• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sakramentologia



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Patrystyka (łac. patristica, od (łac.) patres, gr. πατήρ) – nauka zajmująca się twórczością i życiem Ojców Kościoła i pisarzy starochrześcijańskich oraz epoką, w której żyli. Patrystyka może być działem historii albo teologii. Jako nauka teologiczna jest ściśle powiązana z dogmatyką (a konkretnie z historią dogmatów).Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.

    Sakramentologia – dział teologii chrześcijańskiej, prowadzący systematyczną refleksję nad sakramentalnym wymiarem życia Kościoła chrześcijańskiego. Wykorzystuje podejście zarówno teologii dogmatycznej, jak i liturgicznej.

    Historia sakramentologii[ | edytuj kod]

    Średniowiecze[ | edytuj kod]

    Teologia sakramentów ewoluowała w ciągu pierwszego tysiąclecia. Wraz ze schyłkiem epoki patrystycznej, od ok. VII/VIII w. ewolucja to zaczęła iść w kierunku intelektualnych, racjonalnych interpretacji, np. dotyczących realnej obecności Jezusa w Eucharystii. Refleksja nad sakramentami przeniosła się stopniowo z katechezy mistagogicznej do teologii akademickiej, nabrała cech scholastycznych.

    Sakrament pokuty i pojednania – chrześcijański obrzęd oczyszczenia z grzechów. Jest uznawany za drugi, po chrzcie, „sakramentalny znak, który ukazuje i zarazem urzeczywistnia pokutę i pojednanie”. W obrzędzie tym wierni indywidualnie odsłaniają spowiednikowi swoje grzechy i swój stan człowieka poddanego grzechowi. Postanawiają wyrzec się grzechu i z nim walczyć. Przyjmują nałożoną karę czyli pokutę sakramentalną i otrzymują rozgrzeszenie. Jest jednym z sakramentów w katolicyzmie oraz w prawosławiu. W Kościele katolickim współcześnie zalicza się go, obok namaszczenia chorych, do sakramentów uzdrowienia (KKK 1420-1532). Wybrzeże Malabarskie (Malabar) – część południowo-zachodniego wybrzeża Indii nad Morzem Arabskim, od Goa do przylądka Komoryn.

    Poza rozwojem myśli szkolnej, później uniwersyteckiej, głównym podawanym przez historyków powodem zmiany podejścia było poszerzenie Kościoła o ludy spoza kultury grecko-rzymskiej. Była to kwestia poważnych zmian w naturalnym dla sakramentów środowisku, jakim jest liturgia. Językiem liturgii, a także biblijnych czytań mszalnych pozostała łacina, której nie znała nowa ludność. Obrzędy sakramentalne nie mogły już więc być dalej formą ewangelizacji, skoro ich celebracja coraz mniej była zrozumiała. Jako znaki rzeczywistości niewidzialnej i historii zbawienia straciły swą wymowę. Nie mogły zatem skutecznie zapraszać do nowości życia ewangelicznego, przyniesionej przez Chrystusa i przez dar Jego Ducha.

    Chrystologia – jeden z działów teologii zajmujący się refleksją nad Osobą Jezusa Chrystusa w świetle wiary chrześcijańskiej.Kościół /(gr.) ἐκκλησία (ekklesia), zgromadzenie obywatelskie/ – w teologii chrześcijańskiej, wspólnota ludzi ze wszystkich narodów, zwołanych przez Apostołów, którzy zostali posłani przez Jezusa Chrystusa, by utworzyć zgromadzenie wybranych, stających się wolnymi obywatelami Królestwa niebieskiego. Wspólnota Kościoła ma cztery zasadnicze cechy, sformułowane w Nicejsko-konstantynopolitańskim wyznaniu wiary (381 r.): jedność, świętość, powszechność i apostolskość. Pierwszym zadaniem Ludu Bożego, jako ustanowionej poprzez chrzest wspólnoty /(gr.) koinonia/ wiary i sakramentów, jest bycie sakramentem wewnętrznej jedności ludzi z Bogiem oraz jedności całej ludzkości, która ma się zrealizować. Kościołem nazywa się też wspólnotę lokalną Kościoła powszechnego, tzw. kościoły lokalne, a także określone wyznanie chrześcijańskie. Tajemnicą Kościoła zajmuje się gałąź teologii – eklezjologia.

