• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Saladyn



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Wezyr (arab. وزير) – od czasów Abbasydów najważniejszy urząd na dworze kalifów. Wzrost znaczenia wezyra miał związek z przyjęciem przez Abbasydów ceremoniału orientalnego, który uniemożliwiał władcy bezpośrednie komunikowanie się z poddanymi, co spowodowało, że wezyr stał się wyrazicielem woli kalifa. Wezyr już od czasów Omajadów, stał na czele kancelarii państwa, przez którą przechodziły dekrety kalifów.Królestwo Jerozolimskie – państwo założone przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) na terenie Syrii i Palestyny. Było ono lennem Stolicy Apostolskiej.

    Saladyn, franc. Saladin, od arab. صلاح الدين (pełne imię: al-Malik an-Nasir Salah ad-Dunja wa-ad-Din Abu al-Muzaffar Jusuf ibn Ajjub ibn Szazi al-Kurdi), ur. 1138 w Tikricie, zm. 4 marca 1193 w Damaszku – założyciel dynastii Ajjubidów, panujący w latach 1174–1193.

    Saladyn był synem Ajjuba ibn Szaziego, Kurda służącego wraz ze swoim bratem Szirkuhem najpierw Seldżukom, a następnie Zengidom. Wziął udział w wyprawach swojego wuja do Egiptu i po jego śmierci w roku 1169 przejął po nim urząd wezyra ostatniego Fatymidy Al-Adida (1160–1171), zaś po jego obaleniu został namiestnikiem Nur ad-Dina (1146–1174) w tym kraju. Po śmierci Nur ad-Dina w roku 1174 Saladyn wykorzystał Egipt jako bazę do opanowania lub podporządkowania sobie w ciągu następnych 12 lat posiadłości Zengidów, a także Artukidów i Begteginidów, tworząc państwo rozciągające się od Egiptu poprzez Lewant aż do Al-Dżaziry. W roku 1187 zadał druzgocącą klęskę wojskom Królestwa Jerozolimskiego pod Hittinem, po czym opanował niemal wszystkie ziemie państwa krzyżowców, włącznie z Jerozolimą. W odpowiedzi na utratę Ziemi Świętej w Europie zwołano krucjatę, która w latach 1189–1192 odbiła z rąk Saladyna Akkę, Jafę i Askalon, jednak okazała się niezdolna do zdobycia Jerozolimy. Rozejm zawarty we wrześniu 1192 roku potwierdzał większość zdobyczy Saladyna, oddając krzyżowcom jedynie wybrzeże Palestyny aż po Jafę. Po swojej śmierci Saladyn stał się przedmiotem licznych dzieł o charakterze zarówno historiograficznym, jak i literackim, które zazwyczaj przedstawiały jego uszlachetniony i uromantyczniony wizerunek. Jego osoba jest także wykorzystywana w dzisiejszym świecie islamu jako przykład walki o muzułmańską Palestynę.

    Saladyn (arab. An-Nasir Salah ad-Din) – egipski film historyczny z 1963 roku. Film jest adaptacją powieści Naguiba Mahfouza. Treścią filmu jest biografia muzułmańskiego sułtana Saladyna.Tikrit – miasto (151 tys. mieszkańców) nad Tygrysem w północnym Iraku; stolica prowincji Salah Ad-Din. W starożytności teren geograficzny północnej Mezopotamii, na którym leży miasto, nazywano Dżezira.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Początki kariery[ | edytuj kod]

