• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ryjokrety

    Przeczytaj także...
    Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Ssaki (Mammalia) – zwierzęta należące do kręgowców, charakteryzujące się głównie występowaniem gruczołów mlekowych u samic, zazwyczaj obecnością owłosienia (włosy lub futro; silnie zredukowane u gatunków wodnych, jak hipopotamy, u waleni całkowicie zanikają przed porodem lub w trakcie) oraz stałocieplnością (potocznie "ciepłokrwistość"). Większość ssaków utrzymuje temperaturę w granicach 36-39 °C. Stałocieplność umożliwia aktywny tryb życia w różnych środowiskach – od mroźnych obszarów podbiegunowych do gorących tropików. Futro i tłuszcz pomagają uchronić się przed zimnem, a wydzielanie potu i szybki oddech pomagają pozbyć się nadmiernego ciepła.
    Kretowate (Talpidae) – rodzina ssaków z rzędu ryjówkokształtnych (Soricomorpha) przystosowanych do życia pod ziemią.

    Ryjokrety (Urotrichini) – plemię ssaków z rodziny kretowatych (Talpidae).

    Występowanie[ | edytuj kod]

    Plemię obejmuje gatunki występujące w Japonii.

    Systematyka[ | edytuj kod]

    Do plemienia należą następujące rodzaje:

  • Dymecodon – ryjokret – jedynym przedstawicielem jest Dymecodon pilirostris – ryjokret górski
  • Urotrichus – górokret – jedynym przedstawicielem jest Urotrichus talpoides – górokret japoński
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Urotrichini, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
    2. G. E. Dobson: A Monograph of the Insectivora, Systematic and Anatomical. Cz. 2. Londyn: J. Van Voorst, 1883, s. 128. (ang.)
    3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 77. ISBN 978-83-88147-15-9.
    4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Urotrichini. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-08-20]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.