    Według Pietro Dacquino brak w celebracji sakramentów żywego, zrozumiałego słowa Bożego sprawił, że podejście do sakramentów we wczesnym średniowieczu zaczęło być suche, niepociągające: .mw-parser-output div.cytat{display:table;padding:0}.mw-parser-output div.cytat.box{margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;border:1px solid #aaa;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote{display:table}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny::before{float:left;content:"";background-image:url("//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Quote-alpha.png/20px-Quote-alpha.png");background-repeat:no-repeat;background-position:top right;width:2em;height:2em;margin:0.5em 0.5em 0.5em 0.5em}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny>blockquote{border:1px solid #ccc;background:white;color:#333;padding-left:3em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::before{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:bottom;content:"„";padding-right:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::after{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:top;content:"”";padding-left:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin:0 auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    Stąd bierze się owo postępujące zubożenie, typowe dla wczesnego średniowiecza, dokonujące się przede wszystkim ze względu na brak kontaktu z księgami biblijnymi, które stanowią „kopalnię” zdolną karmić naszą wiarę i naszą nadzieję. Bez tego żywego kontaktu z Biblią coś w rzeczywistości chrześcijańskiej, siłą rzeczy, wysycha i gaśnie.

    Teolog – specjalizacja akademicka, której tematem jest systematyczne, wykorzystujące metody filozoficzne, historyczne i in., studium objawionych prawd religijnych dotyczących Boga oraz Jego relacji do świata, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum - wiara szukająca zrozumienia. Najczęściej związana z chrześcijaństwem. Poprzez zapożyczenie, czasem teologami nazywa się nauczycieli innych religii, jak judaizm czy islam.Kontrreformacja – nurt w Kościele katolickim, który był okresem odnowy zapoczątkowanym soborem trydenckim oraz zakończonym wraz z wojną trzydziestoletnią. Czasami jest on uznawany jako odpowiedź na reformację.

    Co więcej, patrystyczne ujęcie sakramentów jako widzialnych znaków niewidzialnej rzeczywistości, tak obecne w doktrynie sakramentalnej Augustyna z Hippony, zaczęło budzić wątpliwości. Powodem był m.in. kryzys związany z tezami Berengariusza z Tours (998-1088). Pojęcie znaku wydawało się zbyt słabe, aby przekazać pełny realizm i moc, które tradycja widziała w sakramentach. Zyskiwało na popularności ujęcie sakramentu jako przyczyny łaski. Tomasz z Akwinu (1225-1274) pozostał wierny augustiańskiemu ujęciu sakramentu jako znaku, choć rozumiał go w duchu metafizyki Arystotelesa. Pisał o tym w III części Sumy teologicznej:

    Modlitwa eucharystyczna (łac. Prex eucharistica; gr. ανάφορα) – główna część Eucharystii (mszy). Wraz z obrzędami komunii tworzy całość liturgii eucharystycznej. Poprzedza ją obrzęd wstępny przygotowania (przyniesienia) chleba i wina, które w czasie modlitwy stają się znakami sakramentalnymi śmierci i zmartwychwstania Chrystusa, przedstawionymi Bogu Ojcu jako zbawcza, nieskalana Ofiara chwały. W obrządkach wschodnich nazywana jest z greckiego anaforą. Współcześnie celebrowane przez Kościoły wschodnie anafory powstały w okresie patrystycznym jako rozwinięcie liturgii paschalnej Wieczernika. Najstarszą zachowaną modlitwą eucharystyczną Kościoła łacińskiego jest Kanon rzymski (ok. IV-VI w.).Sakrament (łac. sacramentum) – w chrześcijaństwie obrzęd religijny rozumiany jako widzialny znak lub sposób przekazania łaski Bożej, ustanowiony, zgodnie z wiarą, przez Chrystusa.

