• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rozbłysk gamma



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Promieniowanie gamma – wysokoenergetyczna forma promieniowania elektromagnetycznego. Za promieniowanie gamma uznaje się promieniowanie o energii kwantu większej od 50 keV. Zakres ten częściowo pokrywa się z zakresem promieniowania rentgenowskiego. W wielu publikacjach rozróżnienie promieniowania gamma oraz promieniowania X (rentgenowskiego) opiera się na ich źródłach, a nie na długości fali. Promieniowanie gamma wytwarzane jest w wyniku przemian jądrowych albo zderzeń jąder lub cząstek subatomowych, a promieniowanie rentgenowskie – w wyniku zderzeń elektronów z elektronami powłok wewnętrznych lub ich rozpraszaniu w polu jąder atomu. Promieniowanie gamma jest promieniowaniem jonizującym i przenikliwym. Promieniowania gamma oznacza się grecką literą γ, analogicznie do korpuskularnego promieniowania alfa (α) i beta (β).GRB 970228 – pierwszy rozbłysk gamma, w przypadku którego zaobserwowano tzw. poświatę, czyli świecenie również w zakresie fal dłuższych niż gamma (promieniowanie rentgenowskie, ultrafioletowe, optyczne, podczerwone czy radiowe). Został zaobserwowany 28 lutego 1997 roku w galaktyce odległej o 8,123 mld ly (przesunięcie ku czerwieni z = 0,695).
    Uwagi[]
    1. Nazwy rozbłysków gamma są nazywane w następujący sposób: pierwsze dwie cyfry oznaczają rok detekcji, kolejne dwie cyfry miesiąc oraz kolejne dwie cyfry dzień. Jeśli danego dnia zaobserwowane są więcej niż jeden rozbłysk dodawane są litery ‘A’, ‘B’ itd.

    Przypisy

    1. NASA: Dying Supergiant Stars Implicated in Hours-long Gamma-Ray Bursts (ang.). nasa.gov, 2013-04-16. [dostęp 2013-04-17].
    2. Breakthrough study confirms cause of short gamma-ray bursts (ang.). astronomy.com, 2011-04-08. [dostęp 2011-04-09].
    3. R.W. Klebesadel, I.B. Strong. Observations of Gamma-Ray Bursts of Cosmic Origin. „Astrophysical Journal Letters”. 182, s. L85, 1973. DOI: 10.1086/181225. 
    4. Vedrenne, G and Atteia, J.-L.: Gamma-Ray Bursts: The brightest explosions in the Universe. Springer/Praxis Books, 2009, s. 16-40. ISBN 978-3-540-39085-5.
    5. Schilling 2002 ↓, s. 36-37.
    6. Paczyński, B.: Gamma-Ray Burst–Supernova relation. W: M. Livio, N. Panagia, K. Sahu: Supernovae and Gamma-Ray Bursts: The Greatest Explosions Since the Big Bang. Space Telescope Science Institute, 1999, s. 6. ISBN 0-521-79141-3.
    7. Piran, T.. The implications of the Compton (GRO) observations for cosmological gamma-ray bursts. „Astrophysical Journal Letters”. 389, s. L45, 1992. DOI: 10.1086/186345. Bibcode1992ApJ...389L..45P. 
    8. Hurley, K., Cline, T. and Epstein, R.. Error Boxes and Spatial Distribution. „AIP Conference Proceedings”. 141, s. 33–38, 1986. American Institute of Physics. 
    9. Paczyński, B. and Rhoads, J.E.. Radio Transients from Gamma-Ray Bursters. „Astrophysical Journal”. 418, s. 5, 1993. DOI: 10.1086/187102. Bibcode1993ApJ...418L...5P. 
    10. van Paradijs, J. et al.. Transient optical emission from the error box of the gamma-ray burst of 28 February 1997. „Nature”. 386 (6626), s. 686, 1997. DOI: 10.1038/386686a0. Bibcode1997Natur.386..686V. 
