• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rzekotka drzewna



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Pasożytnictwo, parazytyzm – forma antagonistycznego współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści ze współżycia, a drugi ponosi szkody. Termin ten stosowany jest w biologii – w odniesieniu do dwóch organizmów różnych gatunków – oraz w socjologii, gdzie pasożytnictwem nazywany jest próżniaczy tryb życia osoby zdolnej do pracy. Zbliżonymi do pasożytnictwa formami – spotykanymi w biologii rozwoju – są szczególne taktyki rozrodcze prowadzone przez parazytoidy, pasożyty lęgowe oraz niektóre gatunki tzw. pasożytów płciowych (np. matronicowate).Grąd – wielogatunkowy i wielowarstwowy las liściasty zazwyczaj z przewagą grabu i dębu i z udziałem różnych innych gatunków. W fitosocjologii zespoły leśne reprezentujące grądy wyodrębniane są w związek zespołów Carpinion betuli. Na mapach potencjalnej roślinności naturalnej Polski, lasy grądowe dominują stanowiąc 41,6% powierzchni kraju. Ze względu na to, że wykształcają się na siedliskach żyznych – zostały w ogromnej większości zniszczone i zajęte przez grunty rolne lub zdegradowane z powodu uprawy drzew iglastych. Grądy stanowią siedlisko przyrodnicze chronione w sieci Natura 2000.
    Zagrożenie i ochrona[]

    Występowała pospolicie, jednak obecnie tylko w odpowiednim środowisku na części swego zasięgu występowania. W Europie Zachodniej populacje są pofragmentowane, a Hyla arborea stanowi rzadkość. Liczebność płaza obniża się jednak nie tylko tam. Spadek liczebności notuje się też w leżącej na wschodzie zasięgu występowania płaza Turcji, co pozostaje w zgodzie z ogólnym trendem populacyjnym. Natomiast w Holandii po osiągnięciu minimum w 1985 populacja powoli zwiększą swą liczebność. W 2009 na Pojezierzu Starogardzkim te skaczące stwierdzono w co drugim stawie. W Polsce występuje na terenie całego kraju, jednak pospolicie tylko na obszarze nizinnym. Trudno jest ją jednakże zaobserwować.

    Zaleszczotki (Pseudoscorpionida) – rząd drapieżnych pajęczaków, obejmujący zwierzęta bardzo małe (od 1 do 8 mm długości), zamieszkujące przede wszystkim strefy tropikalne, ale spotykane też w innych strefach klimatycznych.Ryga (łot. Rīga, niem. Riga, lit. Ryga, est. Riia, liw. Rīgõ, fin. Riika, jidysz ריגע, Rige, ros. Рига, Riga, ukr. Рига, Ryha) – stolica Łotwy, miasto położone nad rzeką Dźwiną w pobliżu jej ujścia do Bałtyku w Zatoce Ryskiej. Jest głównym ośrodkiem gospodarczo-przemysłowym, komunikacyjnym (port morski, lotniczy i węzeł kolejowy Ryga Centralna), kulturalnym i naukowym kraju. Posiada liczne zabytki, w tym jeszcze z czasów średniowiecza. Jest wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. Stanowi jedno z największych w Europie skupisk architektury secesyjnej.

    Rzekotka drzewna wykazuje dużą wrażliwość na zmiany w środowisku. Wpływają nań fragmentacja lasów, zagajników i łąk, jak również osuszanie i zanieczyszczenie mokradeł. Osuszanie i inwestycje związane z budową dróg wpłynęły niekorzystnie na używane przez rzekotki płytkie, ciepłe, nieeutroficzne stawy pozbawione ryb. Wprowadzanie zmian w roślinności wokół stawów utrudnia płazom migrację pomiędzy zbiornikami wodnymi. Zaznacza się też wpływ drapieżnych ryb, eutrofizacji i zanieczyszczenia wód. W zachodniej Szwajcarii negatywną rolę odgrywają też przekształcanie pastwisk i łąk w rejony podmiejskie, plantacje intensywnego rolnictwa i budowa dróg. W kraju tym rzekotkę uznaje się za poważnie zagrożoną, a zasięg występowania płaza w tym kraju jest rozczłonkowany. Lokalne spadki liczebności mogą mieć związek z odłowem i traktowaniem płaza jako zwierzęcia domowego. Prawdopodobieństwo wymarcia lokalnej populacji zależy od wielkości stawu i dostępności okolicznych środowisk leśnych, prawdopodobieństwo zasiedlenia zaś od ilości stawów w okolicy.