    Słowo "Saladin" (w której ma źródło polska forma "Saladyn") jest francuskim zniekształceniem arabskiego tytułu (lakab) "Salah ad-Din" (dosłownie "Dobro Wiary"). Saladyn był synem Ajjuba ibn Szaziego, Kurda z rodu Rawwadydów, który sprawował urząd namiestnika Tikritu pod rządami Seldżuków. Wkrótce po narodzeniu Saladyna Ajjub wraz ze swoim bratem Szirkuhem przeszedł na służbę atabega Mosulu i Aleppo Zengiego (1128–1146), by po jego śmierci służyć jego synowi Nur ad-Dinowi (1146–1174). Saladyn wychował się w Damaszku i miasto miało być jego ulubioną rezydencją także podczas jego panowania. Przez krótki czas w roku 1165 sprawował w nim urząd szefa policji (szihna), był jednak bardziej znany jako jeden z ulubionych towarzyszy Nur ad-Dina w grze w polo. Saladyn wziął udział w trzech wyprawach do Egiptu przedsięwziętych przez Szirkuha w latach 1164, 1167 i 1169. Wuj Saladyna interweniował tam w imieniu Zengidów mając za zadanie uniemożliwienie podboju Fatymidów przez krzyżowców. Saladyn odegrał istotną rolę podczas tych ekspedycji, w szczególności podczas drugiej z nich, kiedy bronił oblężonej Aleksandrii. Ostatecznie w roku 1169 Szirkuh opanował Egipt i objął urząd wezyra ostatniego Fatymidy Al-Adida (1160–1171), niedługo po tym jednak zmarł 23 marca 1169 roku.

    Nisibis, dziś (tur.) Nusaybin (w okresie hellenistycznym i rzymskim Antiochia Mygdonia) – miasto w dzisiejszej południowo-wschodniej Turcji, w prowincji Mardin, przy granicy z Syrią. W starożytności było stolicą jednej z pięciu wielkich archidiecezji nestoriańskiego Kościoła Wschodu oraz siedzibą słynnej syryjskiej chrześcijańskiej szkoły teologicznej. Zachowały się ruiny starożytnego miasta. W XIX w. Nusaybin stało się miejscem bitwy, w której wojska Egiptu pokonały wojska Turcji (1839 r.).Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody) (ur. ok. 1125, zm. 10 czerwca 1190) – z dynastii Hohenstaufów, syn księcia Szwabii - Fryderyka II i księżniczki Judyty, córki księcia Bawarii Henryka IX Czarnego (zm. 1126) z rodu Welfów, konkurencyjnego w tamtym okresie wobec Hohenstaufów. Po śmierci ojca (1147) przyjął tytuł księcia Szwabii (jako Fryderyk III), 4 marca 1152 został wybrany na króla niemieckiego, a 18 czerwca 1155 został koronowany na Świętego Cesarza Rzymskiego. W latach 1154–1186 był również królem Włoch. W swych rządach wzorował się na najważniejszych cesarzach, między innymi Justynianie I Wielkim i Karolu Wielkim.

    Po śmierci Szirkuha o urząd wezyra rywalizowało kilku wyższych dowódców sił ekspedycyjnych, Saladyn wykazał się jednak nieprzeciętnymi zdolnościami politycznymi i opierając się m.in. na kurdyjskiej gwardii Szirkuha, Al-Asadijja, zdobył nominację dla siebie. Później Saladyn miał sformować własną gwardię, As-Salahijja – oba te oddziały miały odegrać ogromną rolę w późniejszej historii dynastii Ajjubidów. Pierwszym zadaniem jakie stanęło przed nowym wezyrem było pokonanie buntujących się wojsk fatymidzkich, w szczególności zaś czarnych Sudańczyków. Rewoltę tych ostatnich krwawo stłumił brat Saladyna Turan Szah. W roku 1171 Saladyn ostatecznie pozbawił rządów Al-Adida, kończąc panowanie Fatymidów w Egipcie i przywracając kraj na łono sunnizmu. Formalnie Saladyn był odtąd jedynie namiestnikiem Nur ad-Dina w Egipcie, w rzeczywistości jednak jego potęga co najmniej dorównywała sile jego pana. Bojąc się utraty władzy w Egipcie Saladyn starał się zdobyć ziemie poza strefą wpływów Zengidów, wysyłając Turan Szaha z ekspedycjami do Nubii w roku 1173 i Jemenu w roku 1174. Ta ostatnia wyprawa dała początek rządom Ajjubidów nad tym krajem, które trwały aż do roku 1232. W międzyczasie narastało napięcie pomiędzy Nur ad-Dinem a formalnie mu podległym Saladynem, do otwartego konfliktu pomiędzy nimi jednak nie doszło, ponieważ Zengida zmarł w roku 1174 pozostawiając po sobie jako następcę małoletniego syna As-Saliha Isma'ila (1174–1181).