    11. Vedrenne, G and Atteia, J.-L.: Gamma-Ray Bursts: The brightest explosions in the Universe. Springer/Praxis Books, 2009, s. 90-93. ISBN 978-3-540-39085-5.
    12. Schilling 2002 ↓, s. 102.
    13. Reichart, Daniel E.. The Redshift of GRB 970508. „Astrophysical Journal Letters”. 495, s. L99, 1998. DOI: 10.1086/311222. Bibcode1998ApJ...495L..99R. 
    14. Schilling 2002 ↓, s. 118-123.
    15. Galama, T.J. et al.. An unusual supernova in the error box of the gamma-ray burst of 25 April 1998. „Nature”. 395 (6703), s. 670–672, 1998. DOI: 10.1038/27150. Bibcode1998Natur.395..670G. 
    16. Ricker, G.R. and Vanderspek, R.K.. The High Energy Transient Explorer (HETE): Mission and Science Overview. „American Institute of Physics Conference Series”. 662, s. 3–16, 2003. DOI: 10.1063/1.1579291. Bibcode2003AIPC..662....3R. 
    17. McCray, Richard et al.: Report of the 2008 Senior Review of the Astrophysics Division Operating Missions.
    18. Gehrels, N. et al.. The Swift Gamma-Ray Burst Mission. „Astrophysical Journal”. 611, s. 1005–1020, 2004. DOI: 10.1086/422091. Bibcode2004ApJ...611.1005G. 
    19. Akerlof, C. et al.. The ROTSE-III Robotic Telescope System. „Publications of the Astronomical Society of the Pacific”. 115, s. 132–140, 2003. DOI: 10.1086/345490. Bibcode2003PASP..115..132A. 
    20. Akerlof, C. et al.. Observation of contemporaneous optical radiation from a gamma-ray burst. „Nature”. 398 (3), s. 400–402, 1999. DOI: 10.1038/18837. Bibcode1999Natur.398..400A. 
    21. Katz, J.I.: The Biggest Bangs. Oxford University Press, 2002, s. 37. ISBN 0-19-514570-4.
    22. Marani, G.F. et al.. On Similarities among GRBs. „Bulletin of the American Astronomical Society”. 29, s. 839, 1997. Bibcode1997AAS...190.4311M. 
    23. Lazzati, D.. Precursor activity in bright, long BATSE gamma-ray bursts. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 357, s. 722–731, 2005. DOI: 10.1111/j.1365-2966.2005.08687.x. Bibcode2005MNRAS.357..722L. 
    24. Fishman, C.J. and Meegan, C.A.. Gamma-Ray Bursts. „Annual Review of Astronomy and Astrophysics”. 33, s. 415–458, 1995. DOI: 10.1146/annurev.aa.33.090195.002215. Bibcode1995ARA&A..33..415F. 
    25. Simić, S. et al.. A model for temporal variability of the GRB light curve. „American Institute of Physics Conference Series”. 801, s. 139–140, 2005. DOI: 10.1063/1.2141849. Bibcode2005AIPC..801..139S. 
    26. Kouveliotou, C. et al.. Identification of two classes of gamma-ray bursts. „Astrophysical Journal Letters”. 413, s. L101, 1993. DOI: 10.1086/186969. Bibcode1993ApJ...413L.101K. 
    27. Horvath, I.. A Third Class of Gamma-Ray Bursts?. „Astrophysical Journal”. 508, s. 757, 1998. DOI: 10.1086/306416. Bibcode1998ApJ...508..757H. 
    28. Hakkila, J. et al.. How Sample Completeness Affects Gamma-Ray Burst Classification. „Astrophysical Journal”. 582, s. 320, 2003. DOI: 10.1086/344568. Bibcode2003ApJ...582..320H. 