    Imago (łac. imago – wizerunek, obraz; l.mn. – imagines; pol. l.mn. „imaga”), owad dorosły, owad doskonały – ostateczne stadium w rozwoju osobniczym owadów przechodzących proces przeobrażenia. Imago nie przechodzi już linień. U większości gatunków jest osobnikiem zdolnym do rozrodu, często niepobierającym pokarmu lub pobierającym jedynie w minimalnych ilościach.Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga (luks. Lëtzebuerg, Grousherzogdem Lëtzebuerg; niem. Luxemburg, Großherzogtum Luxemburg; fr. Luxembourg, Grand-Duché de Luxembourg) – państwo położone w Europie Zachodniej. Graniczy z Francją od południa, Niemcami od wschodu i z Belgią od zachodu i północy. Państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz NATO.

    Badania przeprowadzone w Danii wykazały odchylenia od prawa Hardy'ego-Weinberga, za przyczynę których uchodzi chów wsobny, wpływający negatywnie na stan zdrowia populacji. Fragmentacja środowiska przyczynia się bowiem do spadku różnorodności genetycznej, redukując rozmiary i pogarszając kondycję populacji. Subpopulacje tracą przez nią łączność ze sobą. Zwiększa się rola dryfu genetycznego, jak również możliwość chowu wsobnego, który zmniejsza różnorodność genetyczną, ocenianą przez porównywanie z przewidywaniami czynionymi dzięki wspomnianemu prawu. Rzeczona różnorodność wykazuje korelację z kondycją populacji − jest ona niwielka w populacjach małych, o niedużym stopniu heterozygotyczności, które posiadają też często niewielkie zdolności adaptacyjne. Tymczasem badane populacje przeszły niegdyś przez wąskie gardło. W badaniach tych oceniono 12 loci mikrosatelitarnego DNA i wśród większości loci polimorficznych w niektórych stawach znaleziono też monomorficzne. Wykryto również niedobór heterozygot będący prawdopodobnie efektem nielosowego krzyżowania się, alleli null czy efektu Washlunda. Żadne z loci nie wykazało jednak odchyleń w każdym z ocenianych stawów. Chów wsobny w populacjach, których status oceniano wcześniej korzystnie, osiągał mniejszy poziom. W Holandii natomiast, gdzie populacja przeszła efekt szyjki od butelki w 1985, po przebadaniu 8 polimorficznych (od 2 do 10 alleli) loci mikrosatelitarnych wykryto zaledwie jeden locus monomorficzny w jednej z populacji.

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.Europa Środkowa – region położony pomiędzy różnie definiowanymi Europą Zachodnią i Europą Wschodnią. Europa Północna, Południowa i Południowo-Wschodnia również wpływają na zakres tego pojęcia, w zależności od ujęcia ich granic. Pojęcie rozumiane jest różnie w zależności od okresu historycznego.

    Opisywany spadek heterozygotyczności ma niekorzystny wpływ na rzekotki. Chociażby stan larw pozytywnie koreluje z ich heterozygotycznością (w tym masa ciała i długość). Luquet potwierdził mniejszą masę ciała i gorszy rozwój kijanek z izolowanych populacji, w trudnych warunkach cechowała je również wyższa umieralność. Larwy izolowanych populacji wykazywały również większą zależność rozwoju od zagrażających im drapieżników.

    Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.Roztocze (Acari) – liczny (ok. 30 tys. gatunków, wiele gatunków nadal nieopisanych) rząd pajęczaków, obejmujący zwierzęta od mikroskopijnych do 3-centymetrowych. Roztocze są saprofagiczne (jak np. mechowce), ale także są wśród nich pasożyty (głównie ektopasożyty) i drapieżniki. Niektóre mogą przenosić choroby lub być szkodnikami magazynowymi. Zamieszkują wszystkie strefy klimatyczne, również obszary polarne. Dostosowały się do różnych środowisk: żyją w glebie, kurzu domowym (Roztocze kurzu domowego), w strefie przybrzeżnej środowisk słodkowodnych (tzw. wodopójki) a nawet w gorących źródłach.

    Populacje zamieszkujące Jutlandię znajdują się w lepszej kondycji, niż te z wyspy Lolland, na której znacząco spadła ilość odpowiednich dla rzekotki stawów. W Szwajcarii kolejne lokalne wyginięcia przeplatają się z rekolonizacjami.

    W 1996 gatunkowi przyznano status niższego ryzyka. W 2004 zmieniono go na bliski zagrożenia (NT). Dwa lata później sklasyfikowano go jednak jako najmniejszej troski (LC). Na niektórych obszarach (np. województwo opolskie) w ogóle nie umieszcza się go w żadnej z kategorii Czerwonej Listy związanych z zagrożeniem. Wymienia go Załącznik II Konwencji berneńskiej oraz Aneks IV Dyrektywy Siedliskowej Unii Europejskiej. Figuruje również w wieku krajowych czerwonych księgach czy listach. Chroni go ustawodawstwo wielu krajów, między innymi Polski, gdzie podlega ścisłej ochronie gatunkowej. Na przykład w Szwajcarii, gdzie uznaje się go za wysoce zagrożony, odpowiednie prawodawstwo wprowadzono już w 1968.

    Reintrodukcja – w biologii termin określający ponowne wprowadzenie na stare miejsca bytowania rodzimych gatunków zwierząt i roślin, kiedyś tam żyjących, lecz wcześniej wytępionych. Reintrodukcja jest środkiem do restytucji gatunku, tj. odbudowania jego populacji.Samiec (organizm męski, ♂) – określenie osobnika płci męskiej, to znaczy takiego organizmu zwierzęcego, który wytwarza komórki spermy, w których znajdują się komórki rozrodcze nazywane plemnikami. Komórki spermy definiowane są jako mniejsze gamety, podczas gdy większe gamety są wytwarzane przez samicę (organizm żeński).

    Zamieszkuje liczne obszary chronione.

    W części zasięgu występowania podejmuje się działania mające na celu zmniejszenie śmiertelności tych bezogonowych na drogach. Służą mu również prowadzone w Europie Środkowej programy tworzenia stawów. Podobne działania podjęła Holandia, zwracając również uwagę na siedliska wokół zbiornika. Szwecja podjęła specjalny program odnowy gatunku. Dzięki niemu liczba osobników, wynosząca w 1980 r. 2000 rzekotek, zwiększyła się przez następne 28 lat do 50000.

    Larwa (łac. larva – maska, widmo, lm larvae) – postać i stadium rozwoju postembrionalnego (młodocianego) zwierzęcia, charakteryzujące się możliwością wzrostu, często różniące się anatomicznie, fizjologicznie i ekologicznie od postaci dojrzałej osobników tego samego gatunku. Występuje powszechnie w rozwoju bezkręgowców, ryb i płazów.Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (ang. International Union for Conservation of Nature, w skrócie IUCN) – międzynarodowa organizacja zajmująca się ochroną przyrody założona w 1948 roku jako pierwsza światowa organizacja skupiona na problemach środowiska naturalnego. Jej siedziba mieści się w Gland w Szwajcarii.

    Rzekotka drzewna zostaje często flagowym gatunkiem różnych programów ochronnych.

