Sante z Montefabbri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sante z Montefabbri, właśc. Giansante Brancorsini (ur. w 1343 w Montefabbri, zm. 14 sierpnia 1394 w Scotaneto) − włoski franciszkanin, brat zakonny, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Kaplica (łac. cappa zdrobniale capella kapliczka) – niewielka chrześcijańska budowla sakralna, wolno stojąca lub połączona z większym obiektem architektonicznym; wydzielone pomieszczenie z ołtarzem lub boczna część kościoła tworząca odrębną całość, w której znajduje się ołtarz.Papież (Ojciec Święty) (łac. Summus Pontifex, od staroż. Pontifex Maximus; wł. papa, gr. pappas; forma funkcjonująca w języku polskim pochodzi od czeskiego papež) – biskup Rzymu, zwierzchnik Kościoła katolickiego, głowa Stolicy Apostolskiej oraz Suweren Państwa Miasto Watykan. Obecnym papieżem jest Franciszek.

Życiorys[ | edytuj kod]

Bł. Sante urodził w rodzinie Giandomenico i Eleonory Ruggeri w Montefabbri w prowincji Urbino w 1343. Uczęszczał do szkół w Urbino, potem wybrał karierę militarną. Mając dwadzieścia lat zabił w obronie własnej swojego krewnego. Wyrzuty sumienia skłoniły go do wstąpienia w celach pokutnych do założonego przez św. Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych. Żył w klasztorze w Scotaneto koło Mombaroccio w Marchii Ankońskiej. Pełnił urząd wychowawcy nowicjatu. Zmarł w 1394. Ciało przeniesiono w 1769 do specjalnie ufundowanej kaplicy. Kult zaaprobował w 1770 papież Klemens IV. W 1822 rozciągnięto go na diecezje Pesaro, Urbino i Fano.

Klemens IV (łac. Clemens IV, właśc. Guy Foulques; ur. 23 listopada 1195 w Saint-Gilles, zm. w 29 listopada 1268 w Viterbo) – papież w okresie od 5 lutego 1265 do 29 listopada 1268.Franciszek z Asyżu, właśc. włos. Giovanni Bernardone, nazywany Biedaczyną z Asyżu (ur. 1181 lub 1182w Asyżu, zm. 3 października 1226 w Porcjunkuli koło Asyżu) – włoski duchowny katolicki, diakon, założyciel zakonu franciszkanów, a pośrednio także klarysek i tercjarzy, misjonarz, mistyk średniowieczny, stygmatyk, święty Kościoła katolickiego, uważany za prekursora ekologii.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Święci i błogosławieni rodziny franciszkańskiej
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Bł. Sante z Montefabbri (1343-1392) (pol.). franciszkanie.pl, 2011-08-14. [dostęp 2014-10-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
    2. Antonio Borrelli: Beato Sante Brancorsini da Urbino (wł.). www.santiebeati.it, 2001-08-31. [dostęp 2014-10-25].
    Archidiecezja Pesaro (łac. Dioecesis Pisaurensis) – archidiecezja Kościoła rzymskokatolickiego we Włoszech, w regionie kościelnym Marche.Marche (wł. Marche, wym. ˈmɑrkɛ; w języku polskim używane również Marchia Ankońska) – region administracyjny w środkowych Włoszech, ciągnący się na płd. wsch. od San Marino, nad Adriatykiem na długości 160 km. Graniczy z następującymi regionami: Emilia-Romania, Toskania, Umbria, Lacjum i Abruzja. Zajmuje powierzchnię 9694 km², zamieszkuje go 1,4 miliona osób, a stolicą jest Ankona (104 000 mieszkańców). Gęstość zaludnienia wynosi 147 osób na km². Jest to region wybitnie rolniczy, z przeważającymi w krajobrazie starannie utrzymanymi winnicami, gajami oliwnymi, polami, łąkami i pastwiskami. W przemyśle istotne gałęzie stanowi przemysł obuwniczy, papierniczy oraz wyrób instrumentów muzycznych.




    Warto wiedzieć że... beta

    Nowicjat – czas, w którym rozpoczyna się życie we wspólnocie zakonnej. Ma on kilka celów. Przede wszystkim to czas dokładniejszego rozpoznawania Bożego powołania każdego nowicjusza czy nowicjuszki, właściwego danej wspólnocie. Kolejnym celem nowicjatu jest doświadczenie sposobu życia zgromadzenia, by nowicjusze uformowali umysł i serce jego duchem, a także by można było potwierdzić ich zamiar i zdatność do życia we wspólnocie.
    Urbino (łac. Urvinum Mataurense) – miejscowość u podnóża Apeninu Umbryjsko-Marchijskiego i gmina w środkowych Włoszech, w regionie Marche. Wraz z Pesaro jest stolicą prowincji Pesaro e Urbino. W 1998 roku centrum historyczne miasta zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
    Kościół łaciński, Kościół katolicki obrządku łacińskiego, Kościół rzymskokatolicki, Kościół zachodni – największa liczebnie część Kościoła katolickiego, mająca własną, odrębną tradycję liturgiczną oraz własną i odrębną strukturę. Głową Kościoła rzymskokatolickiego jest biskup Rzymu, czyli papież. Z danych opublikowanych w Annuario Pontificio z 2010 roku wynika, że do Kościoła łacińskiego należy ok. 1 mld 130 mln ludzi czyli ok. 98,5% katolików.
    Błogosławiony – w Kościele katolickim osoba zmarła, która za życia odznaczała się szczególnymi cnotami inspirowanymi doświadczeniem religijnym lub też która z powodu swojej religii poniosła śmierć męczeńską.

    Reklama