    29. Chattopadhyay, T. et al.. Statistical Evidence for Three Classes of Gamma-Ray Bursts. „Astrophysical Journal”. 667, s. 1017, 2007. DOI: 10.1086/520317. Bibcode2007ApJ...667.1017C. 
    30. Virgili, F.J., Liang, E.-W. and Zhang, B.. Low-luminosity gamma-ray bursts as a distinct GRB population: a firmer case from multiple criteria constraints. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 392, s. 91–103, 2009. DOI: 10.1111/j.1365-2966.2008.14063.x. Bibcode2009MNRAS.392...91V. 
    31. Bin-Bin Zhang, Bing Zhang, Kohta Murase, Valerie Connaughton i inni. How Long does a Burst Burst?. „The Astrophysical Journal”. 787, s. 66, 2013. DOI: 10.1088/0004-637X/787/1/66. 
    32. Bloom, J.S. et al.. Closing in on a Short-Hard Burst Progenitor: Constraints from Early-Time Optical Imaging and Spectroscopy of a Possible Host Galaxy of GRB 050509b. „Astrophysical Journal”. 638, s. 354–368, 2006. DOI: 10.1086/498107. Bibcode2006ApJ...638..354B. 
    33. Hjorth, J. et al.. GRB 050509B: Constraints on Short Gamma-Ray Burst Models. „Astrophysical Journal Letters”. 630 (2), s. L117–L120, 2005. DOI: 10.1086/491733. Bibcode2005ApJ...630L.117H. 
    34. Berger, E. et al.. Galaxy Clusters Associated with Short GRBs. I. The Fields of GRBs 050709, 050724, 050911, and 051221a. „Astrophysical Journal”. 660, s. 496–503, 2007. DOI: 10.1086/512664. Bibcode2007ApJ...660..496B. 
    35. Gehrels, N. et al.. A short gamma-ray burst apparently associated with an elliptical galaxy at redshift z=0.225. „Nature”. 437 (7060), s. 851–854, 2005. DOI: 10.1038/nature04142. arXiv:astro-ph/0505630 (ang.). PMID: 16208363. Bibcode2005Natur.437..851G. 
    36. B. Zhang, et al.. Discerning the physical origins of cosmological gamma-ray bursts based on multiple observational criteria: the cases of z = 6.7 GRB 080913, z = 8.2 GRB 090423, and some short/hard GRBs. „Astrophysical Journal”. 703 (2), s. 1696–1724, 2009. DOI: 10.1088/0004-637X/703/2/1696. Bibcode2009ApJ...703.1696Z. 
    37. Nakar, E.. Short-hard gamma-ray bursts. „Physics Reports”. 442, s. 166–236, 2007. DOI: 10.1016/j.physrep.2007.02.005. Bibcode2007PhR...442..166N. 
    38. Frederiks, D. et al.. GRB 051103 and GRB 070201 as Giant Flares from SGRs in Nearby Galaxies. „American Institute of Physics Conference Series”. 1000, s. 271–275, 2008. Galassi, Palmer, and Fenimore. DOI: 10.1063/1.2943461. Bibcode2008AIPC.1000..271F. 
    39. Hurley, K. et al.. An exceptionally bright flare from SGR 1806–20 and the origins of short-duration gamma-ray bursts. „Nature”. 434 (7037), s. 1098–1103, 2005. DOI: 10.1038/nature03519. PMID: 15858565. Bibcode2005Natur.434.1098H. 
    40. Woosley, S.E. and Bloom, J.S.. The Supernova Gamma-Ray Burst Connection. „Annual Review of Astronomy and Astrophysics”. 44, s. 507–556, 2006. DOI: 10.1146/annurev.astro.43.072103.150558. Bibcode2006ARA&A..44..507W. 
    41. Pontzen, A. „et al.”. The nature of HI absorbers in GRB afterglows: clues from hydrodynamic simulations. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 402, s. 1523, 2010. DOI: 10.1111/j.1365-2966.2009.16017.x. Bibcode2010MNRAS.402.1523P. 