    Damaszek (arab. دمشق, transk. naukowa Dimašq, transk. polska Dimaszk; dialekt damasceński: š-Šām) – stolica oraz największe miasto Syrii – 1,71 mln mieszkańców (XII 2009), cały zespół miejski – 4,36 mln mieszkańców (2007). Leży w południowo-zachodniej części kraju, w oazie nad rzeką Barada u podnóża gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej. Jest to największy ośrodek przemysłowy i naukowy w Syrii, jedno z czterech świętych miast islamu, a także (od 1268) siedziba prawosławnego Patriarchatu Antiochii, znaczący ośrodek handlowy. Aglomeracja Damaszku stanowi wydzieloną jednostką administracyjną Syrii.Ryszard I Lwie Serce (ang. Richard the Lionheart, fr. Cœur de Lion) (ur. 8 września 1157, zm. 6 kwietnia 1199) – król Anglii od 1189. Syn Henryka II Plantageneta i Eleonory Akwitańskiej. W latach 1190-1192 był jednym z dowódców trzeciej wyprawy krzyżowej. Uwięziony w Austrii w czasie drogi powrotnej, następnie przekazany cesarzowi Henrykowi VI. Został uwolniony w 1194 roku. Zginął, walcząc z francuskim królem Filipem II Augustem o angielskie posiadłości we Francji.

    Walka o dziedzictwo Zengidów[ | edytuj kod]

    Moneta Saladyna

    Regentem u boku As-Saliha w Aleppo został eunuch Kumusztakin, zaś Saladyn, także pretendujący do opieki nad młodym Zengidą, jeszcze w tym samym 1174 roku zajął Damaszek, wezwany przez miejscowego emira Ibn al-Mukaddama. Wkrótce potem włączył też do swoich posiadłości Hims, Hamę i Baalbek. W latach 1175 i 1176 Saladyn pokonał siły As-Saliha w dwóch bitwach i faktycznie zmusił do uznania swojej zwierzchności, ujmując ją jako obowiązek dostarczania wojska na wojnę z Frankami. W roku 1180 Nur ad-Din Muhammad, artukidzki władca Hisn Kajfy (dzis. Hasankeyf), poprosił Saladyna o interwencję w obronie przed sułtanem Rumu Kilidż Arslanem (1156–1192). W rezultacie obaj sułtani spotkali się nad rzeką Göksu i uzgodnili że terytorium Artukidów znajdzie się w strefie wpływów Saladyna. W grudniu 1181 roku As-Salih zmarł i władzę w Aleppo przejął jego kuzyn Izz ad-Din Masud (1180–1193) z Mosulu. Niemal natychmiast wybuchła wojna pomiędzy Izz ad-Dinem a Saladynem, chociaż ten pierwszy bardzo szybko wymienił Aleppo na Sindżar ze swoim bratem Zengim II (1171–1197). Saladyn przybył pod Aleppo we wrześniu 1182 roku, lecz zamiast prowadzić wojnę raczej wdał się w negocjacje. Przy okazji został jednak zaproszony przez sprzyjających mu pomniejszych władców po drugiej stronie Eufratu, gdzie zaakceptował sojusz lub odebrał hołd Begteginidów, Zengidów i Artukidów panujących w takich miastach jak Sarudż (dzis. Suruç), Ruha (dzis. Şanlıurfa), Ar-Rakka i Nusaybin. Ostatecznie Saladyn rozpoczął także oblężenie Mosulu, które jednak szybko zwinął, w drodze powrotnej na zimowe kwatery zajmując Sindżar. W kwietniu 1183 roku Saladyn zajął Amidę (dzis. Diyarbakır) i zgodnie z przyrzeczeniem przekazał ją Nur ad-Din Muhammadowi. Po tym wydarzeniu poddali mu się także Artukidzi z Majjafarikinu (dzis. Silvan) i Mardinu, zaś w czerwcu 1183 roku Zengi II oddał Aleppo, otrzymując w zamian ponownie Sindżar wraz z dodatkowymi miastami.

