Seeing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Animacja powierzchni Księżyca ukazująca wpływ ziemskiej atmosfery na obraz

Seeing – wielkość, która określa stabilność atmosfery i nie ma związku z przejrzystością powietrza.

Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.Planeta (późnołac. planeta, od gr. πλανήτ- planét-, πλανής planés, nowogr. πλανήτης planétes; dosł. „wędrowiec” od πλανάσθαι planásthai, wędrować) – zgodnie z definicją Międzynarodowej Unii Astronomicznej – obiekt astronomiczny okrążający gwiazdę lub pozostałości gwiezdne, w którego wnętrzu nie zachodzą reakcje termojądrowe, wystarczająco duży, aby uzyskać prawie kulisty kształt oraz osiągnąć dominację w przestrzeni wokół swojej orbity. W odróżnieniu od gwiazd, świecących światłem własnym, planety świecą światłem odbitym.

W zależności od tego, czy atmosfera jest spokojna, czy też turbulentna, można przez teleskop uzyskać albo stabilne, efektowne obrazy obiektów niebieskich, albo nie dostrzec praktycznie żadnych szczegółów. Duże turbulencje atmosfery bardzo ograniczają zdolność rozdzielczą teleskopu, co utrudnia rozróżnianie blisko siebie położonych obiektów (np. gwiazd podwójnych lub szczegółów na powierzchni planet). Seeing zależy od wielu czynników meteorologicznych, ale generalnie nisko nad horyzontem jest zawsze słabszy, lepszy bliżej zenitu, tak więc im wyżej na niebie znajduje się obiekt, tym lepsze warunki panują do jego obserwacji. Ponadto dobrym seeingiem charakteryzują się zwykle noce lekko zamglone, ponieważ wtedy ruchy powietrza są z reguły niewielkie. Seeing określa się najczęściej albo w skali pięciostopniowej (w Europie), albo w dziesięciostopniowej (w USA), przy czym w tej pierwszej najgorszy seeing odpowiada piątemu stopniowi skali, a najlepszy pierwszemu, zaś w tej drugiej najgorszy odpowiada zerowemu, najlepszy zaś dziesiątemu. Inną metodą określania seeingu jest podawanie wielkości obrazu gwiazdy w sekundach łuku.

Atmosfera — gazowa powłoka otaczająca planetę o masie wystarczającej do utrzymywania wokół siebie warstwy gazów w wyniku działania grawitacji. Ta definicja stosuje się do planet skalistych i księżyców. W przypadku gazowych olbrzymów, takich jak Jowisz, oraz gwiazd (por. atmosfera słoneczna) terminem atmosfery określa się tylko zewnętrzne (przezroczyste) warstwy gazowej powłoki, z których promieniowanie dociera bezpośrednio do obserwatora. Skala Antoniadiego to pięciostopniowa skala opisująca przejrzystość nieba, zaproponowana przez astronoma francuskiego (pochodzenia greckiego) Eugeniosa Antoniadiego, używana często przez astronomów-amatorów.

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Larry McNish: Atmospheric "Seeing" (ang.). W: The RASC Calgary Centre [on-line]. 2011-11-11. [dostęp 2015-04-26].
  • Horyzont – okrąg powstały w wyniku przecięcia sfery niebieskiej na dwie części, wyznaczający granicę pomiędzy przestrzenią widoczną dla obserwacji i zasłoniętą przez Ziemię.Zenit – w astronomii punkt na niebie dokładnie ponad pozycją obserwatora. Jest jednym z dwóch miejsc przecięcia lokalnej osi pionu ze sferą niebieską. Drugim punktem przecięcia, przeciwległym do zenitu, czyli znajdującym się pod obserwatorem jest nadir.




    Reklama