• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • San



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]
    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Rzeka górska – rodzaj rzeki, która przyjmuje inne rzeki i strumienie górskie, ma dno kamieniste, nurt bystry i niską temperaturę. Wyróżniająca się na tle innych cieków charakterem przekształceń koryta oraz jego sytuacją morfologiczną. W związku z częstym występowaniem załamań spadku w profilu podłużnym rzeka górska posiada cały szereg lokalnych baz erozyjnych, które wpływają na jej stan. Koryta górskich rzek tworzą na ogół głazy, ostre lub wypolerowane kamienie, co przy wartkim nurcie nie sprzyja na zakorzenianiu się wielu gatunków roślin.
    Bibliografia[ | edytuj kod]
  • Adam Fastnacht, Słownik historyczno-geograficzny ziemi sanockiej w średniowieczu, Kraków 2002, ISBN 83-88385-14-3.
  • Bieszczady. Mapa turystyczno-nazewnicza, Krosno: Wydawnictwo Ruthenus, 2008.
  • Wojciech Blecharczyk, Walory przyrodnicze dorzecza Sanu, Rzeszów–Sanok 2005, ISBN 83-905142-8-1.
  • Zbigniew Sikora, Źródło Sanu – gdzie jest naprawdę?, „Płaj. Almanach Karpacki”, nr 32 (wiosna), Towarzystwo Karpackie, 2006, ISSN 1230-5898.
  • Zbigniew Sikora, Główne źródło Sanu znajduje się pod Piniaszkowym, „Płaj. Almanach Karpacki”, nr 37, Towarzystwo Karpackie, 2008, ISSN 1230-5898.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Źródło Sanu – gdzie jest naprawdę?
  • Słowacki atak na linię Mołotowa nad rzeką San koło Sanoka, zdjęcia umocnień
  • San w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego
  • Piniaszkowy (960 m n.p.m.) – szczyt górski w Bieszczadach Zachodnich, w głównym grzbiecie Karpat, położony na granicy ukraińsko-polskiej (słupy graniczne nr 222), pomiędzy Opołonkiem a Przełęczą Użocką. Północne, opadające do doliny potoku Niedźwiedziego stoki leżą na terenie polskiego Bieszczadzkiego Parku Narodowego, natomiast południowe na terenie ukraińskiego Użańskiego Parku Narodowego.Rozwadów (jid. ראָזוועדאָוו–Rozvedov) – dzielnica w północnej części Stalowej Woli, w latach 1690-1973 samodzielne miasto. Dawniej duży węzeł kolejowy.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Płaskowyż Tarnogrodzki (512.49; ukr. Терногородське плато) – duży mezoregion fizycznogeograficzny w południowo-wschodniej Polsce i w zachodniej części państwa Ukraina, stanowiący wschodnią część Kotliny Sandomierskiej. Mezoregion bierze swoją nazwę od miasta Tarnogród.
    Akta Grodzkie i Ziemskie (AGZ) – wydawnictwo źródłowe w XXV tomach, wydawane w latach 1868–1935 we Lwowie. Opublikowane akta pochodzą z czasów I Rzeczypospolitej z zasobu Archiwum tzw. Bernardyńskiego we Lwowie (Archiwum Krajowego Aktów Grodzkich i Ziemskich we Lwowie).
    Mielec – miasto powiatowe w południowo-wschodniej części Polski, w województwie podkarpackim. Miasto położone w dolinie Wisłoki, w Kotlinie Sandomierskiej, historycznie znajdujące się w Małopolsce. Miasto liczy 61 238 mieszkańców i ma powierzchnię 46,89 km² (stan na 31 marca 2013 r.). Jest członkiem Związku Miast Polskich.
    Kalman Segal (ur. 17 grudnia 1917 r. w Sanoku, zm. 18 maja 1980 r. w Jerozolimie) – pisarz, poeta, dziennikarz radiowy, pisał w jęz. polskim i jidysz.
    Jan Aleksander Ludwik Karłowicz herbu Ostoja (ur. 28 maja 1836 w Subortowiczach koło Merecza, zm. 14 czerwca 1903 w Warszawie) – polski etnograf, muzykolog, językoznawca, folklorysta, członek Akademii Umiejętności; ojciec Mieczysława.
    Wiar (ukr. Вігор, Wihor) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce i północno-zachodniej Ukrainie, w dorzeczu Wisły. Długość - 70,4 km, z tego 59,1 km w Polsce, 11,3 km na Ukrainie. Prawy dopływ rzeki San. Powierzchnia zlewni - 798,2 km.
    Drwęca (niem. Drewenz) – rzeka w północnej Polsce na Pojezierzu Mazurskim i Pojezierzu Chełmińsko-Dobrzyńskim, prawy dopływ dolnej Wisły. Długość rzeki wynosi 253 km, a powierzchnia dorzecza 5536 km². Wypływa ze wschodnich stoków Góry Dylewskiej (Czarci Jar) na wysokości 191 m n.p.m., płynie na południowy zachód i uchodzi do Wisły na wysokości 36,6 m n.p.m., a jej końcowy odcinek stanowi południowo-wschodnią granicę Torunia. Wyznacza południową granicę ziemi chełmińskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.076 sek.