• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sędziwuj

    Przeczytaj także...
    Więcesław, Więcsław, Więcław, Więsław – starosłowiańskie imię męskie, złożone z członów Więce- ("więcej") i -sław ("sława"). Znaczenie imienia: "ten, który ma więcej sławy". W księgach przyjęć do prawa miejskiego w Krakowie pod rokiem 1393 zanotowano to imię z pisownią Wenczeslaus. Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób w formie Więcesław i 300 osób w formie Więc(s)ław, a więc popularność Więcesława w średniowieczu była większa od popularności imienia Stanisław.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.

    Sędziwujstaropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: Sędzi- ("sądzić") i -wuj ("wuj"). Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób, a więc należało ono do najpopularniejszych w Polsce obok Stanisława i Więcesława. Prawdopodobnie jego pomorskim wariantem jest imię Sędowin.

    Sędowin – staropolskie imię męskie z regionu Pomorza, złożone z dwóch członów: Sędo- ("sądzić") i -win, prawdopodobnie równoważnego znaczeniowo członowi "wuj". W takim razie byłby to pomorski wariant imienia Sędziwuj.Świętosław, Święcesław, Święcsław, Święsław (chorw. Svjetoslav, serb. Svetoslav) – starosłowiańskie imię męskie. Złożone jest z członów: Święto- ("święty", "silny, mocny") i -sław ("sława") i oznacza człowieka cieszącego się mocną sławą. Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1000 osób.

    Podobne imiona staropolskie: Sędzimir, Sędzisław itp.

    Zapoznaj się również z:

  • Sędek (województwo świętokrzyskie)
  • Przypisy

    1. Por. średniowieczna frekwencja imion Więcesław, Więc(s)ław, Stanisław, Jarosław, Władzisław, Bogusław, Świętosław, Zbygniew, B. Raszewska-Żurek, Najstarsze ślady asymilacji osadników niemieckich do kultury polskiej zachowane w ich imionach, [w:] Z. Kaleta [red.], Nazwy własne a kultura. Polska i inne kraje słowiańskie, Warszawa 2003, ISBN 83-89191-14-8
    Zbigniew – męskie imię pochodzenia słowiańskiego. Złożone jest z dwóch członów: Zby- ("zbyć, zbyć się, pozbyć się") i -gniew ("gniew"). Mogło oznaczać "tego, który się zbył (pozbył) gniewu". Właściwie powinno ono brzmieć Zbygniew, a Zbigniew to wynik zniekształcenia, które nastąpiło przy odczycie imion słowiańskich przez pierwszych badaczy. W Polsce imię to po raz pierwszy odnotowano jako Zbygniew. Do końca XV wieku imię Zbygniew zanotowano u około 1000 osób.Stanisław, Stasław, Tasław – staropolskie męskie imię pochodzenia słowiańskiego, złożone z członu Stani- ("stać, stać się, stanąć") oraz członu -sław ("sława"). Wywodzi się od słów oznaczających "stań się sławnym". Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób, a więc należało ono do najpopularniejszych w Polsce obok Więcesława i Sędziwuja.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jarosław, Jerosław, Jirosław – męskie imię słowiańskie oznaczające kogoś, kto ma silną, mocną sławę. Słowo jary = mocny, silny, krzepki w okresie przedchrześcijańskim miało to samo znaczenie co słowo święty. Słowo święty dopiero później przyjęło swoje obecne znaczenie. Zatem w okresie przed chrztem Polski imiona Jarosław i Świętosław znaczyły to samo. Później, w okresie chrystianizacji, imiona pogańskie zastępowano łacińskimi – i tak Jarosław zastępowano imieniem Hieronim.
    Bogusław, Bogosław, Bohusław, Bogsław — staropolskie imię męskie złożone z członów Bogu- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -sław ("sława"). Być może znaczyło pierwotnie "ten, który sławi los", a później "sławiący Boga". Jest to jedno z niewielu słowiańskich imion, które są znane we wszystkich językach słowiańskich, w Polsce notowane od początku XIII wieku. Dość popularne w średniowieczu, kiedy imię to zanotowano u około 700 osób, i w czasach nowożytnych; spadek popularności przeżywało jedynie w XVI wieku
    Włodzisław, Włocsław, Włocław — staropolskie imię męskie, złożone z członów Włodzi- ("władać, panować") i -sław. W późniejszym czasie pod wpływem języka czeskiego powstała z tego imienia obecnie bardziej znana forma, Władysław. Do końca XV wieku imię to (Władzisław? — Ladislaw) zanotowano u około 1000 osób.
    Sędzimir, Sędomir — staropolskie imię męskie, złożone z członu Sędzi- ("sądzić") oraz członu -mir ("pokój, spokój, dobro"). Być może oznaczało "ten, komu sądzone jest życie w pokoju". Od tego imienia, bardzo rozpowszechnionego w całej Słowiańszczyźnie (por. czes., rus. i serbsko-chor. Sudomir) pochodzi nazwa miasta Sandomierz.
    Sędzisław, Sędosław – staropolskie imię męskie, złożone z członu Sędzi- ("sądzić") oraz członu -sław ("sława"). Być może oznaczało "ten, komu sądzona jest sława".

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.