• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.Konstantin Pawłowicz Woskobojnik, ros. Константин Павлович Воскобойник (ur. w 1895 w wiosce Smieła w kijowskiej guberni w Rosji, zm. 8 stycznia 1942 w miejscowości Łokoć) – Ukrainiec, radziecki inżynier, organizator i pierwszy przywódca kolaboracyjnej tzw. Republiki Łokockiej na okupowanych obszarach ZSRR podczas II wojny światowej.
    Na Białorusi[]

    Latem 1943 r. Republika Łokocka znalazła się na zapleczu frontu. W lipcu 5 pułk oraz wydzielone z pozostałych pułków kompanie i plutony zostały przydzielone do dywizji niemieckich walczących z Armią Czerwoną w rejonie Dmitrowska Orłowskiego. 29 lipca B.W. Kaminski wydał rozkaz o przemaszerowaniu brygady i wszystkich mieszkańców Republiki Łokockiej na Białoruś w okolice miejscowości Lepel. Ewakuacja rozpoczęła się na pocz. sierpnia. Większość żołnierzy i osób cywilnych przyjęła ten rozkaz ze zrozumieniem, chociaż u części młodszych wiekiem żołnierzy wywołał niezadowolenie. Gotowi byli raczej uciekać do lasu niż opuścić rodzinne strony. W Siewsku pozostał 4 pułk mjr. Reitenbacha jako ubezpieczenie ewakuacji. 27 sierpnia doszło do jego starcia z wojskami sowieckimi. Żołnierze RONA przez 8 godzin utrzymali miasto, ale zostali w większości okrążeni i zabici. Nielicznych poddających się Sowieci od razu mordowali, zaś mjr. Reitenbacha wlekli przywiązanego za nogi do czołgu po ulicach Siewska, aż zmarł. Na pocz. września ewakuowani ronowcy i cywile zostali rozmieszczeni na obszarze powiatów lepelskiego, sennienskiego, czasnickiego i bieszenkowickiego. W Lepelu 5 września odbyła się uroczysta defilada. Przyjmował ją sam B.W. Kaminski. W czasie uroczystości przemawiali miejscowy starosta i szef niemieckiej komendantury miasta. Oddziały RONA niemal natychmiast skierowano przeciwko silnej miejscowej partyzantce sowieckiej. Ich straty w walkach były jednak coraz większe, np. już podczas pierwszych walk w rejonie Boguszewska jeden z batalionów został całkowicie rozbity. Żołnierzom brygady udało się wprawdzie utrzymać kontrolę nad liniami komunikacyjnymi i wyprzeć partyzantów z okolicznych miejscowości, jednakże w tym czasie część kadry i żołnierzy z bronią w ręku zbiegła do lasu. Wielu z nich zostało ujętych i odesłanych przez Niemców do obozów koncentracyjnych. Na terenach podległych B.W. Kaminskiemu ogłoszono więc mobilizację, zaś na okolicznym obszarze zaciąg ochotniczy. Stan osłabionej brygady osiągnął ok. 7 tys. ludzi. Pułki liczyły po ok. 1260 ludzi, a do tego dochodził jeszcze batalion gwardyjski. Oddziały RONA rozmieszczono wzdłuż trasy kolejowej Orsza – Lepel. Działania propagandowe przeciwko formacji podjęli partyzanci, wysyłając swoich emisariuszy. Pod ich wpływem na stronę partyzantów 15 września przeszła jedna kompania. Do takiego samego kroku przygotowywali się dowódcy 2 pułku mjr Tarasow, dywizjonu artylerii kpt. Małachow i jednego z batalionów Moskwiczew. Jednakże mjr Tarasow postanowił najpierw zniszczyć niemiecki