    42. B. Gendre et al.. The Ultra-Long Gamma-Ray Burst 111209A: The Collapse of a Blue Supergiant?. „The Astrophysical Journal”. 766, s. 30, 2013. DOI: 10.1088/0004-637X/766/1/30. Bibcode2013ApJ...766...30G. 
    43. Michel Boer, Bruce Gendre, Giulia Stratta. Are Ultra-long Gamma-Ray Bursts different?. , 2013. 
    44. F. J. Virgili et al.. Grb 091024A and the Nature of Ultra-Long Gamma-Ray Bursts. „The Astrophysical Journal”. 778, s. 54, 2013. DOI: 10.1088/0004-637X/778/1/54. Bibcode2013ApJ...778...54V. 
    45. Bin-Bin Zhang, Bing Zhang, Kohta Murase, Valerie Connaughton i inni. How Long does a Burst Burst?. „The Astrophysical Journal”. 787, s. 66, 2013. DOI: 10.1088/0004-637X/787/1/66. 
    46. Gamma-Ray Flash Came from Star Being Eaten by Massive Black Hole. W: Science Daily web site [on-line]. 2011-06-16. [dostęp 2011-06-19].
    47. A.J. Levan, et al.. An Extremely Luminous Panchromatic Outburst from the Nucleus of a Distant Galaxy. „Science”. 332, s. 199, 2011. DOI: 10.1126/science.1207143. Bibcode2011Sci...333..199L. 
    48. J.S. Bloom, et al.. A Possible Relativistic Jetted Outburst from a Massive Black Hole Fed by a Tidally Disrupted Star. „Science”. 332, s. 203, 2011. DOI: 10.1126/science.1207150. Bibcode2011Sci...333..203B. 
    49. Krolik J., Piran T.. Swift J1644+57: A White Dwarf Tidally Disrupted by a 104 M☉ Black Hole?. „Astrophysical Journal”, 2011. DOI: 10.1088/0004-637X/743/2/134. 
    50. Bloom, J.S. et al.. Observations of the Naked-Eye GRB 080319B: Implications of Nature’s Brightest Explosion. „Astrophysical Journal”. 691, s. 723–737, 2009. DOI: 10.1088/0004-637X/691/1/723. Bibcode2009ApJ...691..723B. 
    51. Rykoff, E. et al.. Looking Into the Fireball: ROTSE-III and Swift Observations of Early GRB Afterglows. „Astrophysical Journal”. 702, s. 489, 2009. DOI: 10.1088/0004-637X/702/1/489. Bibcode2009ApJ...702..489R. 
    52. Abdo, A.A. et al.. Fermi Observations of High-Energy Gamma-Ray Emission from GRB 080916C. „Science”. 323 (5922), s. 1688–93, 2009. DOI: 10.1126/science.1169101. PMID: 19228997. Bibcode2009Sci...323.1688A. 
    53. Prochaska, J.X. et al.. The Galaxy Hosts and Large-Scale Environments of Short-Hard Gamma-Ray Bursts. „Astrophysical Journal”. 641, s. 989, 2006. DOI: 10.1086/501160. Bibcode2006ApJ...642..989P. 
    54. Watson, D. et al.. Are short γ-ray bursts collimated? GRB 050709, a flare but no break. „Astronomy and Astrophysics”. 454, s. L123–L126, 2006. DOI: 10.1051/0004-6361:20065380. Bibcode2006A&A...454L.123W. 