    Stosownie do tego coś może zwać się sakramentem [tj. święte] albo dlatego, że ma w sobie jakąś ukrytą świętość: i w tym znaczeniu sakrament znaczy tyle co święta tajemnica; albo dlatego, że ma jakąś łączność z tą świętością: czy to będąc jej przyczyną, czy też jej znakiem, czy mając z nią jakikolwiek bądź inny związek. I gdy obecnie mówimy o sakramentach, to mamy szczególnie na myśli sakrament jako wyrażający związek znaku [z rzeczą świętą]. I tak pojęty należy do rodzaju znaku /STh III q60 a1 co/ (przeł. Pius Bełch OP).

    Syryjski Kościół Ortodoksyjny, także Kościół jakobicki, syryjski, zachodniosyryjski, syriacki, syryjsko-ortodoksyjny – jeden z Kościołów Wschodu, wyznających monofizytyzm. Kościół wywodzi się z terenów dzisiejszych Syrii, Iraku i Libanu, ponadto działa wśród wiernych w Niemczech, Szwecji, Holandii, Stanach Zjednoczonych, Brazylii i Australii. Jego głową jest syryjski patriarcha Antiochii, rezydujący obecnie w Damaszku. Powstał na fali wywołanej uznaniem monofizytyzmu za herezję przez Kościół katolicki i jej wyklęciem na Soborze Chalcedońskim w 451, podobnie jak Koptyjski Kościół Ortodoksyjny i Apostolski Kościół Ormiański.Mistagogia /(gr.) μυσταγογέω, μυσταγογία/ – pojęcie religijne oznaczające wprowadzanie w misterium – duchową tajemniczą rzeczywistość.

    Wraz z problemami natury teoretycznej, począwszy od XII wieku zaczęły się też pojawiać ważniejsze dogmatyczne orzeczenia Magisterium Kościoła. Podejście typowe dla refleksji scholastycznej zadomowiło się w sakramentologii, jak prawie w całej teologii katolickiej, na długie wieki.

    Okres reformacji i kontrreformacji[ | edytuj kod]

    Utrwaleniu schematów scholastycznych w sakramentologii katolickiej dopomógł kryzys związany z pojawieniem się w XVI w. reformacji. Od tego czasu, praktycznie do połowy XX w., do Soboru watykańskiego II, sakramentolodzy zajmowali się głównie interpretacją nauczania kontrreformacyjnego Soboru trydenckiego. Cechowała ich troska, by jasno i stanowczo obronić te twierdzenia nauczania Kościoła, które myśl protestancka podawała w wątpliwość. Szczególnie ważne było tu wykazanie ewangelicznego pochodzenia co najmniej czterech z siedmiu sakramentów i ukazanie ich obiektywnej skuteczności w udzielaniu łaski.

    Bierzmowanie, chryzmacja – jeden z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego w Kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim. Zgodnie z tradycją chrześcijańską bierzmowanie uważane jest za drugi po chrzcie sakrament inicjacji chrześcijańskiej. Przez Katechizm Kościoła Katolickiego jest zaliczany do pierwszej z trzech grup siedmiu sakramentów – „sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego”. Jego istotą jest przekazanie wiernym „Znamienia daru Ducha Świętego” i umocnienie ich wiary. Jednoczy ściślej z Jezusem Chrystusem. W Kościele katolickim bierzmowanie jest udzielane kandydatom w wieku między 14. a 18. rokiem życia, a więc już po przyjęciu Pierwszej komunii świętej. Cerkiew prawosławna udziela chryzmacji wkrótce po chrzcie (czyli niemowlętom). Sakramentu bierzmowania udziela się tylko jeden raz w życiu. Antropologia filozoficzna (filozofia człowieka) – dział filozofii zajmujący się kwestiami natury człowieka, jego bytem osobowym, działalnością, wyjaśnieniem jego miejsca we wszechświecie, przyrodzie i społeczeństwie.

    Konflikt protestancko-katolicki cechowało to, że reformatorzy podkreślali rolę Słowa Bożego, katoliccy apologeci zaś istotną rolę i skuteczność obrzędów sakramentalnych. Trzeba było dopiero teologicznej, biblijnej i liturgicznej odnowy Soboru watykańskiego II, powrotu do źródeł, aby dostrzec, że Słowo i obrzędy sakramentalne nie stoją w sprzeczności. Przeciwnie są komplementarne w stosunku do siebie.