    Przypisy

    1. Hyla arborea, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
    2. Hyla arborea. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
    3. Matthias Stöck, Sylvain Dubey, Cornelya Klütsch, Spartak N. Litvinchuk, Ulrich Scheidt & Nicolas Perrin. Mitochondrial and nuclear phylogeny of circum-Mediterranean tree frogs from the Hyla arborea group. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 49, s. 1019–1024, 2008. Elsevier (ang.). 
    4. Sarah A. Smith, Patrick R. Stephens & John J. Wiens. Replicate patterns of species richness, historical biogeography, and phylogeny in Holarctic treefrogs. „Evolution”. 59, s. 2433–2450, 2005 (ang.). 
    5. L. Berset-Brändli, J. Jaquiéry, S. Dubey & N. Perrin. A Sex-Specific Marker Reveals Male Heterogamety in European Tree Frogs. „Molecular Biology and Evolution”. 23, s. 1104-1106, 2006 (ang.). 
    6. Wilfried Stichmann: Płazy. W: Wilfried Stichmann, Erich Kretzschmar: Zwierzęta. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 188, seria: Spotkania z przyrodą. ISBN 83-7073-185-6.
    7. Giuseppe Nascetti, Benedetto Lanza, Luciano Bullini. Genetic data support the specific status of the Italian treefrog (Amphibia: Anura: Hylidae). „Amphibia-Reptilia”. 16, s. 215-227, 1995 (ang.). 
    8. Hyla. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2011-09-22]
    9. Sergio Castellano, Barbara Cuatto, Rosalba Rinella, Alessandra Rosso & Cristina Giacoma. The advertisement call of the European treefrogs (Hyla arborea): a multilevel study of variation. „Ethology”. 108, s. 75-89, 2002. Blackwell Wissenschafts-Verlag. ISSN 0179-1613 (ang.). 
    10. Günter Diesener, Josef Reichholf: Płazy i Gady. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 74-77, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-440-9.
    11. Hyla sarda. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2012-09-10]
    12. Günter Diesener, Josef Reichholf: Płazy i Gady. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 251, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-440-9.
    13. Marian Młynarski: Płazy i Gady Polski. Warszawa: Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1966, s. 40-41.
    14. Ulrich Gruber: Płazy i gady. Gatunki środkowoeuropejskie. MULTICO, s. 28-29, seria: Świat przyrody.
    15. Jerome Pellet, Antoine Guisan & Nicolas Perrin. A concentric analysis of the impact of urbanization on the threatened European tree frog in an agricultural landscape. „Conservation Biology”. 18, s. 1599-1606, 2004-12 (ang.). 
    16. R. Márquez, C. Moreira, J.P.S. do Amaral, J.M. Pargana & E.G. Crespo. Sound pressure level of advertisement calls of Hyla meridionalis and Hyla arborea. „Amphibia-Reptilia”. 26, s. 391-395, 2005. Koninklijke Brill NV (ang.). 
    17. Pasqualina Kyriakopoulou-Sklavouno & Ivana Grumiro. Body size and age assessment among breeding populations of the tree frog Hyla arborea in northern Greece. „Amphibia-Reptilia”. 23, s. 219-224, 2002 (ang.). 
    18. Thomas W.P. Friedl, Georg M. Klump. Some aspects of population biology in the European treefrog, Hyla arborea. „Herpetologica”. 53 (3), s. 312-330, 1997. JSTOR (ang.). 
    19. Doris Gomez, Christina Richardson, Thierry Lengagne, Sandrine Plenet, Pierre Joly, Jean-Paul Léna & Marc Théry. The role of nocturnal vision in mate choice: females prefer conspicuous males in the European tree frog (Hyla arborea). „Proceedings of the Royal Society B”. 276, s. 2351-2358, 2009-03-25. DOI: 10.1098/rspb.2009.0168 (ang.). 
