• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ryōi Asai

    Przeczytaj także...
    Epoka Edo (jap. 江戸時代 – Edo-jidai; 1603-1868) – okres w historii Japonii, w którym rzeczywistą władzę sprawowali sioguni z rodu Tokugawa.Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.
    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    function mfTempOpenSection(id){var block=document.getElementById("mf-section-"+id);block.className+=" open-block";block.previousSibling.className+=" open-block";}

    Ryōi Asai (jap. 浅井 了意 Asai Ryōi, ur. ok. 1612 r. – zm. 29 stycznia 1691 r.)japoński pisarz z początku okresu Edo.

    Kioto (jap. 京都市, Kyōto-shi, dosł. miasto stołeczne) – miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, stolica prefektury Kioto, dawna stolica Japonii i siedziba cesarza. Kioto jest częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin (jap. 京阪神, Keihanshin) zamieszkiwanego przez ok. 18 mln osób.

    Jeden z wielu samurajów, którzy zmienili zajęcie w okresie pokoju. Był człowiekiem wykształconym, co pozwoliło mu zostać mnichem, mieszkał i pracował w świątyni Honshō-ji w Kioto. Znał literaturę chińską, zwłaszcza opowiadania i powieści. Tłumaczył je na język japoński. Oprócz utworów o tematyce buddyjskiej pisał również teksty przeznaczone dla szerszego grona odbiorców. Jest uważany za prekursora japońskiej powieści nowożytnej. Zawierał krytykę wobec niesprawiedliwości społecznej w przygodowych opowieściach humorystycznych, romansach i opowieściach o duchach.

    Do najbardziej znanych utworów tego autora należą: Ukiyo monogatari (Opowieści o przemijającym świecie, ok. 1661), Kanninki (Zapiski o wytrwałości, 1655), Otogibōko (Lalka, zbiór opowiadań, 1666), Inu hariko (Papierowy pies, 1692).

    Przypisy

    1. Mikołaj Melanowicz: Historia literatury japońskiej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2011, s. 217. ISBN 978-8301-17214-5.
    2. Mikołaj Melanowicz: Historia literatury japońskiej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 2011, s. 216-217. ISBN 978-8301-17214-5.

    Bibliografia[]

  • Marcin Tatarczuk: Kaidan japońskie opowieści niesamowite epoki Edo. Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2011, s. 18. ISBN 978-83-7436-265-8.
  • Mikołaj Melanowicz: Literatura japońska, t.1: Od VI do połowy XIX wieku. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 381-383. ISBN 83-01-11220-4.
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.034 sek.