• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Saturn



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Asysta grawitacyjna – w astrodynamice pojęcie określające zmianę prędkości i kierunku lotu kosmicznego przy użyciu pola grawitacyjnego planety lub innego dużego ciała niebieskiego. Jest to obecnie powszechnie używana metoda uzyskiwania prędkości pozwalających osiągnąć zewnętrzne planety Układu Słonecznego. Została opracowana w 1959 roku w moskiewskim Instytucie Matematyki im. Stiekłowa.Tytan (Saturn VI) – największy księżyc Saturna, jedyny księżyc w Układzie Słonecznym posiadający gęstą atmosferę, w której zachodzą skomplikowane zjawiska atmosferyczne. Jest to również jedyne ciało poza Ziemią, na powierzchni którego odkryto powierzchniowe zbiorniki cieczy – jeziora. Nie wypełnia ich jednak woda, ale ciekły metan, który na Ziemi występuje w postaci palnego gazu.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Na poziomie, na którym ciśnienie ma wartość 1 bara.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dr David R. Williams: Saturn Fact Sheet. NASA, 2016-12-23. [dostęp 2017-06-08].
    2. Planetary Satellite Discovery Circumstances (ang.). 2015-03-09. [dostęp 2017-06-08].
    3. Paul Rincon: Saturn overtakes Jupiter as planet with most moons (ang.). BBC. [dostęp 2019-10-08].
    4. Jerome James Brainerd: Characteristics of Saturn. The Astrophysics Spectator, 24 lipca 2004. [dostęp 2010-09-30].
    5. Jerome James Brainerd: Solar System Planets Compared to Earth. The Astrophysics Spectator, 6 października 2004. [dostęp 2010-09-30].
    6. Jerome James Brainerd: Giant Gaseous Planets. The Astrophysics Spectator, 2004-10-27. [dostęp 2010-09-30].
    7. Russell, C.T.; Luhmann, J.G.: Saturn: Magnetic Field and Magnetosphere. UCLA – IGPP Space Physics Center, 1997. [dostęp 2010-09-30].
    8. Enrico Piazza, Kirk Munsell: Saturn's Moons. W: Cassini, Equinox Mission [on-line]. JPL NASA. [dostęp 2010-09-30].
    9. Kirk Munsell: The Story of Saturn. NASA Jet Propulsion Laboratory; California Institute of Technology, 6 kwietnia 2005. [dostęp 2010-09-30].
    10. Dr David R. Williams: Jupiter Fact Sheet. NASA, 2004-11-16. [dostęp 2010-09-30].
    11. Jupiter compared to Saturn (ang.). NASA. [dostęp 2010-12-26].
    12. Saturn (ang.). National Maritime Museum. [dostęp 2010-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-30)].
    13. Jonathan J. Fortney. Looking into the Giant Planets. „Science”. 305, s. 1414–1415, 2004. DOI: 10.1126/science.1101352. ISSN 5689. PMID: 15353790. [dostęp 2010-09-30]. 
    14. NASA – Saturn (ang.). NASA, 2004. [dostęp 2010-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-11)].
    15. Saturn. Universe Guide. [dostęp 2010-09-28]
    16. R. Courtin, D. Gautier, A. Marten, B. Bezard. The Composition of Saturn's Atmosphere at Temperate Northern Latitudes from Voyager IRIS spectra. „Bulletin of the American Astronomical Society”. 15, s. 831, 1967. Bibcode1983BAAS...15..831C. 
    17. Carolina Martinez: Cassini Discovers Saturn's Dynamic Clouds Run Deep. NASA, 2005-09-05. [dostęp 2010-09-30].
    18. Tristan Guillot. Interiors of Giant Planets Inside and Outside the Solar System. „Science”. 286 (5437), s. 72–77, 1999. DOI: 10.1126/science.286.5437.72. PMID: 10506563. [dostęp 2010-09-30]. 
