• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • STS-135



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Atlantis – czwarty wahadłowiec NASA, który odbył lot kosmiczny. Był on jednym z pięciu zbudowanych w USA orbiterów wielorazowego użytku przeznaczonych do transportu ludzi oraz sprzętu na orbitę oraz z powrotem.Po wylądowaniu prom kosmiczny zostaje odholowany do hangaru OPF (ang. Orbiter Processing Facility), w którym jednocześnie można przygotowywać do następnych lotów dwa orbitery. Budynek ten jest podzielony na dwie hale wysokie i znajdującą się między nimi halę niską. W tej ostatniej znajdują się magazyny części zamiennych, warsztaty naprawcze osłony termicznej pojazdu, magazyn skafandrów SCAPE, sprzęt elektroniczny oraz biura. Hale wysokie natomiast są wyposażone w dwie suwnice o udźwigu 27 ton każda oraz zestaw pomostów umożliwiających dostęp do praktycznie każdej części orbitera. Pod podłogą hali ciągną się liczne przewody sieci elektrycznej i elektronicznej, linie łączności, rurociągi cieczy hydraulicznych, gazowego helu, azotu, tlenu oraz sprężonego powietrza. Podstawową funkcją hangaru OPF jest umożliwienie łatwego i szybkiego dostępu do tych części pojazdu, które wymagają przeglądu, wymiany bądź remontu między lotami. Równolegle w komorze towarowej orbitera montuje się ładunki wymagające instalacji w pozycji poziomej, np. laboratorium Spacelab. Pozostałe ładunki instaluje się dopiero na wyrzutni.

    STS-135 – ostatnia misja promu kosmicznego Atlantis, a także całego programu STS. Misja trwała od 8 do 21 lipca 2011 roku. Był to trzydziesty trzeci lot kosmiczny promu Atlantis.

    Był to pierwszy i jedyny lot z czteroosobową załogą do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Ostatnia misja promu z czterema członkami załogi miała miejsce w 1983 roku (STS-6). W zestawie startowym misji został użyty ostatni wyprodukowany zbiornik ET-138.

    Załoga[ | edytuj kod]

    NASA ogłosiła skład załogi STS-335/135 14 września 2010 roku. Załoga misji liczyła jedynie cztery osoby, gdyż w przypadku awarii promu nie byłoby już możliwości sprowadzenia jej za pomocą innego wahadłowca udającego się z misją ratunkową (ang. Launch on Need – LON). Ograniczenie załogi do niezbędnego minimum pozwalało na wykorzystanie do tego celu dwóch statków Sojuz. Ewentualna sytuacja awaryjna wiązałaby się więc z przedłużeniem obecności na ISS członków obecnej tam ekspedycji, którzy w normalnej sytuacji powróciliby na Ziemię rosyjskimi pojazdami Sojuz.

    Vehicle (początkowo Vertical) Assembly Building (VAB – ang. budynek montowania pojazdów) – budynek w Centrum Kosmicznym im. Johna F. Kennedy’ego. Znajduje się on w połowie drogi między Jacksonville a Miami, na wschód od Orlando, na wyspie Merrit. Jest to jeden z największych budynków na świecie; do roku 1974 był także najwyższym budynkiem na Florydzie.NASA (National Aeronautics and Space Administration) (pl. Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej) – agencja rządu Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za narodowy program lotów kosmicznych, ustanowiona 29 lipca 1958 r. na mocy National Aeronautics and Space Act, zastępując poprzednika – National Advisory Committee for Aeronautics. Jest wydziałem Departamentu Obrony USA i jest mu bezpośrednio podległa.
  • Christopher Ferguson (3)* – dowódca
  • Douglas Hurley (2) – pilot
  • Sandra Magnus (3) – specjalista misji
  • Rex Walheim (3) – specjalista misji
  • *Liczba w nawiasach oznacza ilość odbytych lotów kosmicznych, wliczając tę misję

    Cele misji[ | edytuj kod]

    STS-135 była misją typowo logistyczną, której głównym celem było zaopatrzenie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej w zapas potrzebnych do jej funkcjonowania części zamiennych oraz innych niezbędnych zasobów (co jest o tyle ważne, że do ISS w najbliższym czasie nie zadokuje statek o zbliżonej ładowności). W ładowni promu znalazł się moduł MPLM Raffaello (załadowany do maksimum swojej pojemności) oraz platforma nośna LMC. Prom dostarczył też demonstrator technologii tankowania satelitów w przestrzeni kosmicznej (ang. Robotic Refueling Mission – RRM), a także umieścił na orbicie pikosatelitę Picosatellite Solar Cell Testbed 2 (PSSC-2).

