifanesa.

    Historia[]

    Wojny diadochów, powstanie państwa Seleucydów (323-281 p.n.e.)[]

     Osobny artykuł: Wojny diadochów.
     Osobny artykuł: Seleukos I Nikator.
    Moneta przedstawiająca Seleukosa I

    Śmierć Aleksandra Wielkiego pozostawiła ogromne imperium bez wyraźnego następcy. Tzw. diadochowie, czyli dowódcy w królewskiej armii, a potem ich synowie, przez prawie pół wieku toczyli między sobą walki, które doprowadziły do ukształtowania się nowych państw.

    Antioch I Soter (ur. około 324, zm. w 261 p.n.e. – jako samodzielny władca: 281-261 p.n.e.) – król z dynastii Seleucydów, syn Seleukosa I Nikatora i jego sogdiańskiej żony Apamy. Władał zróżnicowanym państwem seleukidzkim rozciągającym się od Bliskiego Wschodu, aż po Azję Środkową. Swój przydomek „Soter” (gr. „Zbawca”) otrzymał od miast greckich w Jonii po zwycięstwie nad celtyckimi Galatami, którzy wtargnęli do Azji Mniejszej.Ewa Maria Wipszycka-Bravo (ur. 27 listopada 1933 w Warszawie) – historyk starożytności, profesor emeritus Uniwersytetu Warszawskiego.

    W pierwszej fazie walk Perdikkas (z pomocą Eumenesa) dążył do władzy nad całym imperium, oficjalnie w imieniu pogrobowca Aleksandra – Aleksandra IV. Przeciwko sobie miał m.in. Ptolemeusza, Antypatra i Antygona Jednookiego. W 320 p.n.e. po bitwie nad Nilem Perdikkas zginął z rąk własnych dowódców (w tej grupie był Seleukos), a jego przeciwnicy dokonali podziału władzy w imperium, w wyniku którego Seleukos otrzymał Babilonię. Jednak w 315 p.n.e. został z niej wypędzony przez Antygona (dążącego do opanowania całego imperium Aleksandra) i znalazł schronienie u Ptolemeusza. Wzrost potęgi Antygona doprowadził do zawiązania się koalicji pozostałych diadochów i nowej wojny. Po bitwie pod Gazą Seleukos na czele oddziału konnych powrócił do Babilonu w 312 p.n.e. (wydarzenie to wyznacza początek tzw. ery seleucydów) odzyskując swoją satrapię. Kolejne lata poświęcił na poszerzanie granic swego państwa na wschodzie, zajmując Medię, Suzjanę, Persję i Baktrię. W 305 p.n.e. naśladując Antygona, koronował się na króla (gr. basileus) w Seleucji nad Tygrysem. Walcząc później na wschodzie z indyjskim władcą Ćandraguptą zawarł porozumienie, w wyniku którego otrzymał 500 słoni bojowych.

    Antioch V Eupator (ur. 173 p.n.e., zm. 162 p.n.e.) - władca państwa Seleucydów od 164 p.n.e. do 162 p.n.e., syn Antiocha IV Epifanesa.Berenika (ur. około 285–280 p.n.e. – zm. ok. 246 p.n.e. w Antiochii Syryjskiej) – córka Ptolemeusza II i jego pierwszej żony Arsinoe I, siostra Ptolemeusza III Euergetesa. W 261 r. p.n.e. poślubiła króla syryjskiego Antiocha II. Po jego śmierci została zamordowana.

    W 301 p.n.e., walcząc razem z synem Demetriosem przeciwko koalicji Seleukosa, Lizymacha i Kassandra, Antygon poniósł śmierć w wielkiej bitwie pod Ipsos. Demetrios zbiegł do Grecji, Lizymach zajął większość Azji Mniejszej, a Seleukos wschodnią Anatolię i północną Syrię. W 281 p.n.e. Seleukos pokonał Lizymacha, opanowując jego azjatyckie posiadłości, jednak w tym samym roku został zamordowany przez Ptolemeusza Keraunosa, a władzę w rozległym imperium przejął Antioch I.