    19. Saturn. MIRA. [dostęp 2010-09-30].
    20. Calvin J. Hamilton: Voyager Saturn Science Summary. Solarviews, 1997. [dostęp 2010-09-30].
    21. S. Pérez-Hoyos i inni, Saturn’s cloud structure and temporal evolution from ten years of Hubble Space Telescope images (1994–2003) [PDF], 2005 [dostęp 2010-09-30] [zarchiwizowane z adresu 2007-08-08] (ang.).
    22. Patrick Moore, ed., 1993 Yearbook of Astronomy, (London: W.W. Norton & Company, 1992), Mark Kidger, "The 1990 Great White Spot of Saturn", s. 176–215.
    23. Susan Watanabe: Saturn's Strange Hexagon. NASA, 27 marca 2007. [dostęp 2010-09-30].
    24. Warm Polar Vortex on Saturn. Merrillville Community Planetarium, 2007. [dostęp 2010-11-09].
    25. Godfrey. A hexagonal feature around Saturn's North Pole. „Icarus”. 76 (2), s. 335-356, Nov. 1988. DOI: 10.1016/0019-1035(88)90075-9. Bibcode1988Icar...76..335G. Sprawdź autora:1.
    26. A. Sanchez-Lavega, J. Lecacheux, F. Colas, P. Laques. Ground-based observations of Saturn's north polar SPOT and hexagon. „Science”. 260 (5106), s. 329-332, 16 Apr 1993:. Bulletin of the American Astronomical Society. DOI: 10.1126/science.260.5106.329. ISSN 0036-8075. Bibcode1993Sci...260..329S. 
    27. A. Sánchez-Lavega, S. Pérez-Hoyos, R.G. French, Hubble Space Telescope Observations of the Atmospheric Dynamics in Saturn's South Pole from 1997 to 2002, „{{{czasopismo}}}”, 34, The American Astronomical Society, 8 października 2002, s. 857, Bibcode2002DPS....34.1307S [dostęp 2014-08-20] [zarchiwizowane z adresu 2008-09-05] (ang.).czasopismo
    28. NASA catalog page for image PIA09187. NASA Planetary Photojournal. [dostęp 2010-09-30].
    29. NASA Sees into the Eye of a Monster Storm on Saturn. NASA, 9 listopada 2006. [dostęp 2010-09-30].
    30. Philip Ball. Geometric whirlpools revealed. „Nature”, 2006-05-19. DOI: 10.1038/news060515-17. [dostęp 2010-09-30]. 
    31. Matthew McDermott: Saturn: Atmosphere and Magnetosphere. Thinkquest Internet Challenge, 2000. [dostęp 2010-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-11)].
    32. Scientists Find That Saturn's Rotation Period is a Puzzle. NASA, 2004-06-28. [dostęp 2010-09-30].
    33. Enceladus Geysers Mask the Length of Saturn's Day. NASA Jet Propulsion Laboratory, 22 marca 2007. [dostęp 2010-09-30].
    34. The Variable Rotation Period of the Inner Region of Saturn's Plasma Disc. „Science”, 22 marca 2007. [dostęp 2010-09-30]. 
    35. A New Spin on Saturn's Rotation. „Science”, 20 kwietnia 2007. [dostęp 2010-09-30]. 
    36. J.D. Anderson, G. Schubert. Saturn's gravitational field, internal rotation, and interior structure. „Science”. 317 (5843), s. 1384–1387, 2007. DOI: 10.1126/science.1144835. PMID: 17823351. 
    37. Poulet F.; Cuzzi J.N.: The Composition of Saturn's Rings. NASA Ames Research Center, 2002. [dostęp 2010-09-30].
    38. Muhammad Shafiq, Dusty Plasma Response to a Moving Test Change [PDF], 2005 [dostęp 2010-09-30] [zarchiwizowane z adresu 2011-11-08].