garnizon w miejscowości Senno. Niemieckie dowództwo dowiedziało się o tym od swoich agentów i zawiadomiło B.W. Kaminskiego. Ten 23 września przybył do siedziby 2 pułku, rozkazując aresztować i powiesić mjr. Tarasowa oraz 8 jego współpracowników. Pomimo tego w nocy z dywizjonu artylerii zdezerterowało 27 ludzi wraz z dowódcą i 126 żołnierzy z 2 pułku, zaś 25 września jeszcze 30 ludzi. Nowa mobilizacja pozwoliła jednak powiększyć siły brygady. Do 25 listopada w jej składzie znalazło się ponownie 5 pułków, liczących etatowo po 1260 ludzi oraz batalion gwardyjski. Siły te posiadały 12 czołgów (1 KW-1, 8 Т-34, 3 BТ-7), 3 samochody pancerne (BА-10), 3 tankietki, 1 haubicę 122 mm, 3 działa polowe 76 mm i 8 działek 45 mm, 8–10 średnich moździerzy oraz 15 ciężkich i ponad 50 lekkich karabinów maszynowych. Brygada była rozmieszczona następująco: w Lepelu stacjonował sztab brygady, batalion gwardyjski oraz 1 pułk, którym dowodził ppłk Gałkin, w Senno – 2 pułk, który objął mjr Pawłow, w Czasznikach – 3 pułk mjr. Proszina, w Taraskach – 4 pułk mjr. Fiłatowa-Fiłatkina i 5 pułk ppłk. Turłakowa. Pułki były rozmieszczone batalionami w umocnionych miejscowościach wokół miejsc stacjonowania. Coraz bardziej narastała walka z partyzantką. Podczas ciężkich walk 20 i 21 października 1943 r., będących niemal formalnym oblężeniem, żołnierzom RONA udało się za cenę poważnych strat utrzymać Lepel i Czaszniki. Duże straty ponieśli też partyzanci. Nie mogąc rozbić brygady, dowództwo partyzanckie zaapelowało nawet do B.W. Kaminskiego, aby w imię „sowieckiego patriotyzmu” przeszedł na jego stronę za cenę wysokich nagród i funkcji w Armii Czerwonej. Apel ten pozostał jednak bez odpowiedzi. W grudniu 1943 r. brygada wraz z niemieckimi jednostkami tyłowymi 3 Armii Pancernej ochraniała strategiczną drogę Lepel – Dokszyce. W styczniu 1944 r. odniesiono spore sukcesy w walkach z partyzantką. 27 stycznia B.W. Kaminski został odznaczony przez szefa oddziału kadr Naczelnego Dowództwa armii niemieckiej gen. Wilhelma Burgdorfa jednocześnie Krzyżami Żelaznymi I i II klasy. W marcu 1944 r. RONA otrzymała nazwę Volksheer-Brigade Kaminski. Wiosną brygada wzięła udział w dużej operacji antypartyzanckiej pod kryptonimem „Regenschauer”. Od 11 do 17 kwietnia ponad 60-tysięczna Grupa Bojowa „von Gottberg” miała zepchnąć siły partyzanckie do zachodniej strefy działań i w ramach następnej operacji „Frühlingsfest” zniszczyć okrążonych. W ciągu niemal miesięcznych działań (18 kwietnia – 15 maja) uczestniczące w operacji 1, 3 i 5 pułki RONA wyróżniły się skutecznością działań. Tempo ich działań było dużo lepsze niż niemieckich sił policyjnych, a wyrwanie się partyzantów z okrążenia nastąpiło na odcinku niemieckim, a nie ronowskim. Mimo że partyzanci nie zostali zniszczeni, udało się przywrócić spokój na zapleczu Grupy Armii „Środek”. 15 lutego rozpoczęła się kolejna ewakuacja żołnierzy i ludności cywilnej przybyłej z Republiki Lokockiej, tym razem do wschodniej Polski.