    Ćandragupta Maurja lub Czandragupta Maurja (sanskryt चन्द्रगुप्त मौर्य) – pierwszy władca uniwersalny w historii Indii (od ok. 321 p.n.e do 297 p.n.e.) Założyciel dynastii Maurjów, która zjednoczyła pod swoimi rządami prawie cały subkontynent, dziad króla Aśoki. Opisany przez Plutarcha, korzystającego z niezachowanej relacji greckiego posła na dwór indyjski Megastenesa, jako król Sandrakottos (Żywot Aleksandra LXII).Seleukos II Kallinikos (ur. między 265 a 260 p.n.e., zm. 226 p.n.e.) – władca Syrii starożytnej z dynastii Seleucydów, panujący w latach 246-226 p.n.e. Był synem Antiocha II Theosa i Laodiki.

    Niestabilne imperium (281-223 p.n.e.)[]

    Moneta przedstawiająca Diodotosa I, który oderwał Baktrię od państwa Seleucydów

    Antioch I (o przydomku Soter) już za życia ojca nadzorował sprawy Wschodu, rezydując w Seleucji nad Tygrysem. Przejmując władzę musiał stawić czoło kryzysowi wewnętrznemu (być może buntowi, na terenach przede wszystkim Syrii). Problemem stali się także Galatowie (Celtowie przybyli do Azji Mniejszej w 277 p.n.e., którzy osiedlili się w centrum półwyspu) oraz uniezależniony od Seleucydów Pergamon. W 274 p.n.e. wybuchła I wojna syryjska z Ptolemeuszami, zakończona w 271/270 p.n.e. utrzymaniem statusu quo. W 263 p.n.e. rozgorzał z kolei konflikt z Pergamonem, którego finałem była przegrana przez Seleucydów bitwa pod Sardes w 261 p.n.e. Antioch I zmarł w tym samym roku, na tronie zastąpił go syn – Antioch II (zwany Theos, od 266 p.n.e. współrządzący z ojcem). Pierwsze lata jego panowania to kolejna wojna z Egiptem, który zdobył niektóre posiadłości Seleucydów w Azji Mniejszej. Antiochowi II część z nich udało się odzyskać, a osiągnięty stan zatwierdził pokój (255 lub 253 p.n.e.). Mniej więcej w tym czasie satrapa Diototos rozpoczął proces uniezależniania Baktrii od imperium Seleucydów. Antioch zmarł w 246 p.n.e., jego następcą został syn z pierwszego małżeństwa (z Laodike) Seleukos II. W obronie interesów Berenike, drugiej żony Antiocha, a swojej siostry, wystąpił Ptolemeusz III Euergetes – wybuchła III wojna syryjska. Wojska egipskie zajęły Syrię, wkraczając nawet do Antiochii, lecz musiały się wycofać z powodu niepokojów nad Nilem (Ptolemeusz zachował jednak kontrolę m.in. nad Seleucją Pierią, a na wschodzie udało się uniezależnić satrapie PartiiAndragorasowi). W 242 p.n.e. młodszy brat Seleukosa – Antioch Hieraks wzniecił rewoltę i przejął kontrolę nad Azją Mniejszą, skutecznie odpierając późniejsze próby brata odzyskania tych terenów. W latach 237-227 p.n.e. król prowadził kampanię przeciwko Partom (którzy zajęli satrapię Andragorasa), odniósł pewne sukcesy ale nie osiągnął trwałych efektów. Antioch Hieraks zginął w 226 p.n.e., Seleukos II zmarł mniej więcej w tym samym czasie. Kolejny władca z dynastii Seleucydów Seleukos III Keraunos panował tylko trzy lata – zginął w niejasnych okolicznościach podczas wyprawy przeciwko Pergamonowi. Władzę przejął jego młodszy brat Antioch III, nazwany później Wielkim.

