• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rinzai



    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Tōrei Enji (ur. 1721, zm. 1792; jap. 東嶺圓慈) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, uczeń Hakuina Ekaku, malarz i kaligraf.Tenryū-ji (Klasztor Niebiańskiego Smoka jap. 天龍寺, pełna nazwa Tenryū Shishō Zen-ji 天龍資聖禅寺) – klasztor szkoły zen rinzai w Kioto, główny klasztor jednego z czternastu odłamów szkoły rinzai - linii tenryū-ha.
    ]

    Linia przekazu Eisaia Myōana[]

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 45/18. Huanglong Huinan (1002-1069) odgałęzienie szkoły linji - huanglong
  • 46/19. Huitang Zuxin (1024-1100)
  • 47/20. Huanglong Xinsou (1071-1115)
  • 48/21. Weiqing
  • 49/22. Shouzhuo
  • 50/23. Jiaichen
  • 51/24. Tanfen
  • 52/25. Zongjin
  • 53/26. Xu’an Huaichang (bd)
  • 54/27/1. Eisai Myōan (1142-1215) Japonia. Szkoła zen rinzai
  • 55/28/2. Ryōnen Myōzen (1184-1225)
  • 55/28/2. Taikō Gyōyū (1163-1241)
  • 55/28/2. Shakuen Eichō (zm. 1247)
  • 56/29/3. Zōsō Rōyo (1193-1276)
  • 57/30/4. Jakuan Jōshō (1229-1316)
  • 58/31/5. Ryūzan Tokken (1284-1358)
  • Gdy w kwietniu 1187 Eisai udał się powtórnie do Chin, przybywał tam tylko w celu praktyki chan. Został uczniem mistrza Xu’ana Huaichanga, który przebywał w klasztorze Wangnian na górze Tiantai. Gdy mistrz przeniósł się do klasztoru na górze Tiantong, Eisai udał się tam za nim i po wytrwałej praktyce osiągnął oświecenie i otrzymał przekaz Dharmy. Do Japonii powrócił w 1191 r. i od razu rozpoczął nauczanie zen. Zgromadził małą grupkę wyznawców. W 1195 r. przy poparciu sioguna Yoritomo Minamoto założył klasztor Shōfuku (czyt. Siofuku) w Hakacie uważany za pierwszy klasztor zen w Japonii. Pragnął wykorzystać kryzys w japońskim buddyzmie tego okresu, aby usamodzielnić i rozwinąć szkołę zen rinzai jako bezpośredniego spadkobiercę prawdziwej linii przekazu chanu Patriarchów. Głosił, że rinzai jest esencją wszystkich nauk i podsumowaniem Dharmy Buddy. Rozgniewało to ustabilizowane i walczące o wpływy stare szkoły doktrynalne i Eisai w 1199 opuścił Kioto i przeniósł się do Kamakury. Został opatem nowego klasztoru Jofuku. W 1202 r. wrócił do Kioto o został opatem kolejnego nowego klasztoru Kennin. Zaczął się w końcu cieszyć poważaniem, ale także nie czynił już żadnych wysiłków aby propagować zen. Być może myślał, że Japończycy do zen jeszcze nie dojrzeli. Splot zależności spowodował, iż praktyka zen została w jego szkole zmieszana z naukami tendai. Jego tekst Kōzen Gokokuron (Traktat o szerzeniu zen dla obrony narodu) zaangażował zen w politykę.

    Hakuin Ekaku (白隠慧鶴 1686-1769) – był japońskim mistrzem zen, który wywarł olbrzymi wpływ na buddyzm zen. Hakuin przekształcił szkołę zen rinzai z upadającej tradycji, pozbawionej ścisłej praktyki w szkołę znaną z ostrego stylu medytacji i praktyki kōan (zen)ów. Wszyscy współcześni praktycy rinzai używają metod wyprowadzonych z nauk Hakuina.Ryōan-ji (jap. 竜安寺, Świątynia Uspokojonego Smoka, dawna pisownia: 龍安寺) – buddyjska świątynia (gałęzi rinzai buddyzmu zen), usytuowana w dawnej stolicy Japonii, Kioto. Nazwa świątyni znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

    Chociaż Japończycy szczycili się przeniesieniem do swego kraju prawdziwego i czystego chan/zen z Chin, to jednak jego rozwój poszedł w innym kierunku. Chan był w Chinach plebejski i mistrzowie stronili od polityki jak i od wizyt w pałacach - chociaż były od tego wyjątki (np. szkoła północna stopniowego oświecenia); natomiast zen od okresu Kamakury stał się buddyzmem klasy samurajów i angażował się w politykę. W toku dalszego rozwoju, m.in. z powodu antybuddyjskich rozporządzeń Ody Nobunagi i w jeszcze większym stopniu antybuddyjskiego nastawienia w czasie okresu Meiji, zen zmienił się na tyle, że wielu mistrzów zaczęło popierać nacjonalizm i wojnę (zobacz dalej: Zen od Ody Nobunagi do okresu Meiji).