    Jusuf Szahin, Youssef Chahine (arab. يوسف شاهين, Yūsuf Shāhīn; ur. 25 stycznia 1926 roku w Aleksandrii, zm. 27 lipca 2008 roku w Kairze) – egipski reżyser filmowy.Akka (hebr. עכו, Akko; arab. عكا, Akka; ang. Akko; w językach zachodnioeuropejskich na ogół zwane Akra, fr. Saint-Jean-d’Acre) – miasto położone w Dystrykcie Północnym w Izraelu.

    W lipcu 1185 roku Saladyn ponownie rozpoczął obleganie Mosulu, w grudniu musiał jednak odstąpić od miasta, gdyż poważnie się rozchorował. Niemniej Izz ad-Din Masud był już wyczerpany walką i w lutym 1186 roku uzgodniono warunki pokoju, zgodnie z którym Zengida uznawał zwierzchność Saladyna i zobowiązywał się dostarczać mu wojsk na potrzeby dżihadu. Saladyn był tak chory w styczniu i lutym 1186 roku, że wydawało się iż umrze (podyktował nawet testament). Pod koniec lutego zaczął jednak wracać do zdrowia – niektórzy historycy wiążą tę ciężką chorobę z wewnętrzną przemianą Saladyna, który odtąd miał poświęcić się wojnie przeciwko krzyżowcom, podczas gdy wcześniej walczył głównie z muzułmanami. Jak pisze Peter M. Holt: "poczynania Saladyna w ciągu dwunastu lat po śmierci Nur ad-Dina dowodzą, że był on postacią kontrowersyjną, co znalazło odbicie zarówno w ocenie współczesnych mu kronikarzy, jak i w pracach historyków naszych czasów. Wydarzenia na przestrzeni lat 569/1174–581/1186 wskazują, że myślą przewodnią jego polityki była nie tyle święta wojna, ile pragnienie zjednoczenia wszystkich ziem Zengidów pod swoim zwierzchnictwem. Być może zmierzał do tego poprzez prowadzenie wielkiej kampanii przeciwko Królestwu Jerozolimskiemu, lecz nie można założyć, że był to jego jedyny i najważniejszy cel". Jak szacuje Thomas Asbridge od roku 1174 do 1186 Saladyn spędził "około trzydziestu trzech miesięcy na walkach z muzułmanami, a tylko jedenaście na walkach z Frankami". W swojej propagandzie Saladyn przedstawiał jednak każde swoje przedsięwzięcie jako ostatecznie służące pokonaniu krzyżowców, zaś konflikty z muzułmańskimi przeciwnikami ukazywał jako usprawiedliwione stosowanie przymusu wobec tych, którzy nie chcą wziąć udziału w walce o wspólną sprawę.

    Bitwa pod Hittin (zwana też bitwą pod Hattin oraz bitwą pod Rogami Hittinu) – bitwa lądowa, która miała miejsce 4 lipca 1187 roku, pomiędzy wojskami Królestwa Jerozolimskiego pod wodzą króla Gwidona z Lusignan a wojskami muzułmańskimi sułtana Saladyna.Thomas Asbridge - mediewista, wykładowca Uniwersytetu Londyńskiego, autor książki Pierwsza krucjata. Nowe spojrzenie (The first crusade. A new history). Jej oryginał ukazał się w 2004, a polskie tłumaczenie dwa lata później.