    Zdzięcioł (biał. Дзя́тлава, Dziatława, ros. Дятлово, Diatłowo, jid. זשעטל, lit. Zietela) – miasto na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, centrum administracyjne rejonu zdzięciolskiego, 47 km od Lidy. Liczy 7800 mieszkańców (2010).Bitwa na Łuku Kurskim (niem. Schlacht bei Kursk lub Unternehmen Zitadelle, ros. Курская битва lub Битва на Курской дуге) – bitwa rozegrana w dniach 5 lipca – 23 sierpnia 1943 roku pomiędzy siłami niemieckimi a radzieckimi, powszechnie uważana za największą bitwę pancerną II wojny światowej, a także w historii świata. Zakończyła się przegraną Niemców i przejściem Armii Czerwonej do kontrofensywy, dzięki której wyzwolono Orzeł i Biełgorod (5 sierpnia), a następnie Charków (23 sierpnia).

    Na ziemiach polskich[]

    Nową siedzibą B.W. Kaminskiego stała się miejscowość Zdzięcioł. W sumie na nowe miejsce przybyło ponad 10 tys. uchodźców cywilnych i 3 tys. żołnierzy RONA. Ponownie nawiązano walkę z miejscową partyzantką sowiecką. Na Grodzieńszczyźnie działały też polskie oddziały partyzanckie Armii Krajowej, z którymi RONA również toczyła walki. Na podległym obszarze B.W. Kaminski po raz kolejny zarządził mobilizację mężczyzn z roczników 19221926. Zdołano uzyskać jedynie kilkuset ludzi, głównie Białorusinów i częściowo Polaków. Zbliżający się front wymusił kolejne przeniesienie brygady i cywilów. Za zgodą niemieckich władz wojskowych B.W. Kaminski uzyskał zgodę na ewakuację z terenów przyfrontowych. W rejonie miejscowości Wsielub pozostała jedynie część oddziałów, osłaniając odwrót. W tym czasie zwierzchnictwo nad RONA postanowił przejąć Reichsführer SS Heinrich Himmler. Za jego zgodą tabor B.W. Kaminskiego wyruszył koleją przez BiałystokŁapy na Ostrołękę. Do podjęcia decyzji o dalszych losach brygady i cywili wyładowano ich w miejscowości Wygoda pomiędzy Łomżą a Zambrowem. Stąd została ona 20 lipca przetransportowana do Sokołowa Podlaskiego. Jednakże szybkie zbliżanie się frontu spowodowało, że już 22 lipca wyruszono przez OtwockGórę KalwarięWarkęGrójecTomaszów MazowieckiPiotrków Trybunalski do Częstochowy. Niemcy rozważali plan osiedlenia żołnierzy RONA i cywilów w Miechowskiem w celu zniszczenia miejscowej polskiej partyzantki. Pojawiła się też realniejsza koncepcja przeniesienia ich na Węgry, do czego ostatecznie nie doszło wskutek niechęci władz węgierskich. Uchodźcy zostali więc zatrzymani na Górnym Śląsku w rejonie Raciborza. Liczebność RONA wynosiła wówczas ok. 6,5 tys. ludzi. Ponieważ szybko zabrakło żywności, rozpoczęli grabież miejscowej ludności cywilnej. Pod koniec lipca RONA została włączona w skład Waffen-SS jako Brygada Szturmowa SS „RONA”.

    Górny Śląsk (łac. Silesia Superior, śl. Gůrny Ślůnsk, czes. Horní Slezsko, śl-niem. Oberschläsing, niem. Oberschlesien) – kraina historyczna położona na terenie Polski i Czech w dorzeczu górnej Odry oraz początkowego biegu Wisły, południowo-wschodnia część Śląska.Czaśniki (biał. Чашнікі, ros. Чашники) - miasto na Białorusi w obwodzie witebskim, w dawnej Rzeczypospolitej województwo połockie, położone nad rzeką Ułą. Centrum administracyjne rejonu czaśnickiego. W 2010 roku miasto liczyło 9200 mieszkańców.

    Linki zewnętrzne[]

  • Historia Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej na axishistory.com (jęz. angielski)
  • Historia Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej na feldgrau.net (jęz. angielski)
  • Historia Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (jęz. rosyjski)
  • Organizacja Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (jęz. rosyjski)


  • Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wilhelm Burgdorf (ur. 14 lutego 1895 w Fürstenwalde/Spree, zm. 1/2 maja 1945 w Berlinie) – niemiecki generał, dowódca i oficer sztabowy Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Pod koniec wojny był jednym z najbliższych współpracowników Adolfa Hitlera.
    KW-1 – radziecki czołg ciężki z serii KW z okresu II wojny światowej. Powstał w 1939 w Leningradzkich Zakładach Kirowskich, był produkowany także w Czelabińskiej Fabryce Traktorów ogółem w liczbie 4786 egzemplarzy wszystkich wersji. Nazwany od radzieckiego komisarza obrony Klimenta Woroszyłowa. Jeden z radzieckich czołgów przewyższających konstrukcje niemieckie z początkowego okresu wojny.
    Lepel (biał. Лепель, Lepiel, ros. Лепель) - miasto białoruskie w obwodzie witebskim nad jeziorami Lepel i Essa oraz rzeką Ulianką, stolica rejonu lepelskiego. W 2010 roku miasto liczyło 17 400 mieszkańców.
    Krzyż Żelazny (niem. Eisernes Kreuz, EK) – pruskie, potem niemieckie odznaczenie wojskowe nadawane za męstwo na polu walki, a także za sukcesy dowódcze.
    Piotrków Trybunalski – miasto na prawach powiatu w centralnej Polsce, położone na zachodzie Równiny Piotrkowskiej. Drugie pod względem wielkości miasto w województwie łódzkim i 47. w Polsce. Był miastem królewskim.
    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.
    SS (niem. Die Schutzstaffel der NSDAP, pol. "eskadra ochronna NSDAP") – paramilitarna i początkowo elitarna niemiecka formacja nazistowska, podległa Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.045 sek.