    Cypr (Republika Cypryjska) – państwo położone na wyspie Cypr leżącej we wschodniej części Morza Śródziemnego u wybrzeży Turcji, Syrii i Libanu. Od 1 maja 2004 roku jest członkiem Unii Europejskiej.Tracja (gr. Θρᾴκη, Thraki, łac. Thracia, bułg. Тракия, Trakija, tur. Trakya). Historycznie: starożytna kraina położona między dolnym Dunajem, Morzem Czarnym, Morzem Egejskim i rzeką Strymon (Struma). Obecnie region geograficzny na pograniczu Bułgarii (Tracja Północna), Grecji (Tracja Zachodnia) i Turcji (Tracja Wschodnia).

    Krótkotrwałe odrodzenie (223-187 p.n.e.)[]

     Osobny artykuł: Antioch III Wielki.
    Antioch III Wielki

    Antioch III obejmując tron miał 19-20 lat – ze względu na wiek jego pozycja w państwie nie była silna. W Azji Mniejszej rządy sprawował Achajos, satrapiami wschodnimi zarządzał Molon, a w samej Syrii sprawami kierował Hermiasz – szef administracji. W 222 p.n.e. Molon się zbuntował, odpierał ataki dowódców lojalnych wobec Seleucydów i dopiero osobista wyprawa Antiocha położyła kres jego rebelii. Wykorzystując sukces młody król pozbył się Hermiasza przejmując pełnię rządów w Syrii, lecz utracił wszelką zwierzchność nad terenami Azji Mniejszej, kiedy Achajos ogłosił się królem. Antioch III od pierwszych lat panowania zaangażował się w konflikt z Egiptem (IV wojna syryjska) – w 219 p.n.e. zajął Seleucję Pierię, lecz w 217 p.n.e. poniósł klęskę pod Rafią. Po zawarciu pokoju z Egiptem skierował swoją uwagę na Azję Mniejszą – zawarłszy sojusz z Pergamonem pokonał Achajosa (215 p.n.e.) i odzyskał panowanie w tym rejonie. Niekorzystna sytuacja finansowa, oraz chęć odzyskania kontroli nad dawnymi satrapiami zaowocowała wyprawą Antiocha na Wschód. W 212 p.n.e. Seleucyda podporządkował sobie Armenię, w 209 p.n.e. najechał i pokonał (ale nie zlikwidował) państwo Partów, później skutecznie walczył przeciwko rządzącemu w Baktrii Eutydemosowi, lecz w końcu uznał jego niezależność zadowalając się otrzymaniem słoni bojowych i zaopatrzenia armii. W 206 p.n.e. wkroczył do Pendżabu, wymuszając na tutejszym władcy okup, słonie bojowe i żywność, po czym przez Persję i Babilonię wrócił do Syrii. W 202 p.n.e., wykorzystując kryzys w Egipcie, Antioch (w porozumieniu z władcą Macedonii Filipem V) rozpoczął V wojnę syryjską. W 200 p.n.e. zwyciężył pod Panion i zajął Celesyrię, Fenicję oraz Palestynę. Następnie skierował swoją uwagę na Azję Mniejszą, próbując zająć tamtejsze posiadłości Ptolemeuszy. W 196 p.n.e. zdobył przyczółki w Tracji wywołując protesty (na razie tylko dyplomatyczne) Rzymu. W 192 p.n.e. Antioch zaangażował się w konflikty w Grecji, zostając sprzymierzeńcem prowadzącego antyrzymską politykę Związku Etolskiego. Jednak jego niewielki korpus ekspedycyjny (oraz siły etolskie) został pokonane przez Rzymian w 191 p.n.e. pod Termopilami i Antioch zmuszony był wycofać się do Azji. Tutaj w 190 p.n.e. został pokonany przez rzymskie siły i ich pergamońskiego sojusznika Eumenesa II w bitwie pod Magnezją. Zawarty potem w 188 p.n.e. w Apamei pokój zmuszał Antiocha do rezygnacji z terenów na zachód od gór Taurus, zapłaty ogromnej kontrybucji i likwidacji swoich słoni bojowych. Był to koniec zachodnich ambicji Seleucydów. Rok później Antioch zginął podczas zamieszek wywołanych jego próbą złupienia świątyni Bela w Elymaidzie.