    20. Hans Ingolf Nielsen. Color and color adaptation of the European tree frog, Hyla arborea. „Journal of Experimental Zoology”. 211, s. 143, 1980-02. Wiley-Liss, Inc., A Wiley Company. DOI: 10.1002/jez.1402110204 (ang.). 
    21. Hans Ingolf Nielsen. Ultrastructural changes in the dermal chromatophore unit of Hyla arborea during color change. „Cell and Tissue Research”. 194, s. 405-418, 1978. DOI: 10.1007/BF00236162 (ang.). 
    22. G. Delfino, R. Brizzi, C. Calloni. Serous Cutaneous Glands in the Tree-frog Hyla arborea arborea(L.): Origin, Ontogenetic Evolution, and Possible Functional Implications of the Secretory Granule Substructure. „Acta Zoologica”. 75, s. 27-36, 1994-01. DOI: 10.1111/j.1463-6395.1994.tb00959.x (ang.). 
    23. Günter Diesener, Josef Reichholf: Płazy i Gady. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 78, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-440-9.
    24. Lucyna Goniakowska-Witalińska. Lung of the tree frog, Hyla arborea L.. „Anatomy and embryology”. 174, s. 379-389, 1986. DOI: 10.1007/BF00698788 (ang.). 
    25. Jérôme Pellet, Luca Rechsteiner, Anja K. Skrivervik, Jean-François Zürcher & Nicolas Perrin. Use of the Harmonic Direction Finder to study the terrestrial habitats of the European tree frog (Hyla arborea). „Amphibia-Reptilia”. 27, s. 138-142, 2006 (ang.). 
    26. Éva-Hajnalka Kovács, István Sas, Severus-Daniel Covaciu-Marcov, Tibor Hartel, Diana Cupsa, Marius Groza. Seasonal variation in the diet of a population of Hyla arborea from Romania. „Amphibia-Reptilia”. 28, s. 485-491, 2007 (ang.). 
    27. Thomas W. P. Friedl. Individual Male Calling Pattern and Male Mating Success in the European Treefrog (Hyla arborea): Is there Evidence for Directional or Stabilizing Selection on Male Calling Behaviour?. „Ethology”. 112, s. 116–126, 2006. Wiley Online Library. Blackwell Verlag. DOI: 10.1111/j.1439-0310.2005.01132.x (ang.). 
    28. T. U. Grafe & J. Thein. Energetics of calling and metabolic substrate use during prolonged exercise in the European treefrog Hyla arborea. „Journal of Comparative Physiology B: Biochemical, Systemic and Environmental Physiology”. 171, s. 69-76, 2001. DOI: 10.1007/s003600000151 (ang.). 
    29. Andreas Knorr. Central control of mating call production and spawning in the tree frog Hyla arborea savignyi (Audouin): Results of electrical stimulation of the brain. „Behavioural Processes”. 1, s. 295-317, 1976-11-08. Elsevier B.V. DOI: doi:10.1016/0376-6357(76)90012-7 (ang.). 
    30. T. Ulmar Grafe & Ivonne Meuche. Chorus tenure and estimates of population size of male European tree frogs Hyla arborea: implications for conservation. „Amphibia-Reptilia”. 26, s. 437-444, 2005 (ang.). 
    31. Günter Diesener, Josef Reichholf: Płazy i Gady. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 248, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-440-9.
    32. Andreas Chovanec. The influence of tadpole swimming behaviour on predation by dragonfly nymphs. „Amphibia-Reptilia”. 13, s. 341-349(9), 1992. BRILL (ang.). 
    33. Gad Degani. Growth and behaviour of six species of amphibian larvae in a winter pond in Israel. „Hydrobiologia”. 140, s. 5-10, 1986. Springer. 
