• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Roszczyce

    Przeczytaj także...
    Narodowy Instytut Dziedzictwa (NID) – narodowa instytucja kultury podległa Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Misją NID jest tworzenie podstaw dla zrównoważonej ochrony dziedzictwa poprzez gromadzenie i upowszechnianie wiedzy o zabytkach, wyznaczanie standardów ich ochrony i konserwacji oraz kształtowanie świadomości społecznej celem zachowania dziedzictwa kulturowego Polski dla przyszłych pokoleń. Instytut wydaje kwartalnik „Ochrona Zabytków”.Gmina Wicko – gmina wiejska w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie słupskim.
    Województwo pomorskie – jednostka podziału administracyjnego Polski, jedno z 16 województw, położone w północnej Polsce. Siedzibą władz województwa jest Gdańsk. Obejmuje obszar o powierzchni 18 310,34 km².

    Roszczyce (kaszb. Roszczëce lub też Rószczëce, niem.: Roschütz) – osada w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim, w gminie Wicko.

    W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

    Wieś to dawny majątek szlachecki z zachowanym niewielkim dworem z XIX w. wraz z parkiem. Znajduje się tu też zabytkowy kościół prywatnej fundacji właścicieli majątku, obecnie filialny parafii Sarbsk. Po drugiej wojnie światowej w PRL utworzono tu Państwowe Gospodarstwo Rolne, wybudowano szkołę podstawową. PGR i szkoła zostały zlikwidowane po przemianach w 1989 roku. Zachowane zabudowania gospodarcze majątku w użytku jako baza prywatnego gospodarstwa rolnego.

    Powiat lęborski (kaszb. Lãbòrsczi kréz) – powiat w Polsce (województwo pomorskie), utworzony w 1999 w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Lębork.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

    Na wschód od miejscowości wzniesienie Kobyla Góra.

    Zabytki[ | edytuj kod]

    Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisany jest kościół filialny pw. Wniebowzięcia NMP, 1659, nr rej.: A-1312 z 12.06.1990.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dr F. Lorentz "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)
    2. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2019-12-31. s. 60. [dostęp 2020-03-15].
    Kobyla Góra – wzniesienie o wysokości 120,9 m n.p.m. na Wysoczyźnie Żarnowieckiej, położone w woj. pomorskim, w powiecie lęborskim, na obszarze gminy Wicko.Podział administracyjny Polski 1975–1998 – podział administracyjny obowiązujący od 1 czerwca 1975 do 31 grudnia 1998 (od reformy w 1975 do reformy w 1999). Został wprowadzony ustawą z dnia 28 maja 1975 o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język kaszubski, dialekt kaszubski (nazwy własne: kaszëbsczi jãzëk, kaszëbskô mòwa, pòmòrsczi jãzëk, kaszëbskò-słowińskô mòwa) – mowa zachodniosłowiańska i lechicka o spornym statusie – w zależności od przyjętych kryteriów uznawana za odrębny język lub dialekt języka polskiego. Często przyjmowane jest stanowisko pośrednie, unika się określania jej jako „język” lub „dialekt” albo określa się ją jako etnolekt. Z prawnego punktu widzenia kaszubszczyzna jest w Polsce językiem regionalnym. Kaszubskim posługuje się w Polsce na co dzień 108 tys. Kaszubów. Jest jedyną pozostałością słowiańskich dialektów pomorskich. Należy do grupy języków lechickich, w jej centralnej odmianie, bliski standardowemu językowi polskiemu, z wpływami języka połabskiego, dolnoniemieckiego i staropruskiego.
    Województwo w latach 1975-1998. Siedzibą władz administracyjnych był Słupsk. Powstało w roku 1975 z połączenia powiatów: słupskiego, bytowskiego, człuchowskiego, większej części powiatów: lęborskiego, miasteckiego oraz kilku gmin powiatów: chojnickiego i sławieńskiego. Urzędy rejonowe mieściły się w Słupsku, Lęborku, Miastku, Bytowie i Człuchowie. Region miał powierzchnię 7453 km². Graniczył z 4 województwami: bydgoskim, gdańskim, koszalińskim i pilskim.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.