    Antioch II Theos (ur. w 286 p.n.e., zm. w 246 p.n.e.; panował w l. 261-246 p.n.e.) – król z dynastii Seleucydów, syn Antiocha I Sotera i Stratoniki, córki Demetriusza Poliorketesa. Mąż Laodiki I, a następnie Bereniki, księżniczki egipskiej.Diadochowie (od stgr. διάδοχος diadochos - "następca") – termin używany na określenie dowódców armii Aleksandra Macedońskiego, którzy przejęli władzę w imperium po jego śmierci w 323 roku p.n.e. Wkrótce potem wybuchły między nimi wojny (zobacz: wojny diadochów) o kontrolę nad ziemiami podbitymi przez Aleksandra.

    Utrata mocarstwowej pozycji (187-129 p.n.e.)[]

    Władcą został syn Antiocha Seleukos IV o przydomku Filopator. Na jego panowanie przypadł okres spłaty kontrybucji dla Rzymu. Próbował prowadzić politykę antypergamońską, ale spotkał się z oporem senatu rzymskiego (musiał wysłać nad Tyber swojego syna Demetriusza jako zakładnika). Zginął w 175 p.n.e. zamordowany w wyniku spisku. Tron objął jego młodszy brat Antioch IV nazwany Epifanes, który starał się unikać zadrażnień z Rzymem. Przeprowadził reformy finansowe, administracyjne i militarne w państwie, zakładał nowe poleis na wschodzie. W 169 p.n.e. wybuchła wojna z Egiptem (VI wojna syryjska), w której Antioch szybko odniósł zwycięstwa militarne – zajął Cypr i obległ Aleksandrię. Dyplomatyczna interwencja Rzymu (który zdążył już rozprawić się z Macedonią) zmusiła go jednak do wycofania się z zajętych terenów. Antioch powrócił do Syrii w 166 p.n.e. i zorganizował w stolicy wielką paradę. Na okres jego panowania przypada początek konfliktu z Żydami z Palestyny – Antioch podczas wojny z Egiptem złupił świątynię w Jerozolimie, lecz na wieść o jego dyplomatycznej porażce nad Nilem w mieście wybuchły zamieszki. Seleucyda odpowiedział zburzeniem murów świątyni i próbą narzucenie Żydom kultu pogańskiego, co tylko pogorszyło sytuację – konflikt przekształcił się w otwartą wojnę (powstanie Machabeuszów). W 165 p.n.e. Antioch rozpoczął kampanię na wschodzie, próbując odzyskać utraconą na rzecz wzmocnionych Partów Persydę, jednak rok później zginął przy próbie rabunku bogactw świątynnych. Jego śmierć wyznacza początek okresu poważnych niepokojów wewnętrznych.

    Galatowie grecka nazwa nadana Celtom , którzy wtargnęli do Grecji i Macedonii na początku III w. p.n.e. i osiedlili się w Azji Mniejszej zachowując etniczną odrębność.Bitwa pod Panion – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 200 p.n.e. i rozstrzygnęło losy piątej wojny syryjskiej (201–189 p.n.e.). Bitwa zakończyła się zwycięstwem oddziałów Seleucydów pod wodzą Antiocha III nad wojskiem Ptolemeuszy dowodzonym przez Skopasa, najemnika etolskiego, cieszącego się sławą wytrawnego i doświadczonego dowódcy. Obaj wodzowie wiedli ze sobą potężne armie - każda po kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy, a do spotkania doszło w okolicach źródeł Jordanu, niedaleko miejscowości Panion.
    Moneta przedstawiająca Demetriusza II Nikatora

