• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Saadyci

    Przeczytaj także...
    Wybrzeże – obszar na granicy lądu i zbiornika wodnego obejmującego część nadwodną i podwodną. Pas ten jest szerszy niż brzeg i strefa brzegowa, lecz jego zasięg nie jest precyzyjnie określony granicami. Zbiornik wodny i ląd wybrzeża są rozdzielone linią brzegową.Hasan ibn Ali ibn Abi Talib (ok. 625 - 669) - drugi, a według niektórych szyitów pierwszy (z pominięciem Alego) imam szyicki.
    Al-Kasr al-Kabir (arab. القصر الكبير = Al-Qaşr al-Kabīr, fr. Ksar-el-Kebir, hiszp. Alcazarquivir, port. Alcácer-Quibir) - miasto w północnym Maroku, nad rzeką Lukus. Ludność: 107,4 tys. mieszkańców (2004). Jego nazwa oznacza "wielki zamek".
    Najdalszy zasięg panowania Saadytów.

    Saadyci albo Sadyci (arab. سعديون = Sa'adyun) - arabska dynastia szarifijska, pochodzenia marabuckiego, panująca w Maroku w latach 15491659. Nazywali siebie Hasanidami (od Hasana, wnuka Proroka Mahommeda), ale w historiografii przyjęło się miano nadane im w XVII w. przez ich wrogów i następców, Alawitów, twierdzących, że wywodzą się oni zaledwie od Halimy as-Saadijji, mamki Proroka.

    Ahmad al-Aradż (arab. أبو العباس أحمد الأعرج بن محمد المهدي = Abu al-Abbas Ahmad al-Aradż ibn Muhammad al-Mahdi) – szejk rodu Saadytów w latach 1517-1544, syn szejka Abu Abdullaha Muhammada al-Kaima.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Saadyci zjednoczyli Maroko po trwającym od drugiej połowy XIV w. rozbiciu dzielnicowym. Zreformowali administrację oraz podatki, utworzyli nowoczesną armię wyposażoną w broń palną i artylerię oraz flotę wojenną.

    Oparli się zbrojnie Turcji, zlikwidowali większość enklaw portugalskich na wybrzeżu. Pod Al-Kasr al-Kabir pobili wojska portugalskie w 1578 roku, podbili Sudan Zachodni (państwo Songhaj) w 1591 roku, rozwinęli w południowym Maroku na niespotykaną w jego dziejach skalę uprawę trzciny cukrowej oraz produkcję cukru z przeznaczeniem na eksport do Europy. Kres ich potędze położyła wielka epidemia dżumy w latach 15971608.

    Marrakesz (arab. مراكش, fr. Marrakech) – miasto w południowym Maroku, 1 036 500 mieszkańców (stan z 2006 roku). Jest czwartym co do wielkości miastem Maroka i uchodzi za stolicę południowej części kraju. Leży u podnóża Atlasu Wysokiego, na wysokości 465 m n.p.m.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Władcy z dynastii Saadytów[]

    Do 1549 roku dynastia szejków o lokalnej władzy w południowym Maroku

  • Abu Abdullah Muhammad I al-Kaim (1509–1517)
  • Ahmad al-Aradż (1517–1544) – wspólnie z Muhammadem asz-Szajchem
  • Muhammad asz-Szajch (1517–1557) – do 1544 wspólnie z Ahmadem al-Aradżem. Od 1549 jako sułtan całego Maroka.
  • Sułtani Maroka:

  • Muhammad asz-Szajch (1549–1554) (po raz pierwszy)
  • Abu Hassun ibn Muhammad z dynastii Wattasydów (1554)
  • Muhammad asz-Szajch (1554–1557) (po raz drugi)
  • Abdullah al-Ghalib (1557–1574)
  • Abu Abdullah Muhammad II (1574–1576)
  • Abu Marwan Abd al-Malik I (1576–1578)
  • Ahmad I al-Mansur (1578–1603)
  • Abu Faris Abdullah (1603–1608) - w części Maroka (walki o sukcesję)
  • Od 1608 roku dynastia podzielona na dwie linie o lokalnej władzy:

    Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.Abu Abdullah Muhammad I (arab. أبو عبد الله محمد المهدي القائم بأمر الله = Abu Abd Allah Muhammad al-Mahdi al-Kaim bi-Amr Allah, zm. 1517) - szejk rodu Saadytów w latach 1505-1517, założyciel dynastii.