    34. Adam Hermaniuk, Katarzyna Sidoruk & Włodzimierz Chętnicki: Wybrane aspekty biologii rozrodu płazów. Uniwersytet w Białymstoku. [dostęp 2011-12-22].
    35. E Luquet, JP Lena, P David, P Joly, T. Lengagne*, N. Perrin� & S. Plénet. Consequences of genetic erosion on fitness and phenotypic plasticity in European tree frog populations (Hyla arborea). „Journal of Evolutionary Biology”, s. 99–110, 2011. Wiley Online Library. DOI: 10.1111/j.1420-9101.2010.02138.x (ang.). 
    36. D.A. Hooijer: The fossil vertebrates of Ksar'Akil, a Palaeolithic rock shelter in the Lebanon. s. 6.
    37. Roger Bour, Marc Cheylan, Pierre-André Crochet, Philippe Geniez, Robert Guyetant, Patrick Haffner, Ivan Ineich, Guy Naulleau, Anne-Marie Ohler & Jean Lescure. Liste taxinomique actualisée des Amphibiens et Reptiles de France. „Bull. Soc. Herp. Fr.”. 126, s. 37-43, 2008 (fr.). 
    38. Miguel A. Carretero, Enrique Ayllón & Gustavo Llorente: Lista patrón de los anfibios y reptiles de España (actualizada a julio de 2011) (hiszp.). [dostęp 2013-02-12].
    39. Paul Arens, Rob Bugter, Wendy van’t Westende, Ronald Zollinger, Jan Stronks. Microsatellite variation and population structure of a recovering Tree frog (Hyla arborea L.) metapopulation. „Conservation Genetics”. 7, s. 825–834, 2006. Springer. DOI: 10.1007/s10592-005-9112-7 (ang.). 
    40. David D. Marsh, Peter C. Trenham. Metapopulation dynamics and amphibian conservation. „Conservation Biology”. 15, 2001-02 (ang.). 
    41. Claire C. Vos & Anton H. P. Stumpel. Comparison of habitat-isolation parameters in relation to fragmented distribution patterns in the tree frog (Hyla arborea). „Landscape Ecology”. 11, s. 203, 1996. DOI: 10.1007/BF02071811 (ang.). 
    42. Josh Van Buskirk. Local and landscape influence on amphibian occurrence and abundance. „Ecology”. 86, s. 1936–1947, 2005. Ecological Society of America (ang.). 
    43. Liselotte W. Andersen, Kåre Fog & Christian Damgaard. Habitat fragmentation causes bottlenecks and inbreeding in the European tree frog (Hyla arborea).. „Proceedings of The Royal Society”. 271, s. 1293–1302, 2004-05-15. The Royal Society. DOI: 10.1098/rspb.2004.2720 (ang.). 
    44. Günter Diesener, Josef Reichholf: Płazy i Gady. Warszawa: Świat Książki, 1997, s. 274, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-440-9.
    45. Jerome Pellet, Sophie Hoehn & Nicolas Perrin. Multiscale determinants of tree frog (Hyla arborea L.) calling ponds in western Switzerland. „Biodiversity and Conservation”. 00, s. 1-9, 2003. Kluwer Academic Publishers. (ang.). 
    46. Düşen Serdar, Mehmet Öz. Helminth Parasites of the Tree Frog, Hyla arborea (Anura: Hylidae) from Southwest Turkey. „Comparative Parasitology”. 71, s. 258-261, 2004. DOI: 10.1654/4123 (ang.). 
    47. Tomasz Hetmański, Anna Jarosiewicz & Mariusz Kasprzak. Płazy Pojezierza Starogardzkiego. „Słupskie Prace Biologiczne”. 6, 2009. 
    48. E. Luquet, P. David, J.-P. Lena, P. Joly, L. Konecny, C. Dufresnes, N. Perrin & S. Plenet. Heterozygosity–fitness correlations among wild populations of European tree frog (Hyla arborea) detect fixation load. „Molecular Ecology”. 20, s. 1877–1887, 2011. Blackwell Publishing Ltd. DOI: 10.1111/j.1365-294X.2011.05061.x (ang.). 
    49. Grzegorz Hebda, Adam Kuńka, Renata Paszkiewicz & Rafał Szkudlarek. Czerwona lista kręgowców (Płazy Amphibia, Gady Reptilia, ptaki Aves, ssaki Mammalia) województwa opolskiego. „Nature Journal”. 37, 2004. 