    Sytuację wykorzystał Demetriusz, syn Seleukosa IV, który powrócił z Rzymu, przejął władzę i nakazał zamordowanie małoletniego syna Antiocha IV. Senat rzymski po okresie wahania uznał nowego władcę. Demetriusz jednak szybko tracił początkowe poparcie na skutek nieudanych działań wewnętrznych (próba zażegnania konfliktu w Judei) i zewnętrznych (interwencja w Kapadocji, próba kupienia Cypru). W Cylicji pojawił się uzurpator – Aleksander Balas popierany przez Pergamon, Egipt i Żydów. Demetriusz zginął w walce z nim w 150 p.n.e. W 147 p.n.e. w Cylicji wylądował z kolei 14-letni syn Demetriusza – Demetriusz II, dotąd zakładnik rzymski. Zyskał poparcie ludności, pokonał i zabił Balasa (w 145 p.n.e.), a popierająca dotąd Aleksandra armia egipska opowiedziała się po jego stronie. Młody król musiał stawić czoło buntom wewnętrznym (m.in. Tryfona w Apamei) oraz rosnącej pod rządami Mitrydatesa I potędze Partów, którzy w 148 p.n.e. zajęli Medię, a w 141 p.n.e. Babilonię, zadając poważny cios monarchii Seleucydów. Demetriusz ruszył na wschód lecz po początkowych sukcesach dostał się w 139 p.n.e. do partyjskiej niewoli. Królem został jego brat Antioch VII Sidetes, który powrócił z Azji Mniejszej, przejął władzę i rozprawił się z Tryfonem. W 130 p.n.e. ruszył na Wschód odzyskując Babilonię i zachodni Iran. Władca Partów Fraates II odesłał do Syrii Demetriusza licząc na niepokoje wewnętrzne i wezwał na pomoc koczowniczych Saków. Jednak w 129 p.n.e. Antioch zginął na polu walki – był to kres wszelkich prób odzyskania przez Seleucydów terenów wschodnich.

    Seleukos IV Filopator (ur. około 220 p.n.e., zm. 175 p.n.e.) – władca z dynastii Seleucydów w latach 189 p.n.e. - 175 p.n.e., syn Antiocha III Wielkiego, brat Antiocha IV Epifanesa, ojciec Demetriusza I Sotera. Za czasów jego rządów państwo obejmowało Syrię, Mezopotamię i część Persji. Odziedziczył państwo osłabione wojnami prowadzonymi przez ojca z Rzymem. Musiał także uregulować ogromną kontrybucję, nałożoną na mocy pokoju w Apamei. Potrzebne kwoty próbował uzyskać ze skarbca Świątyni Jerozolimskiej, co jednak zakończyło się niepowodzeniem.Demetrios Poliorketes (gr. Δημήτριος Πολιορκητής), „ten, który oblega miasta” (337 p.n.e. – 283 p.n.e.) – syn Antygonosa Jednookiego Macedońskiego, według Plutarcha jeden z najwybitniejszych wodzów w historii świata antycznego, wynalazca nowych maszyn oblężniczych.

    Upadek państwa (129-63 p.n.e.)[]

    Imperium Tigranesa

    Uwolniony Demetriusz II przejął władzę w okrojonym państwie (na zwycięstwie Partów skorzystali także Żydzi powiększając obszar swojego państwa). Seleucyda zaangażował się w konflikt dynastyczny w Egipcie, jednak poniósł klęskę. Dodatkowo zwycięski nad Nilem Ptolemeusz VIII poparł uzurpatora Aleksandra Zabinasa, który pokonał i zabił Demetriusza w 124 p.n.e.. Nowy władca szybko jednak stracił poparcie Egiptu i w 123 p.n.e. na tron wyniesiono Antiocha VIII, którego ożeniono z córką Ptolemeusza (faktyczną władzę sprawowała matka młodego władcy – Kleopatra Thea). W następnych latach państwo pogrążyło się w zaciętych walkach dynastycznych. Zanik silnej władzy doprowadził do wzrostu niezależności miast, wzmógł się nacisk ze strony Partów, także Arabów, którzy zaczęli tworzyć własne państwa. W 83 p.n.e. Antiochia poprosiła o przejęcie władzy króla Armenii – Tigranesa, znajdującego się u szczytu potęgi. Tigranes zajął Syrię i na pewien czas uspokoił sytuację. Jednak w 66 p.n.e. musiał się wycofać w wyniku klęski w wojnie z Rzymem. Władzę na krótko przejął Antioch XIII, ale rzymski dowódca Pompejusz usunął go w 64 p.n.e. w ramach przeprowadzanej reorganizacji porządków panujących na Wschodzie. Syria stała się rzymską prowincją w 63 p.n.e.