    Po tym jak powrócił do zdrowia Saladyn przystąpił do reorganizacji swojego państwa, dzieląc je niemal w całości pomiędzy członków swojego rodu, samemu zaś zatrzymując jedynie władzę zwierzchnią nad nimi. Najważniejsze posiadłości otrzymali jego synowie: najstarszy Al-Afdal Ali (1193–1196) Damaszek, Al-Aziz Usman (1193–1198) Egipt zaś Az-Zahir Ghazi (1193–1216) Aleppo. Młodszy brat Saladyna Al-Adil (1193–1218) został regentem małoletniego Al-Aziza w Egipcie, zaś bratanek Saladyna Al-Muzaffar Umar otrzymał Hamę i szereg posiadłości w Al-Dżazirze. Jeszcze wcześniej Saladyn przekazał Hims synowi Szirkuha, Muhammadowi, i miastem odtąd mieli rządzić jego kolejni potomkowie.

    Jafa, Jafo, Jaffa (hebr. יפו, Yafo; arab. يافا, Yāfā) – dzielnica Tel Awiwu-Jafy, w 1949 roku połączona z Tel Awiwem w jedno miasto.Baalbek, Balabakk (arab. بعلبك) – miasto w północno-wschodnim Libanie, leżące w dolinie Bekaa między górami Liban i Antyliban (86 km na północny wschód od Bejrutu). Liczba mieszkańców: 81 tys. (czwarte co do wielkości miasto kraju).

    Wojna z Frankami[ | edytuj kod]

    Ryszard walczący z Saladynem. Kafle wyprodukowane ok. 1250–1260 w Chertsey w Anglii

    Do roku 1187 doszło jedynie do dwóch poważnych starć pomiędzy Saladynem a Frankami: w roku 1177, gdy Saladyn przypuścił atak na Królestwo Jerozolimskie, został pokonany przez króla Baldwina IV (1174–1185) w bitwie pod Montgisard, zaś w roku 1179 zdobył nowo zbudowany przez Franków zamek przy tzw. Brodzie Jakuba nad Jordanem, na szlaku z Damaszku do wybrzeża palestyńskiego. Saladyn atakował Królestwo Jerozolimskie także w latach 1183 i 1184, chcąc przede wszystkim zdobyć twierdzę Al-Karak, skąd łupieżcze wyprawy na muzułmanów przedsiębrał Renald z Châtillon, w obu przypadkach nie doszło jednak do żadnego rozstrzygającego starcia. Na ogół przeważały okresy zawieszenia broni, a w roku 1185 Saladyn zawarł czteroletni rozejm z Królestwem Jerozolimskim. Sytuacja zmieniła się kiedy w roku 1186 królem został Gwidon de Lusignan (1186–1192, 1192–1194) i do głosu wśród krzyżowców doszła partia wojenna. 4 czerwca 1187 roku Saladyn całkowicie zniszczył armię krzyżowców pod Hittinem i wziął do niewoli króla Jerozolimy, który został jednak zwolniony rok później, pod warunkiem złożenia przyrzeczenia, w którym zrzekał się królestwa i obiecał opuścić Ziemię Świętą. Renald z Châtillon także dostał się do niewoli, ponieważ jednak wcześniej napadał m.in. na muzułmańskich pielgrzymów, został zabity. W skład armii pokonanej pod Hittinem wchodzili niemal wszyscy zdolni do walki mężczyźni królestwa i jego niemal pozbawione obrońców miasta i twierdze stały się właściwie bezbronne. Podczas następnych dwóch lat Saladyn zdobył je wszystkie, włącznie z Jerozolimą, która poddała się 2 października 1187 roku. Wyjątkiem był Tyr, gdzie bronił się Konrad z Montferratu (1192). Saladyn zajął także szereg twierdz Hrabstwa Trypolisu i Księstwa Antiochii, w tym m.in. Latakię, Dżablę i Tartus. Istotną rolę w tym szybkim podboju odegrał fakt, że Saladyn z reguły oferował chrześcijanom korzystne warunki kapitulacji, które zazwyczaj były przestrzegane. "Dochowując danego słowa i nie łupiąc zwyczajnie Lewantu, Saladyn szybko ugruntował swoją reputację jako słownego i honorowego władcy. Okazało się to potężną bronią, bo mając do wyboru nieuniknioną porażkę lub obietnicę życia, większość garnizonów poddawała się".