    39. F. Spahn, et al.. Cassini Dust Measurements at Enceladus and Implications for the Origin of the E Ring. „Science”. 311 (5766), s. 1416–1418, 10 marca 2006. AAAS. DOI: 10.1126/science.1121375. PMID: 16527969. [dostęp 2008-09-13]. 
    40. Rob Cowen: Largest known planetary ring discovered. Science News, 7 listopada 2009. [dostęp 2010-09-30].
    41. Serge Brunier: Solar System Voyage. Cambridge University Press, 2005, s. 164.
    42. Tiscareno, Matthew S.; Burns, J.A.; Hedman, M.M.; Porco, C.C.. The Population of Propellers in Saturn's A Ring. „Bulletin of the American Astronomical Society”. 39, s. 426. American Astronomical Society. Bibcode2007DPS....39.1005T. 
    43. Saturn > Observing Saturn. National Maritime Museum. [dostęp 2010-09-30].
    44. A. Sachs. Babylonian Observational Astronomy. „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”. 276 (1257), s. 43–50 [45 & 48–9], 2 maja 1974. Royal Society of London. JSTOR: 74273. 
    45. Starry Night Times. Imaginova Corp., 2006. [dostęp 2010-09-30].
    46. James Evans: The History and Practice of Ancient Astronomy. Oxford University Press, 1998, s. 296–297.
    47. David Michael Harland, Cassini at Saturn: Huygens results, Berlin: Springer, 2007, s. 1, ISBN 0-387-26129-X, OCLC 191464543.
    48. Superstitions about Saturn". The Popular Science Monthly, s.862
    49. Richard Thompson. Planetary Diameters in the Surya-Siddhanta. „Journal of Scientific Exploration”. 11 (2), s. 193–200 [193–6], 1997. [dostęp 2014-09-15]. 
    50. Jack Eastman: Saturn in Binoculars. The Denver Astronomical Society, 1998. [dostęp 2008-09-03].
    51. Gary Chan: Saturn: History Timeline. 2000. [dostęp 2010-09-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-11)].
    52. Catherine Micek: Saturn: History of Discoveries (ang.). [dostęp 2010-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-21)].
    53. The Pioneer 10 & 11 Spacecraft. Mission Descriptions. [dostęp 2007-07-05].
    54. Missions to Saturn. The Planetary Society, 2007. [dostęp 2010-09-30].
    55. Astronomers Find Giant Lightning Storm At Saturn. ScienceDaily LLC, 2007. [dostęp 2007-07-27].
    56. Michael Pence: NASA's Cassini Discovers Potential Liquid Water on Enceladus. NASA Jet Propulsion Laboratory, 2006-03-09. [dostęp 2007-07-08].
    57. David Shiga: Faint new ring discovered around Saturn. NewScientist.com, 2006-09-20. [dostęp 2010-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu].
    58. Probe reveals seas on Saturn moon. BBC, 2007-03-14. [dostęp 2007-09-26].
    59. Paul Rincon: Huge 'hurricane' rages on Saturn. BBC, 2006-11-10. [dostęp 2010-09-30].
    60. Richard W. Schmude, Jr: SATURN IN 2002-03. Georgia Journal of Science, 2003. [dostęp 2010-10-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-12)].
    61. Saturnalia i ich związek z Bożym Narodzeniem. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-21)].
    62. Capricornus. W: Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Nowy Jork: Dover Publications Inc., 1963, s. 136. ISBN 0-486-21079-0. (ang.)
    63. Wolfram Eberhard: Symbole chińskie. Słownik. Kraków: Universitas, 2007, s. 209. ISBN 97883-242-0766-4.
    64. Willy Ley: Die Himmelskunde: eine Geschichte der Astronomie von Babylon bis zum Raumzeitalter. Düsseldorf / Vienna: Econ-Verlag, 1965, s. 188. (niem.)
