STS-30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

STS-30 (ang. Space Transportation System) – czwarty lot amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Atlantis i dwudziesta dziewiąta misja programu lotów wahadłowców. Głównym celem misji było wyniesienie na orbitę sondy kosmicznej Magellan przeznaczonej do badania planety Wenus. Odznaka misji przedstawia karawelę Magellana, tor lotu na Wenus i nazwiska astronautów.

David Mathieson Walker (ur. 20 maja 1944 w Columbus w Georgii, zm. 23 kwietnia 2001 w Houston w Teksasie) – amerykański oficer marynarki wojennej, pilot myśliwski, pilot doświadczalny i astronauta. Ferdynand Magellan (port. Fernão de Magalhães, hiszp. Fernando de Magallanes; ur. wiosną 1480, zm. 27 kwietnia 1521) – żeglarz portugalski w służbie hiszpańskiej, odkrywca i morski podróżnik.

Załoga[ | edytuj kod]

źródło
  • David M. Walker (2)*, dowódca (CDR)
  • Ronald Grabe (2), pilot (PLT)
  • Norman Thagard (3), specjalista misji 1 (MS1)
  • Mary Cleave (2), specjalista misji 2 (MS2)
  • Mark C. Lee (1), specjalista misji 3 (MS3)
  • *(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)
    Istnieją różne definicje granicy przestrzeni kosmicznej, a co za tym idzie - lotów kosmicznych. Według standardów Fédération Aéronautique Internationale, granica pomiędzy atmosferą a przestrzenią kosmiczną znajduje się na wysokości 100 km n.p.m., natomiast w Stanach Zjednoczonych za granicę tę przyjmuje się koniec mezosfery, czyli wysokość 50 mil (ok. 80 km).Space Transportation System (STS) – System Transportu Kosmicznego – program załogowych lotów kosmicznych zrealizowany przez NASA odbywanych za pomocą wahadłowców kosmicznych (ang. Space Shuttles) rozpoczęty lotem promu Columbia 12 kwietnia 1981 roku, a zakończony 21 lipca 2011 roku lotem wahadłowca Atlantis w misji STS-135.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Okres orbitalny – czas, jaki jest potrzebny ciału (znajdującemu się na orbicie wokół innego ciała) na wykonanie jednego pełnego obiegu orbitalnego. W zależności od tego, względem jakiego punktu odniesienia liczymy początek i koniec obiegu, możemy wyróżnić:
    Sonda kosmiczna – bezzałogowy, prawie zawsze zautomatyzowany statek kosmiczny przeznaczony do prowadzenia badań naukowych w przestrzeni pozaziemskiej.
    Lista misji wahadłowców kosmicznych (ang. space shuttle), dotychczas w kosmos poleciało 6 tego typu pojazdów, pięć amerykańskich (135 lotów w programie STS) oraz jeden radziecki (1 lot bezzałogowy – 1K1).
    Inklinacja (nachylenie) – jeden z elementów orbity. Określa kąt pomiędzy płaszczyzną orbity a płaszczyzną odniesienia. W astronomii gwiazdowej przez nachylenie rozumie się także kąt, jaki tworzy linia widzenia na gwiazdę z jej osią obrotu, albo z osią prostopadłą do płaszczyzny jej orbity, w przypadku gwiazd podwójnych i wielokrotnych.
    Wahadłowiec kosmiczny, prom kosmiczny – rodzaj bezzałogowego lub załogowego statku kosmicznego, który może być wykorzystywany wielokrotnie i zwykle przystosowany jest do wynoszenia na orbitę i ściągania z orbity sztucznych satelitów i innych ładunków. Cechą charakterystyczną wahadłowców jest lądowanie na pasie startowym lotniska, podobnie jak samoloty, stąd używane są w stosunku do nich takie określenia jak samolot kosmiczny, rakietoplan i in. Wahadłowce mogą natomiast startować wynoszone tradycyjną rakietą nośną lub na pokładzie większego samolotu-nosiciela.
    Karawela – w XV-XVII wieku oznaczała jednopokładowy, dwu- lub trójmasztowy żaglowiec o wysokich nadbudówkach (tzw. kasztel) na dziobie i rufie. Karawela była zwykle uzbrojona w kilka ciężkich dział oraz mniejsze działka (na ogół 4-6 dział). Wyporność karaweli wynosiła najczęściej około 250 łasztów. Załoga liczyła około 50 ludzi. Ze względu na swą szybkość, stateczność oraz bezpieczeństwo karawele umożliwiały dłuższe podróże morskie, co uczyniło je przydatnymi do wypraw odkrywczych. Floty wojenne Hiszpanii i Portugalii używały karawel na ogół do celów rozpoznawczych.
    Perygeum - punkt, w którym obiekt na orbicie okołoziemskiej znajduje się najbliżej Ziemi. Najczęściej ten termin dotyczy Księżyca, ale może być także zastosowany dla innych ciał krążących po orbicie Ziemi, np. dla sztucznych satelitów.

    Reklama