    Al-Adil (1145-1218) (arabski العادل) - sułtan z dynastii Ajjubidów, panujący w Egipcie w latach 1200 - 1218, przez europejskich krzyżowców zwany też Safadinem.Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.

    Klęska pod Hittinem i utrata Jerozolimy doprowadziły do zwołania w Europie nowej wyprawy krzyżowej, do której akces zgłosiło "trzech najpotężniejszych monarchów Europy Zachodniej": cesarz Fryderyk Barbarossa (1152–1190), król Francji Filip August (1180–1223) i król Anglii Ryszard Lwie Serce (1189–1199). Spośród nich Fryderyk wraz ze swoją wielką armią udał się do Ziemi Świętej drogą lądową, przebywając Europę i Anatolię, jednak pochód jego wojsk załamał się gdy cesarz utonął w rzece Göksu 10 czerwca 1190 roku. W rezultacie niewielu niemieckich żołnierzy dotarło do celu krucjaty, jednakże sama świadomość pochodu Barbarossy zmusiła Saladyna do utrzymywania znacznych sił w Syrii i tym samym wiązała oddziały, które mogłyby być użyte w Palestynie. Tymczasem Frankowie przejęli inicjatywę kiedy pod koniec sierpnia 1189 roku król Gwidon, który złamał złożone Saladynowi przyrzeczenie, zaatakował Akkę. Początkowo wydawało się że nie ma on żadnych szans na zdobycie miasta, jednak przyłączały się do niego coraz to nowe przybywające morzem oddziały krzyżowców, które ufortyfikowały się i pomimo ataków Saladyna przetrwały aż do przybycia drogą morską królów: Filipa Augusta w kwietniu 1191 roku i Ryszarda w czerwcu tego samego roku. Ostatecznie oblężenie Akki zakończyło się zdobyciem miasta przez chrześcijan w lipcu 1191 roku. Po tym zwycięstwie Filip August powrócił do Francji, większość jego armii pozostała jednak na miejscu i przeszła pod dowództwo Ryszarda, który ruszył na południe i pokonał Saladyna w walnej bitwie pod Arsuf 7 września 1191 roku, po czym zajął Jafę. Po tej porażce Saladyn zaczął stosować wobec krzyżowców taktykę spalonej ziemi – kiedy ci zdobyli Askalon, okazało się że miasto zostało przedtem zniszczone przez muzułmanów. Ryszard dwukrotnie czynił wypady na wzgórza otaczające Jerozolimę, lecz za każdym razem był zmuszony zawrócić z miejscowości Bajt Nuba, oddalonej zaledwie kilka kilometrów od celu wyprawy. Sytuacja stała się patowa i we wrześniu 1192 roku zawarto trzyletni rozejm, zgodnie z którym krzyżowcy zatrzymywali wybrzeże aż po Jafę, jednak poza tym zdobycze Saladyna z lat poprzednich pozostały nienaruszone.