    Bibliografia[]

  • F. Bocheński, Sadyci, w: Mały słownik kultury świata arabskiego, pod red. J. Bielawskiego, Warszawa 1971, s.447-448.




  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Abu Hassun ibn Muhammad (arab. أبو الحسن أبو حسون علي بن محمد – Abu al-Hassan Abu Hassun Ali ibn Muhammad, zm. 1554) – regent Wattasydów w Maroku, syn sułtana Muhammada asz-Szajcha al-Mahdiego i stryj ostatniego wattasydzkiego sułtana Abu al-Abbasa Ahmada.
    Mulaj Muhammad asz-Szajch asz-Szarif al-Hassani (arab. مولاي محمد الشيخ الشريف الحسني, zm. 1557) – szejk rodu Saadytów w latach 1544-1557 i sułtan Maroka w latach 1549-1557, syn szejka Abu Abdullaha Muhammada al-Kaima.
    Songhaj – średniowieczne państwo istniejące w VII-XVI w. na terenie zachodniej Afryki. Od XII w. wpływy islamskie, następnie przejściowo uzależnione od Mali (XIV w.). Rozkwit i szczyt potęgi w drugiej połowie wieku XV oraz pierwszym ćwierćwieczu XVI, gdy Songhaj opanował ośrodki handlowe – Timbuktu i Dżenne, przejmując kontrolę nad szlakami handlowymi. W okresie tym państwem rządził Muhammad Ture. Po jego detronizacji kraj znalazł się w stanie kryzysu politycznego. Porządek w kraju przywrócił dopiero Daud (1549-1582), za którego rządów nastąpiło odrodzenie gospodarcze kraju. W roku 1590 sułtan Maroka Ahmad I al-Mansur rozpoczął wojnę z państwem Songhaj. Pretekstem stało się niedotrzymanie postanowień układów handlowych. Na czele armii sułtańskiej stanął Hiszpan Dżawdar. 4-tysięczna armia uzbrojona w broń palną i artylerię, rozbiła doszczętnie Songhajczyków w bitwie pod Tondibi.
    Abu Marwan Abd al-Malik I (arab. أبو مروان عبد الملك الغازي = Abu Marwan Abd al-Malik al-Ghazi, zm. 4 sierpnia 1578 pod Al-Kasr al-Kabir) – sułtan Maroka z dynastii Saadytów, syn sułtana Muhammada asz-Szajcha.
    Grobowce Saadytów (arab. ضريح السعديين, fr. Tombeaux Saadiens) – nekropolia w Marrakeszu, składająca się z dwóch mauzoleów, dziedzińca i ogrodów, pierwotnie przeznaczona dla władców z dynastii marynidzkiej.
    Ahmad al-Mansur (także Ahmed el-Mansur, arab. أبو العباس أحمد المنصور السعدي, Abu al-Abbas Ahmad al-Mansur as-Sadi, zm. w 1603) – sułtan Maroka z dynastii Saadytów, syn sułtana Muhammada asz-Szajcha.
    Wiek, stulecie – jednostka miary czasu równa 100 lat, liczony od roku kończącego się cyframi "01" do najbliższego roku kończącego się dwoma zerami, np. od 1501 do 1600 to wiek XVI. W odniesieniu do lat przed naszą erą (p.n.e.) wiek zaczyna się rokiem z dwoma zerami, a kończy cyframi "01", np. od 500 p.n.e. do 401 p.n.e. to wiek V wiek p.n.e. Numery wieków w języku polskim zapisuje się zwyczajowo cyframi rzymskimi.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.032 sek.