    Galaktyka Seyferta – spiralna bądź nieregularna galaktyka zawierająca niezwykle jasne jądro, którego źródłem jest najprawdopodobniej czarna dziura, która może czasem przebić blaskiem całą otaczającą galaktykę. Emisja światła przez centralne jądro zmienia się w okresie mniejszym niż rok, co oznacza, że obszar emitujący musi mieć średnicę mniejszą niż rok świetlny. Nazwa tego typu galaktyk wywodzi się od astronoma Karla Seyferta, który badał je obszernie w latach 40. XX w. Galaktyki Seyferta należą do podklasy galaktyk aktywnych.Wszechświat – wszystko, co fizycznie istnieje: cała przestrzeń, czas, wszystkie formy materii i energii oraz prawa fizyki i stałe fizyczne określające ich zachowanie. Słowo „wszechświat” może być też używane w innych kontekstach jako synonim słów „kosmos” (w rozumieniu filozofii), „świat” czy „natura”. W naukach ścisłych słowa „wszechświat” i „kosmos” są równoważne.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    GLAST (ang. Gamma-ray Large Area Space Telescope) – kosmiczne obserwatorium promieniowania gamma, będące wspólnym przedsięwzięciem NASA, Departamentu Energii USA oraz agencji rządowych z Francji, Niemiec, Włoch, Japonii i Szwecji. Od 26 sierpnia 2008 oficjalną nazwą tego satelity jest Fermi GST (ang. Gamma-ray Space Telescope), na cześć włoskiego fizyka Enrico Fermiego.
    Teleskop kosmiczny Comptona (ang. Compton Gamma Ray Observatory, CGRO) – teleskop kosmiczny wyniesiony na orbitę 5 kwietnia 1991 roku na pokładzie promu Atlantis w misji STS-37. Teleskop prowadził obserwacje w zakresie promieniowania gamma. Nosił imię Arthura Comptona, amerykańskiego fizyka, który odkrył nazwany jego imieniem efekt, polegający na rozpraszaniu promieniowania gamma na swobodnych lub słabo związanych w atomach elektronach.
    GRB 090429B – rozbłysk gamma zaobserwowany przez satelitę Swift 29 kwietnia 2009 w obrębie gwiazdozbioru Psów Gończych. Rozbłysk jest kandydatem na najbardziej odległy rozbłysk gamma widziany z Ziemi, odległość do niego szacowana jest na 13,14 miliardów lat świetlnych.
    NASA (National Aeronautics and Space Administration) (pl. Narodowa Agencja Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej) – agencja rządu Stanów Zjednoczonych odpowiedzialna za narodowy program lotów kosmicznych, ustanowiona 29 lipca 1958 r. na mocy National Aeronautics and Space Act, zastępując poprzednika – National Advisory Committee for Aeronautics. Jest wydziałem Departamentu Obrony USA i jest mu bezpośrednio podległa.
    Powtarzalne źródła miękkich promieni gamma (ang. Soft Gamma Repeaters, SGR) – obiekty należące do rzadkiej klasy obiektów wysyłających krótkie, powtarzalne rozbłyski promieniowania gamma w nieregularnych odstępach czasu. Obiekty te są interpretowane jako magnetary, czyli gwiazdy neutronowe o niezwykle silnym polu magnetycznym.
    Sfera niebieska (firmament, sklepienie niebieskie) – abstrakcyjna sfera o nieokreślonym promieniu otaczająca obserwatora znajdującego się na Ziemi, utożsamiana z widzianym przez niego niebem. Dawniej wierzono, że sfera niebieska jest rzeczywistą kopułą, dziś wiadomo, że jest to tylko złudzenie optyczne, a sformułowanie to jest używane jedynie w zwrotach językowych, jak np.:
    Foton (gr. φως – światło, w dopełniaczu – φοτος, nazwa stworzona przez Gilberta N. Lewisa) jest cząstką elementarną, nie posiadającą ładunku elektrycznego ani momentu magnetycznego, o masie spoczynkowej równej zero (m0 = 0), liczbie spinowej s = 1 (fotony są zatem bozonami). Fotony są nośnikami oddziaływań elektromagnetycznych, a ponieważ wykazują dualizm korpuskularno-falowy, są równocześnie falą elektromagnetyczną.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.167 sek.