• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Roch

    Przeczytaj także...
    Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.Śląsk Wrocław – polski klub piłkarski z siedzibą we Wrocławiu. Dwukrotny mistrz Polski (1977, 2012), trzykrotny wicemistrz Polski (1978, 1982, 2011), dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1976, 1987), dwukrotny zdobywca Superpucharu Polski 1987 i 2012, oraz zdobywca Pucharu Ekstraklasy 2009. W tabeli wszech czasów ekstraklasy zajmuje 9 miejsce.
    Roch Kowalski herbu Korab – postać literacka, bohater powieści Potop Henryka Sienkiewicza, oficer dragonów pana Mieleszki.

    Rochimię męskie pochodzenia germańskiego, może pochodzić od germańskiego hrok – kruk, wrona. Staro-wysoko-niemiecki rdzeń Roho – "surowy" występował w germańskich imionach dwuczłonowych np. Rochbert, Rochold, Rochwin, Rochwald, których imię to może być skróceniem, lub osobnym utworzonym od staro-wysoko-niemieckiego Rochon – "krzyczeć, wydawać okrzyk wojenny". W Polsce imię to jest znane co najmniej od XV wieku, przy czym należy pamiętać, że było imię germańskie oraz rodzime skrócenie (jak Koch) od słowiańskich imion dwuczłonowych na Ro-, Rod- np. Rodsław. Rocha spieszczano na Roszek, Roszko.

    17 sierpnia jest 229. (w latach przestępnych 230.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 136 dni. Wieża – figura w szachach. Każdy z graczy rozpoczyna grę z dwiema wieżami, stojącymi w narożnikach szachownicy. Według notacji algebraicznej wieże białych znajdują się na polach a1 i h1, wieże czarnych na a8 i h8.

    Znane jest również jako dawna nazwa wieży szachowej i nazwa polskiego herbu szlacheckiego Roch, przedstawiającego tę wieżę. W tym przypadku nazwa wywodzi się od perskiego słowa rokh, oznaczającego słonia bojowego, z wieżą na grzbiecie.

    Roch imieniny obchodzi 16 sierpnia (kiedyś – 17 sierpnia) i 17 listopada.

    Odpowiedniki w innych językach[ | edytuj kod]

  • łacina – Rochus, Rocchus
  • język angielski – Rock, Rocky
  • język bretoński – Rok
  • język oksytański – Ròc
  • język niemiecki – Rochus
  • język francuski – Roch
  • język włoski – Rocco (warianty Rosso, Russo)
  • język hiszpański – Roque
  • język kataloński – Roc
  • język rosyjski – Рох/Roch
  • język Poitevin – Ro
  • język węgierski – Rókus, Rokkó
  • język słoweński – Rok (warianty Roki, Roko)
  • Osoby noszące imię Roch[ | edytuj kod]

  • Mikołaj Stanisław Roch Oborski (1576–1646) – jezuita.
  • Roch Kossowski (1737–1813) – podskarbi wielki koronny.
  • Rochus Nastula (1902–1977) – polski piłkarz.
  • Roch Siemianowski – polski aktor.
  • Maciej Roch Pietrzak – polski kierowca wyścigowy, polski prawnik.
  • Rok Elsner – piłkarz słoweński grający w Śląsku Wrocław.
  • Rok Štraus – piłkarz słoweński grający w Cracovii.
  • Rokas Bernotas – dyplomata litewski.
  • Rochus Misch – nacjonalista niemiecki; SS-Mann.
  • Roque Santa Cruz – piłkarz paragwajski.
  • Rok Benkovic – słoweński skoczek narciarski.
  • Postaci fikcyjne noszące imię Roch[ | edytuj kod]

  • Roch Kowalski – bohater powieści Potop Henryka Sienkiewicza, oficer dragonów pana Mieleszki
  • Roch – bohater komiksów Janusza Christy
  • Roch (lub Rocho) - drugoplanowa postać powieści Chłopi Władysława Reymonta, emisariusz ludowy przybywający co jakiś czas do Lipiec, nauczający chłopów.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Władysław Reymont, Chłopi, Kraków 2006, s. 697.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Aleksandra Cieślikowa, Janina Szymowa, Kazimierz Rymut, Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Część 1: odapelatywne nazwy osobowe, Kraków 2000, s. 251.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Święty Roch
  • rochici
  • Roch (organizacja)
  • Roch (herb)
  • Gucek i Roch – dwóch przyjaciół, współczesnych marynarzy, bohaterów komiksów Janusza Christy, rysowanych w latach 1978-1981 i wydanych na łamach Relaxu.Rok Benkovič (ur. 20 marca 1986 w Lublanie) – słoweński skoczek narciarski, były reprezentant słoweńskiej kadry A w skokach narciarskich, mistrz świata i brązowy medalista MŚ w 2005 roku, wicemistrz świata juniorów w 2003 roku.




    Warto wiedzieć że... beta

    16 sierpnia jest 228. (w latach przestępnych 229.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 137 dni.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Język perski, nowoperski (per. فارسی fārsī) – język z grupy irańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 50 mln mówiących, zamieszkujących głównie Iran (40 mln), Afganistan (7 mln) i Irak (200 tys.). Jest on jednocześnie lingua franca dla blisko 80 mln mieszkańców Środkowego Wschodu.
    Rodsław, Rocsław, Rocław – staropolskie imię męskie, złożone z członów Rod- (psł. *rodъ oznacza "pokolenie, generację, ród", por. niem. Geschlecht) i -sław ("sława"). Może oznaczać "ten, który przysparza sławy swojemu rodowi". Od tego imienia mogła pochodzić też forma skrócona Rosław.
    Kochan - imię staropolskie (a współcześnie polskie nazwisko odimienne), model jednoczłonowy, imiesłowowy Koch-an, od kochać; zobacz podobne: Poznan, Stojan, Ciechan, Chocian, mające swoje historyczne i nazewnicze potwierdzenie w licznych nazwach miejscowych: Kochanów, Kochanówka, Kochanowo. Należy pamiętać, że staropolskie Koch mogło być skróceniem od Kochana, ale również od Konstantyna lub Konrada. Imię to notowane w Polsce od 1136 r.
    Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.
    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.908 sek.