    50. Dz.U. 2014 poz. 1348 Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. [dostęp 2015-02-02].
    Skrzek – jedna z form składania jaj przez płazy, charakteryzująca się tym, że jaja składane są grupowo, co zapewnia ich ochronę, przede wszystkim przed wysychaniem i wrogami naturalnymi. Formy skrzeku mogą być różne:Efekt wąskiego gardła (ang. bottleneck – szyjka butelki) – jeden z mechanizmów neutralnych ewolucji. U podłoża efektu wąskiego gardła leży kataklizm, katastrofa (np. choroba, susza, powódź itp.), szczególnie gdy wraz z uprzednim spadkiem entropii w populacji (np. poprzez hierarchizację, uniformizację, odróżnorodnienie, usamopodobnienie, kompresję), mechanizmem przeciwdziałającym jest wcześniejsza egalitaryzacja strukturalna wraz ze wzrostem entropii, różnorodności populacji. Liczebność populacji po katastrofie zmniejsza się, a zatem zmienia się pula genowa populacji (osobniki, które przetrwały kataklizm nie mają wszystkich genów tworzących pulę genową całej populacji, a na pewno nie w tych samych proporcjach). Wąskie gardło powoduje zmniejszenie różnorodności genetycznej oraz zmianę częstotliwości alleli; po wzroście liczebności populacji ze względu na nowe mutacje zwiększa się również jej różnorodność genetyczna. Efektowi temu ulega cała populacja w odróżnieniu od efektu założyciela.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jajo – jedna z faz rozwoju nowego osobnika u wielu gatunków zwierząt. Jajo zawiera surowce odżywcze pozwalające na rozwój zarodka bez dostępu do organizmu macierzystego i zewnętrznych źródeł pożywienia oraz stosunkowo bezpieczne środowisko, ale ze względu na swoją zawartość jest również cenionym pokarmem.
    Ważki (Odonata) – rząd drapieżnych, starych ewolucyjnie owadów o przeobrażeniu niezupełnym, smukłym ciele, dużych oczach złożonych, krótkim tułowiu, silnie wydłużonym odwłoku i dwóch parach skrzydeł. W stanie spoczynku utrzymują skrzydła rozłożone na boki lub podniesione do góry. Tradycyjnie zaliczane są wraz z jętkami (Ephemeroptera) do grupy prymitywnych owadów pierwotnoskrzydłych (Paleoptera), których większość już wymarła. Są związane ze środowiskiem wodnym – larwy żyją w wodzie, a osobniki dorosłe (imagines) przebywają w pobliżu zbiorników z wodą stojącą lub płynącą. Ważki są bardzo dobrymi lotnikami. Latają szybko i bezgłośnie. U większości gatunków jest wyraźnie zaznaczony dymorfizm płciowy.
    Iran (pers. ايران – Irān), (dawniej znany powszechnie na Zachodzie jako Persja) pełna nazwa: Islamska Republika Iranu (pers. جمهوری اسلامی ايران – Dżomhuri-je Eslāmi-je Irān) – państwo na Bliskim Wschodzie, leżące nad Morzem Kaspijskim, Zatoką Perską i Zatoką Omańską.
    Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
    La Manche (z fr. „rękaw”; ang. English Channel, „Kanał Angielski”) – kanał morski oddzielający Wielką Brytanię od Francji. Poprzez Cieśninę Kaletańską łączy Morze Północne z otwartymi wodami Oceanu Atlantyckiego.
    Cytoplazma – część protoplazmy komórki eukariotycznej pozostająca poza jądrem komórkowym a w przypadku, z definicji nie posiadających jądra, komórek prokariotycznych – cała protoplazma.
    Rzekotkowate (Hylidae) – rodzina z rzędu płazów bezogonowych licząca około 800 gatunków w 48 rodzajach. Jej przedstawiciele mają szeroki zasięg występowania obejmujący Europę, północną Azję, Afrykę i obie Ameryki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.142 sek.