    Lewant (od wł. levante – wschód) – pochodzące z języka włoskiego określenie krajów leżących na wschodnim, azjatyckim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Granice wyznaczają: Morze Śródziemne, Taurus, Mezopotamia, pustynie Półwyspu Arabskiego i Morze Czerwone. Obszar ten obejmuje dzisiejsze państwa: Syrię, Jordanię, Liban, Izrael oraz Autonomię Palestyńską. W szerszym znaczeniu do Lewantu zalicza się również Azję Mniejszą (Turcja) i Egipt.Imad ad-Din Zengi zwany Zangi lub Zengui lub Zanki (ur. 1087 - zm. 1146) - atabeg Mosulu (od 1127) i Aleppo (od 1128). Założyciel dynastii Zengidów.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Taktyka spalonej ziemi, metoda spalonej ziemi, polityka spalonej ziemi, strategia spalonej ziemi, zasada spalonej ziemi – sposób prowadzenia działań wojennych polegający na niszczeniu wszystkiego, co może być przydatne dla strony przeciwnej. Zazwyczaj ma to miejsce podczas przemarszu lub wycofywania się – także na własnym terytorium. Celem takich działań jest pozbawienie nieprzyjaciela źródeł zaopatrzenia, spowolnienie poruszania się jego wojsk, pozbawienie możliwości późniejszego wykorzystania odzyskanego lub zdobytego majątku, może być formą terroru wobec ludności cywilnej, odwetu czy szantażu itd.
    Aleppo (arab. حلب Halab, tur. Haleb) – miasto w północno-zachodniej Syrii, około 50 km na południe od granicy z Turcją, w połowie drogi między Eufratem a wybrzeżem Morza Śródziemnego, na krańcach Pustyni Syryjskiej, w okolicy półpustynnej, o ostrym klimacie. Siedziba władz prowincji Halab. Największe miasto Syrii - 1,4 mln mieszkańców (1990), 1,7 mln mieszkańców (1999), 2,0 mln mieszkańców (dane szacunkowe z 2003). Jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast Bliskiego Wschodu - od co najmniej 1800 p.n.e. Zamieszkane głównie przez Arabów, dość liczni są Turcy i Ormianie, oprócz nich mieszkają w Aleppo Grecy, Kurdowie i Żydzi. Ośrodek przemysłu włókienniczego i spożywczego, ośrodek tkactwa dywanów. Jedno z większych centrów handlowych Bliskiego Wschodu. Węzeł komunikacyjny - skrzyżowanie szlaków kolejowych i drogowych, międzynarodowy port lotniczy, przez miasto przebiega rurociąg z Homsu do Latakii. Ośrodek nauki i kultury - uniwersytet, muzułmańska szkoła teologiczna, szkoła muzyczna.
    Tyr (obecny Sur) – w starożytności miasto fenickie, obecnie miasto i port w południowym Libanie na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Posiada połączenie kolejowe i drogowe z portem Sajda. Jego nazwa znaczy „skała”. W języku fenickim Ṣur, w akadyjskim Ṣurru, po hebrajsku צור Ṣōr, po grecku Τύρος Týros, po arabsku صور (as)-Ṣūr.
    Polo – gra rozgrywana konno na trawiastym boisku przez dwie czteroosobowe drużyny, których gracze dążą, używając długich kijów tzw. malletów, do umieszczenia w bramce przeciwnika drewnianej, białej kuli, wielkości pomarańczy.
    Hafiz al-Asad, Hafez al-Asad (ur. 6 października 1930 w Al-Kardaha, zm. 10 czerwca 2000 w Damaszku) – polityk syryjski, prezydent w latach 1971-2000.
    Konrad z Montferratu (ur. ok. 1145 w Monteferracie, zm. 28 kwietnia 1192 w Tyrze) – przez krótki czas władca Królestwa Jerozolimskiego w 1192 roku.
    Kurdowie – lud pochodzenia indoeuropejskiego, zamieszkujący przede wszystkim krainę zwaną Kurdystanem podzieloną pomiędzy Turcję, Irak, Iran i Syrię. Odosobnione enklawy Kurdów żyją także w tureckiej Anatolii, wschodnim Iranie (tzw. enklawa chorezmijska), w korytarzu oddzielającym Armenię od okręgu Górskiego Karabachu (tzw. Czerwony Kurdystan) oraz Afganistanie. Spora diaspora kurdyjska rozsiana jest po świecie, większe skupiska znajdują się w Niemczech, Francji, Szwecji i Izraelu. Błędnie uważani są za największy naród bez własnej państwowości. Są inne większe narody bez własnych państw, jak choćby Tamilowie w Indiach i na Sri Lance. Kurdowie są jednak największym tak aktywnie działającym na rzecz separacji narodem.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.098 sek.