• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sampradaja

    Przeczytaj także...
    Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.Natha jogi, Natha sampradaja - ruch religijny w ramach śiwaizmu, której historycznym założycielem był Matsjendranath, a najsławniejszym przedstawicielem - Gorakhnath. Wywodzi się z wcześniejszej tradycji siddhów lecz prawdopodobnie niektóre elementy zarówno doktrynalne jak i dotyczące praktyki zostały zapożyczone z tantry. Z kolei tradycja nathów wywarła znaczny wpływ na buddyzm tybetański.
    Guru (dewanagari गुरु) – w religiach dharmicznych przywódca wspólnoty, przewodnik duchowy i nauczyciel, szanowany, a czasem nawet czczony jako wcielenie bóstwa.

    Sampradaja (ang. Sampradaya) (inaczej parampara) – w hinduizmie linia religijnego przekazu oraz sukcesja („łańcuch”) nauczycieli i uczniów ustanowiona w celu przekazywania tradycji sanatanadharmy. Uczeń staje się członkiem sampradai poprzez przyjęcie od guru święceń inicjacyjnych diksza. Też gmina (wyznaniowa).

    Ganapati sampradaja (też ganapatipanth) – tradycja religijna w hinduizmie, ukierunkowana na boga o imieniu Ganapati (czyli Ganeśa). Współcześnie podzielona jest na sześć nurtów. Jej członkowie to ganapatjowie (trl. ganapatja).Tilaka (lub pundraka) – w hinduizmie jest to znak na ciele, głównie na czole, przeważnie z glinki lub papki sandałowej, pozwalający odróżnić tradycję, do której należy właściciel tilaki. Glina niezbędna do wykonania tilaki wydobywana jest ze świętej rzeki lub jeziora.

    Każdy z dużych nurtów hinduizmu posiada kilka, działających w jej ramach, głównych sampradai. Zwykle różnią się one między sobą szczegółami związanymi z liturgią i teologią, ale też np. ubiorem (w tym rodzajem tilaki).

    Przykłady:

  • Nathasampradaja
  • Ganapati sampradaja
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Hinduizm w Wielkiej Brytanii. W: Monika Tworuschka, Udo Tworuschka: Religie świata. Michał Dobrzański (tł.), Grzegorz Polak (uzup.). Wyd. 1. T. V: Hinduizm. Warszawa: Agora SA, 2009, s. 173, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 978-83-7552-558-8.
    2. Danuta Stasik, Opowieść o prawym królu. Tradycja Ramajany w literaturze hindi, Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2000, s. 133, ISBN 83-88238-51-5, OCLC 750116452.
    Liturgia (gr. λειτουργια – działanie na rzecz ludu) – w starożytnej Grecji działania konkretnej osoby lub społeczności na rzecz obywateli, obecnie – publiczna forma kultu religijnego, dotycząca całokształtu zrytualizowanych, zbiorowych i ściśle określonych czynności sakralnych, ustalonych przez kapłanów danej religii.Agora Spółka Akcyjna (GPW: AGO, LSE: AGOD) – polska spółka prawa handlowego, notowana na giełdzie w Warszawie, prowadząca działalność mediową.




    Warto wiedzieć że... beta

    Danuta Sylwia Stasik (ur. 1956) - profesor, polska indolożka, kierowniczka Katedry Azji Południowej Uniwersytetu Warszawskiego; redaktorka naczelna "Przeglądu Orientalistycznego" i serii "Collectanea Orientalia", wiceprezes Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego.
    Diksza ( dewanagari दीक्षा ) – akt inicjacji w tradycjach hinduistycznych równoważny znaczeniowo nowym narodzinom. Już w czasach wedyjskich miał na celu uśmiercenie nieuświęconej egzystencji dla osiągnięcia egzystencji wyższego stopnia . Również późniejsze brahmany ( np. Aitareja1.3.1 i 1.2.1-20, Śatapatha 3.2.1.11 ) określają dikszę, jako obrzęd o znaczeniu embriologicznym i położniczym . Przekazu tego inicjacyjnego wtajemniczenia religijnego dokonuje mistrz ( guru, bramin ) , a odbiorcą jest uczeń ( śiszja ).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.704 sek.