    Kokan Shiren (ur. 9 maja 1278, zm. 11 sierpnia 1346; jap. 虎関師錬) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, poeta i kaligraf.Mu’an Xingtao (ur. 16 marca 1611, zm. 6 marca 1684; chiń. 木菴性瑫 pinyin Mù’ān Xìngtāo, jap. Mokuan Shōtō) – chiński mistrz chan szkoły linji oraz zen szkoły ōbaku, współtwórca tej tradycji.

    Pechowo potoczyły się dalsze losy tej szkoły. Jego najwybitniejszym uczniem był Ryōnen Myōzen (1184-1225), który przez 6 lat był nauczycielem Eiheia Dogena. Udał się Chin, gdzie praktykował u mistrzów Wuji Liaopaia i Tiantonga Rujinga. Niestety zmarł w Chinach w maju 1225 r.

    Taikō Gyōyū zmarł jako opat Jōmyō-ji, prawdopodobnie nie zostawiwszy spadkobiercy. Przez jakiś okres mieszał praktykę zen z nauki szkoły shingon, spadkobierczyni chińskiej szkoły zhenyang (prawdziwych słów), czyli mantrajany.

    Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.Huanglong Huinan (黃龍慧南; ur. 1002, zm. 1069) (kor. Hwangnyon Hyenam ( ); jap. Ōryu Enan ( ); wiet. Hoàng Long Huệ Nam) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły huanglong, odgałęzienia szkoły linji.

    Nieco dłużej przetrwała trzecia linia przekazu zapoczątkowana przez Shakuena Eichō. Ok. 1222 r. założył on klasztor Chōraku, gdzie jego uczniem był Enni Ben’en, późniejszy propagator zen w stylu rinzai.

    ]

    Linia przekazu Enniego Ben’ena[]

  • 45/18. Yangqi Fanghui (992-1049) odgałęzienie szkoły linji - yangqi
  • 46/19. Baiyun Shoutuan (1025-1072)
  • 47/20. Wuzu Fayan (1024-1104)
  • 48/21. Yuanwu Keqin (1063-1135)
  • 49/22. Huqiu Shaolong (1077-1136)
  • 50/23. Ying’an Tanhua (1103-1163)
  • 51/24. Mi’an Xijie (1132-1202) (także jako Xian)
  • 52/25. Po’an Zuxian (1136-1211)
  • 53/26. Wuzhun Shifan (1177-1249)
  • 54/27/1. Enni Ben’en (1201-1280) (znany jako Shōichi Kokushi) Japonia. Szkoła rinzai.
  • 55/28/2. Mujū Ichien (1226-1312)
  • 55/28/2. Hakuun Egyō (1228-1297)
  • 55/28/2. Tōzan Tanshō (1231-1291)
  • 56/29/3. Kokan Shiren (1278-1346)
  • 55/28/2. Senkei Shoken (zm. 1330)
  • 56/29/3. Mugan Soō (zm. 1344)
  • 57/30/4. Giyō Hōshū (1363-1424)
  • 55/28/2.
  • 56/29/3.
  • 57/30/4.
  • 58/31/5. Nittō Sokyoku (1431-1499)
  • 55/28/2. Mukan Fumon (1212-1291)
  • 56/29/3.
  • 57/30/4.
  • 58/31/5. Keian Genju (1424-1508)
  • Ben’en był jedną z najważniejszych postaci zen rinzai w XIII wieku. Spędził siedem lat w Chinach praktykując chan u mistrza Wuzhuna Shifana z odgałęzienia szkoły linji – yangqi. Jego klasztor Wanshou znajdował się na górze Jing w prowincji Zhejiang. Jak wykazała historia – wszystkie linie przekazu w Japonii, które przetrwały są spadkobierczyniami tej właśnie gałęzi. Linie przekazu z odgałęzienia huanglong w Japonii wygasły. Trzeba tu powiedzieć, że ten chiński mistrz jest dziadkiem japońskiego rinzai, gdyż uczniami jego uczni byli Japończycy. Po powrocie do kraju Ben’en miał to szczęście, że Fujiwara Michiie miał wielkie plany związane z rozwojem buddyzmu w Kioto i główną rolę miał odegrać Ben’en. Początkowo znalazł się Fumon-in, gdzie prowadził codzienne ceremonie shingon i tendai, ale jego ideałem była czysta praktyka zen, taka jak w Chinach. I gdy tylko ukończono wielki kompleks Tōfuku-ji (formalnie konsekracja nastąpiła w 1255 r.) – Ben’en został opatem i wkrótce klasztor znalazł się wśród 5 klasztorów systemu 5 klasztorów (gór) i 10 świątyń (chiń. wushan; jap. gozan) i centrum ruchu zen w Kioto.