    Cylicja (gr. Κιλικία, Kilikia) – historyczna kraina w południowo-wschodniej Azji Mniejszej, obecnie terytorium Turcji (prowincje: Mersin, Adana, Osmaniye i Hatay). Cylicja dzieliła się na dwie części: Cilicia Trachea i Cilicia Pedias. Cilicia Trachea (asyryjskie Khillaku, od którego pochodzi nazwa Cylicji) była surowym rejonem górskim uformowanym przez góry Taurus. Skaliste przylądki nadawały się znakomicie do budowy naturalnych portów, w których często znajdowali schronienie piraci. W starożytności pokryta gęstym lasem, który dostarczał budulca dla stoczni. Cilicia Pedias leżała we wschodniej części Cylicji i prócz terenów górskich kształtowały ją nadmorskie równiny. Przez Cylicję biegł perski szlak królewski, który łączył Anatolię z Syrią i wybrzeżem cylicyjskim.Apamea − miasto w państwie Seleucydów. Nazwa tej miejscowości pochodzi od imienia pierwszej żony Seleukosa I Nikatora - Apamy. Apamea stała się głównym ośrodkiem wojskowym Seleucydów, który został rozbudowany przez Seleukosa I. Obecnie stanowisko archeologiczne Afamija w Syrii.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ptolemeusz III Euergetes (ur. 284 p.n.e., zm. 221 p.n.e.) – trzeci władca Egiptu z dynastii Ptolemeuszy, panował w latach 246-221 p.n.e., syn Ptolemeusza II Filadelfosa i Arsinoe I, mąż Bereniki II, ojciec Ptolemeusza IV, Magasa i Arsinoe III.
    Aleksander Balas, zwany również Epifanes (zm. 145 p.n.e.), rzekomy syn Antiocha IV, uzurpator na tronie monarchii Seleukidów pomiędzy 150 p.n.e.-145 p.n.e.
    Syria (arab. سوريا / سورية, transk. Sūriyya), nazwa oficjalna: Syryjska Republika Arabska (arab. الجمهورية العربية السورية, transk. Al-Dżumhurijja al-Arabijja as-Surijja) – arabskie państwo na Bliskim Wschodzie, graniczące z Turcją (822 km), Irakiem (605 km), Jordanią (375 km), Libanem (375 km) i Izraelem (76 km).
    Diodotos I – satrapa Baktrii z ramienia Seleucydów w połowie III w. p.n.e., po uniezależnieniu się założył królestwo Greko-Baktryjskie.
    Bitwa pod Termopilami – starcie zbrojne rozegrane wiosną roku 191 p.n.e. w okolicach wąwozu Termopile pomiędzy wojskami rzymskimi dowodzonymi przez Luciusa Corneliusa Scipio Asiaticusa i wojskami Seleucydów dowodzonym przez Antiocha III Wielkiego.
    Aleksander IV (323-310 p.n.e.) – władca Macedonii i Egiptu, syn Aleksandra Wielkiego i księżniczki baktryjskiej Roksany.
    Tigranes II, zwany później Wielkim (ur. 138, zm. 56 p.n.e.) - król Armenii w latach 95-56 p.n.e. z dynastii Artaksydów. Syn Tigranesa I lub Artawazdesa I. Za jego czasów Armenia uzyskała status mocarstwa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.142 sek.