    Tomasz z Akwinu, Akwinata, łac. Thoma de Aquino (ur. ok. 1225, zm. 7 marca 1274) – filozof scholastyczny, teolog, członek zakonu dominikanów. Był jednym z najwybitniejszych myślicieli w dziejach chrześcijaństwa. Święty Kościoła katolickiego; jeden z doktorów Kościoła, który nauczając przekazywał owoce swej kontemplacji (łac. contemplata aliis tradere).Ruch liturgiczny – sięgający XIX w. nurt w teologii liturgii katolickiej zmierzający do odnowienia życia modlitwy i praktyki sakramentalnej Kościoła katolickiego. Jego owocem była reforma liturgiczna zapoczątkowana przez Sobór watykański II (1962-1965). Ruch zainspirował odnowę liturgii wielu innych Kościołów chrześcijańskich, m.in. Kościoła anglikańskiego i innych Kościołów Wspólnoty anglikańskiej, a także niektórych wyznań protestanckich.

    Sakramentologia kontrreformacyjna zaważyła na stosunku portugalskich jezuitów, którzy jako misjonarze dotarli do Indii i zastali tam starodawne Kościoły, sięgające czasów apostolskich, odwołujące się do tradycji Tomasza Apostoła – stąd zwane Chrześcijanami św. Tomasza – i celebrujące liturgię Kościołów syryjskich. Misjonarze wywodzący się z tradycji zachodniej praktycznie zanegowali wartość życia sakramentalnego indyjskich Kościołów orientalnych. Mierząc je kategoriami wypracowanymi przy pomocy scholastyki, stwierdzili, że żaden z siedmiu sakramentów, także same sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, nie jest ważnie sprawowany. Chrzest uznali za nieważny z powodu wady wschodnio-syryjskich formuł wypowiadanych w stronie biernej, które nie odpowiadały prawdziwej i autentycznej „formule katolickiej”. Bierzmowanie uznali za całkowicie nieobecne, gdyż nie znaleziono tej nazwy w żadnej księdze liturgicznej Malabaru. Nie wiedzieli, że także na Zachodzie, w pierwszych wiekach bierzmowanie nie miało własnej nazwy. Było udzielane niejako wewnątrz obrzędu chrztu, który był jednym z dwóch rytów kończących inicjację chrześcijańską. W tym okresie, gdy mowa była o rytach inicjacji, wymieniano jedynie chrzest i Eucharystię. Chrzest był rozumiany zgodnie z nauczaniem biblijnym, jako zawierający obydwa elementy: „chrzest z wody” i „chrzest z Ducha Świętego” (por. Dz 1,5–8) – stanowił inicjację do Eucharystii. Używana przez Kościoły w Indiach Anafora Addaja i Mariego została uznana za heretycką i nieważną, gdyż nie zawierała słów ustanowienia (konsekracji).

    Chrzest – w chrześcijaństwie obrzęd nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, mający postać sakramentalnego obmycia wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26). Zgodnie z wiarą chrześcijańską obrzęd ten ma znaczenie wcielenia w Chrystusa jako ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Pana i łączy z Ludem Bożym Nowego Przymierza. Typowy obrzęd chrztu w chrześcijaństwie sprawowany jest w imię Trójcy Świętej: Ojca i Syna i Ducha Świętego – na polecenie samego założyciela Chrystusa (Mt 18,18-20).Sakrament święceń, święcenia kapłańskie, kapłaństwo, święcenia – sakrament w Kościele katolickim, także Kościołach prawosławnych, anglikańskich i starokatolickich, który nadaje władzę uświęcania, tj. udzielania innych sakramentów.

