SFHAM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

SFHAM (single fibre based heart activity model) – fizyczny model opisujący aktywność elektryczną lewej komory serca podczas jej depolaryzacji. Umożliwia dokładną analizę potencjałów elektrycznych pochodzących od poszczególnych jej części .

Kardiologia nieinwazyjna – dziedzina będąca podspecjalnością kardiologii, wykorzystująca techniki dostarczające istotnych informacji o układzie sercowo-naczyniowym, bez bezpośredniej ingerencji w struktury ciała człowieka.Serce (łac. cor, cordis) – centralny narząd układu krwionośnego położony w klatce piersiowej, w śródpiersiu środkowym, wewnątrz worka osierdziowego.

Główne założenia modelu[ | edytuj kod]

Model SFHAM opiera się na następujących założeniach:

  1. Każdy fragment mięśnia sercowego (przegroda międzykomorowa, ściana przednia, ściana dolna, ściana boczna, ściana tylna) jest źródłem niezależnego chwilowego potencjału.
  2. Potencjał elektryczny pochodzący od danego fragmentu mięśnia sercowego powstaje na skutek zmian gęstości ładunku elektrycznego z uwzględnieniem wsierdzia, komórek M oraz nasierdzia.
  3. Zespół QRS jest wynikiem sumy wszystkich potencjałów chwilowych generowanych podczas depolaryzacji poszczególnych fragmentów mięśnia sercowego.
  4. Wartość chwilowego potencjału zależy od właściwości i aktywności poszczególnych części ściany komory.
  5. Zmiany czasowe w wartości rozkładu potencjałów występujące na powierzchni klatki piersiowej zależą od czynników fizjologicznych i patologicznych.
  6. Aktywność elektryczna każdego fragmentu mięśnia sercowego zdrowej osoby tworzy stały wkład procentowy w całkowitą aktywność mięśnia sercowego.

Model ten jest teoretyczną bazą dla SATRO-EKG stanowiącego system do nieinwazyjnej diagnostyki umożliwiający wczesne wykrywanie zmian niedokrwiennych serca.

Zespół QRS – w terminologii medycznej określenie fragmentu zapisu elektrokardiograficznego. Mianem tym określa się największy zespół załamków EKG. Opisuje depolaryzację (pobudzenie) mięśni komór serca i składa się z jednego lub kilku załamków określanych kolejno jako Q, R i S, w zależności od miejsca wystąpienia i kierunku wychylenia.Choroba niedokrwienna serca – (ChNS; łac. morbus ischaemicus cordis, MIC; ang. ischaemic heart disease, IHD) – zespół objawów chorobowych będących następstwem przewlekłego stanu niedostatecznego zaopatrzenia komórek mięśnia sercowego w tlen i substancje odżywcze. Zaburzenie równowagi pomiędzy zapotrzebowaniem a możliwością ich dostarczenia, pomimo wykorzystania mechanizmów autoregulacyjnych zwiększających przepływ przez mięsień sercowy, zwanych rezerwą wieńcową, doprowadza do niedotlenienia zwanego również niewydolnością wieńcową.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Wsierdzie (łac. endocardium) – najbardziej wewnętrzna warstwa ściany serca, błona łącznotkankowa wyścielająca wewnętrzne powierzchnie jam serca - przedsionków i komór. Wnikają do niej zakończenia nerwowe oraz naczynia włosowate.
Ładunek elektryczny ciała (lub układu ciał) – fundamentalna właściwość materii przejawiająca się w oddziaływaniu elektromagnetycznym ciał obdarzonych tym ładunkiem. Ciała obdarzone ładunkiem mają zdolność wytwarzania pola elektromagnetycznego oraz oddziaływania z tym polem. Oddziaływanie ładunku z polem elektromagnetycznym jest określone przez siłę Lorentza i jest jednym z oddziaływań podstawowych.
Nasierdzie (łac. epicardium; z gr.: epi - nad, cardium - serce). ) - inne określenie na blaszkę trzewną osierdzia surowiczego (łac. lamina visceralis pericardii serosi). Stanowi zewnętrzną warstwę tkanek serca.
Mięsień sercowy (łac. myocardium) – zasadnicza część strukturalna serca, warstwa mięśniowa pomiędzy wsierdziem a nasierdziem.
Przegroda międzykomorowa (łac. septum interventriculare) – część serca oddzielająca komorę prawą od lewej. Od zewnątrz zaczyna się bruzdą międzykomorową przednią i tylną. Składa się z większej części mięśniowej i małej, górnej części błoniastej, której górna część oddziela prawy przedsionek od lewej komory.

Reklama