    65. Bitwa o Stalingrad. [dostęp 2010-12-01].
    66. How Saturn Cars Work. howstuffworks.com. [dostęp 2009-02-17].
    67. Strona internetowa sieci sklepów Saturn. [dostęp 2010-11-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-22)].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • L. Lovett, J. Horvath, J. Cuzzi: Saturn: A New View. New York: Harry N. Abrams, Inc., 2006. ISBN 0-8109-3090-0.
  • H. Karttunen, P. Kröger et al.: Fundamental Astronomy. Wyd. 5. New York: Springer, 2007. ISBN 3-540-34143-9.
  • Metan (znany także jako gaz błotny i gaz kopalniany), CH4 – organiczny związek chemiczny, najprostszy węglowodór nasycony (alkan). W temperaturze pokojowej jest bezwonnym i bezbarwnym gazem. Jest stosowany jako gaz opałowy i surowiec do syntezy wielu innych związków organicznych.Willy Ley (ur. 2 października 1906 w Berlinie, zm. 24 czerwca 1969 w Jackson Heights w Nowym Jorku) – niemiecko-amerykański pisarz, historyk nauki, inżynier, propagator lotów kosmicznych i prac nad rakietami. Krater Ley położony na niewidocznej stronie Księżyca został nazwany na jego cześć.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kaukaz – region na pograniczu Europy i Azji pomiędzy Morzem Czarnym a Kaspijskim wokół gór Kaukaz. Od północy graniczy z europejską częścią Rosji, od południa, w zależności od przyjmowanego podziału, z Bliskim Wschodem albo z Azją Zachodnią (Przednią).
    Wu xing (chiń.: 五行; pinyin: wǔ xíng) – w tradycyjnej filozofii chińskiej pięć elementów budujących wszechświat.
    Jednostka astronomiczna, oznaczenie au (dawniej również AU, w języku polskim czasem stosowany jest skrót j.a.) – pozaukładowa jednostka odległości używana w astronomii równa dokładnie 149 597 870 700 m. Dystans ten odpowiada w przybliżeniu średniej odległości Ziemi od Słońca. Definicja i oznaczenie zostały przyjęte podczas posiedzenia Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pekinie w 2012 roku.
    The Royal Society, Towarzystwo Królewskie w Londynie, dokładniej The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge – angielskie towarzystwo naukowe o ograniczonej liczbie członków (ok. 500 członków krajowych i ok. 50 członków zagranicznych) pełniące funkcję brytyjskiej akademii nauk. Skupia przedstawicieli nauk matematycznych i przyrodniczych.
    Mimas (Saturn I) – siódmy, pod względem wielkości, księżyc Saturna, odkryty razem z Enceladusem w 1789 roku przez Williama Herschela. Jest on najmniejszym znanym ciałem, zdolnym utrzymać kształt bliski sferycznemu (znajdującym się w równowadze hydrostatycznej) dzięki własnej grawitacji.
    Przesilenie letnie – na półkuli północnej, jest to moment maksymalnego wychylenia osi obrotu Ziemi w kierunku Słońca, gdy biegun północny jest bliżej Słońca niż południowy: Słońce w tym dniu góruje w zenicie na szerokości zwrotnika Raka. Na półkuli południowej przesilenie letnie ma miejsce w momencie, gdy na półkuli północnej występuje przesilenie zimowe.
    Prąd strumieniowy (ang. jet stream) to intensywny, dość wąski i prawie poziomy strumień przenoszący z zachodu na wschód olbrzymie masy powietrza w atmosferze ziemskiej. Średnia prędkość wiatru wynosi 25 m/s (100 km/h). Występuje w górnej części troposfery oraz dolnej części stratosfery, co odpowiada poziomowi ok. 200 hPa (około 12 km nad poziomem morza). Formuje się na granicy między sąsiadującymi masami powietrza o znacznej różnicy temperatur, jak między obszarem polarnym i cieplejszym powietrzem w niższych szerokościach geograficznych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.095 sek.