    Jak zauważył Paul Pallath, mimo iż w liturgiach Wschodu epikleza, wezwanie Ducha Świętego, istnieje w odniesieniu do każdego z sakramentów, nie spełniały one kryteriów, którymi rozporządzali misjonarze:

    Teologia semicka, biblijna, symboliczna, mistyczna i „duchowa” tradycji syryjskiej była nieznana misjonarzom zachodnim, którzy badali wszystkie sakramenty zgodnie z kategoriami arystotelesowskimi i scholastycznymi i stwierdzili, że wszystkie są nieważne, wadliwe lub nieistniejące.

    Zwołany 20 czerwca 1599 r. Synod w Diamper zajął się także mszałem, zwanym Qurbana, używanym przez Kościoły lokalne i znalazł w nim ponad 40 „błędów i bluźnierstw”. Badaniem została objęta chrystologia, mariologia, pneumatologia, teologia sakramentalna, eschatologia i teologia religii niechrześcijańskich. Ogólnie błędy przypisano pochodzeniu Nestoriańskiemu. Według autorytatywnych badań współczesnych, odwołujących się do źródeł, Qurbana wyrażała autentyczną wiarę chrześcijańską i nie zawierała ani jednego prawdziwego błędu doktrynalnego.

    Antropologia religijna lub teologiczna – część doktryny religijnej, teologii, której przedmiotem jest natura człowieka, pochodzenie, sens jego istnienia, ukazane w relacji do Stwórcy, Boga, Absolutu. Z kwestiami antropologicznymi ściśle związana jest doktryna zbawcza danej religii.Nestorianizm – chrześcijańska doktryna chrystologiczna zapoczątkowana w latach 428-431 w wyniku kontrowersji powstałej wokół nauczania Nestoriusza, patriarchy Konstantynopola, na temat relacji między dwiema naturami, boską i ludzką, w Jezusie Chrystusie. Potępiona jako herezja przez sobór efeski (431 r.) dała początek licznym Kościołom wschodnim, które żyły w izolacji od Wielkiego Kościoła. Dzisiejsi nestorianie niekoniecznie podtrzymują nauczanie teologa, od którego wzięły swą nazwę. Doktryna nestorianizmu, na swój sposób interpretując implikacje poglądów chrystologicznych szkoły antiocheńskiej, oddzielała dwie natury w Chrystusie, ludzką i boską, uznając ich złączenie jedynie na płaszczyźnie funkcjonalnej, a nie ontologicznej.

    Okres ten cechowała też inna podstawowa słabość. Metoda przedstawiania teologii sakramentów przez nowożytnych sakramentologów, m.in. z nurtu neoscholastyki, odeszła od myśli św. Tomasza i zupełnie zaniedbywała wzajemne powiązania siedmiu sakramentów. Zaczęły one funkcjonować jako siedem równoległych i absolutnie podobnych do siebie kanałów łaski. Jak zauważył Louis Bouyer (1913-2004), zanim w późnym średniowieczu Kościół zdefiniował liczbę sakramentów, rozumiał je jako części składowe jednej całości. Całość ta była skupiona wokół Eucharystii. I w praktyce w pierwszym tysiącleciu tak przeżywane sakramenty były ważniejsze dla życia Kościoła niż później siedem sakramentów traktowanych osobno.

    Sobór watykański II – ostatni, jak dotąd, sobór w Kościele katolickim, otwarty 11 października 1962 przez papieża Jana XXIII, zakończony 8 grudnia 1965 przez papieża Pawła VI.Polskie Towarzystwo Teologiczne w Krakowie – polskie towarzystwo naukowe, którego celem jest "rozwój nauk kościelnych, zwłaszcza teologii i budzenie zainteresowania tymi dyscyplinami wśród ogółu społeczeństwa katolickiego", założone w 1924.