    Poniżej znajduje się chronologiczna lista załogowych lotów kosmicznych do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Pogrubioną czcionką wyróżnione zostały nazwiska członków stałych załóg ISS. Całkowity „czas dokowania” odnosi się do danego statku kosmicznego i nie jest zawsze zgodny z czasem pobytu poszczególnych astronautów. Sandra Hall Magnus (ur. 30 października 1964 w Belleville w stanie Illinois) – amerykańska astronautka, doktor inżynier, dyrektor wykonawczy Amerykańskiego Instytutu Aeronautyki i Astronautyki.

    W drodze powrotnej wahadłowiec zwiózł m.in. uszkodzony moduł pompy amoniaku, która została zdemontowana z systemu chłodzenia ISS w sierpniu 2010 roku.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Pikosatelita, pico-satelita, picosat – rodzaj miniaturowego sztucznego satelity. Typ urządzeń o wadze od 0,1 do 1 kg. Do tej kategorii zalicza się również satelity określane jako CubeSat, czyli urządzenia w formie sześcianu o pojemności 1 decymetra sześciennego i wadze około 1 kg. Pikosatelitami są np.: chiński satelita technologiczny Zheda Pixing 1, amerykański satelita Hermes, wietnamski satelita edukacyjny F-1, czy zaprojektowany i zbudowany w Polsce, w ramach współpracy studentów Politechniki Warszawskiej i Centrum Badań Kosmicznych PAN – PW-Sat.
    Douglas Gerald Hurley (ur. 21 października 1966 w Endicott w stanie Nowy Jork) – amerykański astronauta, pilot wojskowy, inżynier, podpułkownik Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych.
    Kompleks startowy 39 (ang. Launch Complex 39, zazwyczaj używany jest skrót LC39) odnosi się do platform startowych LC39A i LC39B w Centrum Kosmicznym im. Johna F. Kennedy’ego na przylądku Canaveral w Stanach Zjednoczonych, które były używane w amerykańskich załogowych programach kosmicznych: Apollo i Space Transportation System.
    Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, MSK (ang. International Space Station, ISS; ros. Международная Космическая Станция, МКС; trb.: Mieżdunarodnaja Kosmiczeskaja Stancyja, MKS) – pierwsza stacja kosmiczna wybudowana z założenia przy współudziale wielu krajów. Składa się obecnie z 15 głównych modułów (docelowo ma ich liczyć 16) i umożliwia jednoczesne przebywanie sześciu członków stałej załogi (trzech do roku 2009). Pierwsze moduły stacji zostały wyniesione na orbitę i połączone ze sobą w 1998 roku. Pierwsza stała załoga zamieszkała na niej w roku 2000. Źródłem zasilania ISS są baterie słoneczne, transportem ludzi i materiałów do 19 lipca 2011 zajmowały się amerykańskie wahadłowce programu STS (od lutego 2003 do 26 lipca 2005 wstrzymane z powodu katastrofy Columbii) oraz rosyjskie statki kosmiczne Sojuz i Progress.
    Christopher John Ferguson (ur. 1 września 1961 w Filadelfii) – amerykański astronauta, pilot wojskowy, inżynier, komandor United States Navy pochodzenia szkocko–polskiego. Był dowódcą misji STS-135, ostatniej w historii programu Space Shuttle.
    Rex Joseph Walheim (ur. 10 października 1962 w Redwood City) – amerykański astronauta, inżynier, pułkownik United States Air Force.
    Istnieją różne definicje granicy przestrzeni kosmicznej, a co za tym idzie - lotów kosmicznych. Według standardów Fédération Aéronautique Internationale, granica pomiędzy atmosferą a przestrzenią kosmiczną znajduje się na wysokości 100 km n.p.m., natomiast w Stanach Zjednoczonych za granicę tę przyjmuje się koniec mezosfery, czyli wysokość 50 mil (ok. 80 km).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.