• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rogacina

    Przeczytaj także...
    Herbem gminy Pacyna jest znak o tarczy jednopolowej, w którym w jego centralnej części w środku na błękitnym tle umieszczony jest wizerunek św. Wawrzyńca, w prawej stronie środkowej części tarczy umieszczona jest srebrna rogacina, po lewej stronie środkowej części tarczy umieszczone są złote kłosy rozwinięte w wachlarz.Ostrogscy – ród kniaziowski (książęcy), biorący swe nazwisko od Ostroga na Wołyniu, prawdopodobnie pochodzący od dynastii Rurykowiczów i ich linii panującej nad księstwem pińsko-turowskim tj. od Światopełka II. Ich boczną linią byli książęta Zasławscy, używający także nazwiska Zasławscy-Ostrogscy.
    Białynia (Bialina, Bielina, Bielizna, Bieluzna, Konopka) - polski herb szlachecki, związany z zawołaniem Bielina. Posługiwano się nim głównie w ziemiach: łęczyckiej, krakowskiej, sandomierskiej i sieradzkiej.

    Rogacina - figura heraldyczna w kształcie stylizowanego ostrza strzały. Przynajmniej część z tych przedstawień wywodzi się z własnościowych znaków kreskowych, czyli tamg. Dotyczy to zwłaszcza herbów szlachty polskiej pochodzenia tatarskiego oraz herbów własnych rodów szlacheckich o litewskich i ruskich korzeniach.

    Bogoria (Bogorya, Bogoryja, Boguryja) – polski herb szlachecki, związany z zawołaniem Bogoryja. Występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej i na Mazowszu, gdzie używało go kilkadziesiąt rodzin. W ramach Unii w Horodle przeniesiony na Litwę. Herb był pierwotnie używany przez rycerski ród Bogoriów. Najbardziej znane rody herbu Bogoria z późniejszych epok to między innymi potomkowie adoptowanego w Horodle bojara − Wołłowiczowie i potomkowie Bogoriów − Skotniccy. Bogorii używał też Franciszek Bohomolec.Piotrowscy herbu własnego - kniaziowie tatarscy, potomkowie (jedna z gałęzi) Najman-Bega, uczestnika Bitwy Grunwaldzkiej.

    Przykłady użycia w herbach szlacheckich: Ajsicz, Alabis, Andronowski, Andrzejewski, Baranowicz, Bełza, Bereśniewicz, Białynia, Bianki, Biel, Biją w Łeb, Bogoria, Brzeżański, Bucella, Chalecki, Chodkiewicz, Drogosław, Jerlicz, Karnicki, Kościesza, Lis, Masalski Książę III, Niesobia, Nowosielecki, Odrowąż, Ogończyk, Ostroróg, Piotrowski, Piłsudski.

    Herb gminy Trzyciąż - tarcza herbowa typu hiszpańskiego. W błękitnym polu trójwzgórze srebrne, a nad nim kwiat obuwika o czterech płatkach czerwonych i wargach złotych, poniżej rogacina i korona.Weksylologia (z łac. vexillum – sztandar, chorągiew) – dyscyplina pomocnicza historii. Zajmuje się chorągwiami jako rzeczywistymi i symbolicznymi znakami wojskowymi, państwowymi, terytorialnymi, organizacji i grup społecznych czy wyznaniowych.
  • Herb Lis - rogacina podwójnie przekrzyżowana

  • Ogończyk - rogacina zaćwieczona na połowie toczenicy

  • Herb Odrowąż - rogacina roztłuczona (rozdarta w wąs)

  • Herb własny kniaziów Piotrowskich

    Brześć, dawniej Brześć Litewski, Brześć nad Bugiem, (biał. Брэст, Берасьце, Brest, Bieraście; ros. Брест, Берестье, Briest, Bieriestje; jid. בּריסק, hebr. ברסט ליטובסק; ukr. Берестя, Berestia) – miasto na Białorusi, u ujścia Muchawca do Bugu, siedziba administracyjna obwodu brzeskiego i rejonu brzeskiego. Ośrodek przemysłowy, węzeł kolejowy i drogowy na granicy z Polską, port rzeczny, port lotniczy; uniwersytet (1995), politechnika (1989); ośrodek kultury polskiej na Białorusi, polski konsulat generalny; 310,8 tys. mieszk. (1 stycznia 2010).Miasto (od prasłow. „местьце", „mě́sto"–„miejsce”) – historycznie ukształtowana jednostka osadnicza charakteryzująca się dużą intensywnością zabudowy, małą ilością terenów rolniczych, ludnością pracującą poza rolnictwem (w przemyśle lub w usługach) prowadzącą specyficzny miejski styl życia.
  • W heraldyce i weksylologii miejskiej oraz samorządowej rogacina jest najczęściej nawiązaniem do herbów dawnych właścicieli i fundatorów prywatnych miast i wsi.

    Przykłady użycia: herb gminy Baranów (powiat grodziski), herb Opoczna, herb Ozorkowa, herb gminy Pacyna, Flaga powiatu ropczycko-sędziszowskiego, herb powiatu szydłowieckiego, herb Sędziszowa Małopolskiego, herb Szydłowca, herb powiatu szydłowieckiego, herb gminy Trzyciąż.

    Eustachy (Ostafij) Daszkiewicz (ros. Евстафий Дашкович, ukr. Остап Дашкевич) (ur. ok. 1455, zm. 1535 w Owruczu), herbu Leliwa III – hetman kozaków zaporoskich, starosta kaniowski, krzyczewski i czerkaski.Wygląd flagi powiatu ropczycko-sędziszowskiego określa uchwała Nr II/8/2002 Rady Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego z dnia 5 grudnia 2002 roku w sprawie zmian w Statucie Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego:
  • Zobacz[ | edytuj kod]

  • Brześć - herb miasta
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Rogacina i strzała w herbarzu Adama Kromera
  • Wyszukiwarka herbów ze strzałą i rogaciną w elektronicznej wersji herbarza Tadeusza Gajla



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Lis (Lisy, Lisowie, Bzura, Mzura, Murza, Strempacz, Orzi-Orzi, Vulpis), herb szlachecki, jeden z najstarszych herbów polskich.
    Herb Ozorkowa przedstawia tarczę dwudzielną w słup, to znaczy podzieloną pionową linią na 2 części. W polu prawym czerwonym widnieje srebrna rozdarta strzała o zawiniętych końcach skierowana ku górze, zaś w lewym srebrnym - błękitne czółenko tkackie.
    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.
    Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold – oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).
    Niesobia (Krzywosąd, Słodziej, Złodzieje) – herb szlachecki. Jeden z najstarszych herbów polskich. Uwieczniony w ich mateczniku, jakim jest klasztor w Lądzie.
    Herb Szydłowca – symbol miasta i gminy Szydłowiec. Dokładna data powstania herbu nie jest znana. Jego obecny wygląd ustanowiony został 14 września 1990, na mocy uchwały Rady Miejskiej.
    Szlachta – stan społeczny istniejący w Królestwie Polskim, Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz na polskich, litewskich i ukrainnych ziemiach w czasie zaborów. Powstała z przekształcenia się stanu rycerskiego w szlachecki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.043 sek.