    XX stulecie[ | edytuj kod]

    W XX stuleciu teologia sakramentalna, obok kilku innych dyscyplin teologicznych, doświadczyła wielkiej odnowy. Porzucono ujęcia uznane zgodnie za racjonalistyczne i obiektywistyczne, właściwe dla scholastycznego traktatu De sacramentis in genere (Sakramentologia ogólna), aby odnaleźć wymiar historyczno-zbawczy jej przedmiotu. Zmianę podejścia zainspirował ruch liturgiczny, który uwolnił refleksję nad sakramentami od wielowiekowej hegemonii ujęć prawno-moralistycznych i odzyskał ich wymiar świętowania, „celebracji” oraz bogactwo refleksji teologiczno-systematycznej. Jak zwrócił uwagę Giuseppe Colombo, był to okres trudny dla tej dziedziny teologii. Wśród eksperymentów i prób teologia sakramentalna do dziś przechodzi okres przejściowy. Po stuleciach bezruchu „odkrycie na nowo” celebracji niosło za sobą ryzyko związane z brakiem odpowiedniego przygotowania przez sprawujących sakramenty oraz improwizacją. Refleksja teologiczno-systematyczna dysponowała jedynie intuicjami, jakkolwiek genialnymi, które logicznie wymagały stosownego pogłębienia.

    Łaska (gr. χαρις, charis, łac. gratia) – w teologii rozumiana jako dar udzielany człowiekowi przez Boga, a którego przyznanie nie jest związane z żadną zasługą. Łaska może dotyczyć życia duchowego lub materialnego. Może być niezbędna do osiągnięcia niektórych celów religijnych.Kościoły orientalne (vel przedchalcedońskie, niechalcedońskie, ortodoksyjne orientalne, monofizyckie, Mniejsze Kościoły Wschodnie, Starożytne Kościoły Wschodnie, Orientalne Kościoły Prawosławne) – grupa wschodnich Kościołów chrześcijańskich, które nie przyjęły postanowień soboru chalcedońskiego w 451 roku. Należy do niej sześć Kościołów: koptyjski, etiopski, erytrejski, jakobicki, malankarski, ormiański.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Liturgia (gr. λειτουργια – działanie na rzecz ludu) – w starożytnej Grecji działania konkretnej osoby lub społeczności na rzecz obywateli, obecnie – publiczna forma kultu religijnego, dotycząca całokształtu zrytualizowanych, zbiorowych i ściśle określonych czynności sakralnych, ustalonych przez kapłanów danej religii.
    Teologia Augustyna z Hippony – cechą najbardziej charakterystyczną teologii Augustyna, ale także jego refleksji w innych dziedzinach, jak filozofia, pedagogika czy polityka, było przekonanie, że miłość stanowi cel i kryterium poznania intelektualnego. Miłość rozumiał jako nieodłączną od prawdy i prawego życia:
    Neoscholastyka - nurt filozoficzny, zapoczątkowany encykliką Leona XIII - Aeterni Patris. Leon XIII wezwał do zaangażowania się katolików w pracę filozoficzną i przyjęcie w niej jednego wzorca - scholastyki, w szczególności w formie nadanej przez Tomasza z Akwinu.
    Hilemorfizm (gr.: hyle = materia, morphe = kształt), hylemorfizm – stanowisko w teorii bytu i filozofii przyrody, według którego każdy byt jest ukonstytuowany przez materię i formę. Za pomocą tego założenia można wyjaśnić m. in. fakt zmian substancjalnych - przechodzenia jednej substancji w inne substancje, tzn. ginięcia jednej substancji przy jednoczesnym powstawaniu innych.
    Jezus Chrystus (ur. ok. 8–4 p.n.e., zm. 30 lub 33 w Jerozolimie) – centralna postać religii chrześcijańskiej, założyciel Kościoła. W chrześcijaństwie uznawany za Boga i człowieka, współistotnego Bogu Ojcu.
    Historia zbawienia – w teologii chrześcijańskiej oznacza działanie Boga w historii rodzaju ludzkiego w celu ofiarowania zbawienia. Oznacza także samą historię działania Bożego, czyli naukę o tym, jak konkretyzowało się zbawienie w poszczególnych epokach dziejów. Pojęcie pokrewne do ekonomii zbawienia lub nawet z nią utożsamiane.
    Eklezjologia (gr. ekklesia - Kościół, logos - słowo, nauka) – nauka o Kościele, nazywana także teologią Kościoła. Twórcą tego terminu jest Angelus Silesius. W ujęciu naukowym oznacza naukę o genezie, istocie, cechach, strukturach, zadaniach i celach Kościoła.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.048 sek.