    Muromachi (jap. 室町時代, Muromachi-jidai) - okres w historii Japonii przypadający na lata 1336-1573 (w polskiej historiografii okres ten nazywany jest także Muromachi-Ashikaga).Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

    ]

    Linia przekazu Shinchiego Kakushina[]

  • 45/18. Yangqi Fanghui (992-1049) odgałęzienie szkoły linji - yangqi
  • 46/19. Baiyun Shoutuan (1025-1072)
  • 47/20. Wuzu Fayan (1024-1104)
  • 48/21. Kaifu Daoning (zm. 1113)
  • 49/22. Yue’an Shanguo (1079-1152)
  • 50/23. Laona Zudeng (bd) (także jako Dahong Zuzheng)
  • 51/24. Yuelin Shiguan (1143-1217)
  • 52/25. Wumen Huikai (1183-1260) autor Wumenguan
  • 53/26/1. Shinchi Kakushin (1207-1298) (także znany jako Muhon Kakushin) Japonia. Szkoła rinzai.
  • 54/27/2. Kohō Kakumyō (1271-1361)
  • 55/28/3. Jiun Myōki (1273-1345)
  • 55/28/3. Tokushō Bassui (1327-1387)
  • 56/29/4. Shun'ō Reizan (1344-1408)
  • Kakushin nie odegrał wielkiej roli w propagowaniu zen rinzai, gdyż lubił samotność i po otrzymaniu przekazu Dharmy zaszył się w odległym zakątku w okolicy dzisiejszego dystryktu Wakayama, niedaleko miejsca skąd pochodził. Wybudował tam mały klasztor Saihō, w którym pozostał przez ok. 40 lat. Odwiedzał jednak Kioto z wykładami. I jemu także nie udało się utrzymać w swoim klasztorze czystej praktyki zen i została ona zmieszana z naukami shingon. Niemniej główny nacisk kładziono na praktykę koanową (chiń. Koan) wykorzystując Mumonkan (chiń. Wumenguan). Japoński zen rinzai zyskał pierwszy tekst związany z jego najważniejszą praktyką. Najwybitniejszym mistrzem tej linii przekazu i jednym z najwybitniejszych mistrzów japońskiego zen był Tokushō Bassui.

    Nōami (jap. 能阿弥), znany też jako Shinnō (jap. 真能); ur. 1397, zm. 1471 – japoński artysta tworzący w okresie Muromachi.Karesansui (jap. 枯山水, ogród suchego krajobrazu) zwany również sekitei (jap. 石庭, ogród kamienny) albo ogrodem zen to kompozycja ogrodowa usypana ze żwiru, piasku i kamieni, stworzona pod wpływem estetyki zen. Miniaturową wersją ogrodów karesansui są bonseki.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wang Xizhi (wym. łang sidżi; ur. 303 w prow. Shandong, zm. 361) – chiński kaligraf, uznawany za największego mistrza tej sztuki w historii Chin, zwany Mędrcem Kaligrafii (書聖). Jego syn, Wang Xianzhi, był również wybitnym kaligrafem.
    Gasan Jitō (ur. 1727, zm. 1797; jap. 峨山慈棹) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, propagator zenu Hakuina i założyciel najważniejszej linii przekazu szkoły rinzai.
    Yuelin Shiguan (chiń. upr.: 月林师观; chiń. trad.: 月林師觀; pinyin: Yuèlín Shīguān; ur. 1143, zm. 1217) - chiński mistrz chan okresu dynastii Song.
    Songyuan Chongyue (松源崇岳, 1139-1209; kor.; jap. Shōgen Sūgaku; wiet. Tùng Nguyên Sùng Nhạc) – mistrz chan z okresu południowej Dynastii Song.
    Dōgen Kigen (jap. 道元希玄, Dōgen Kigen ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253) – mistrz zen, który sprowadził nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō do Japonii. Także Eihei Dōgen (jap. 永平道元, Eihei Dōgen). Pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi (jap. 承陽大師, wielki mistrz Jōyō)
    Awalokiteśwara (skt. अवलोकितेश्वर trl. Avalokiteśvara, ang. Avalokiteshvara, dosł. Pan patrzący w dół ([na świat], tzn. ze współczuciem); tyb. སྤྱན་རས་གཟིགས།, Wylie: spyan ras gzigs, wymowa: Czenrezig lub Cienrezig – jest jednym z najważniejszych bodhisattwów w buddyzmie mahajany i wadżrajany, uosabiającym współczucie.
    Zekkai Chūshin (ur. 9 grudnia 1336, zm. 3 maja 1405; jap. 絶海中津) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, uczeń Musō Sosekiego, poeta, kaligraf i czołowa postać ruchu gozan.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.115 sek.