• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rinzai



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Tōrei Enji (ur. 1721, zm. 1792; jap. 東嶺圓慈) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, uczeń Hakuina Ekaku, malarz i kaligraf.Tenryū-ji (Klasztor Niebiańskiego Smoka jap. 天龍寺, pełna nazwa Tenryū Shishō Zen-ji 天龍資聖禅寺) – klasztor szkoły zen rinzai w Kioto, główny klasztor jednego z czternastu odłamów szkoły rinzai - linii tenryū-ha.

    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm. 867).

    Początkowy okres istnienia szkoły rinzai można podzielić na trzy etapy:

    Enshū Kobori (jap. 小堀遠州, Kobori Enshū), znany też jako Masakazu Kobori (jap. 小堀政一, Kobori Masakazu, ur. 1579, zm. 1647) – japoński artysta, kaligraf, ogrodnik, architekt, mistrz miecza oraz ceremonii herbacianej.Hakuin Ekaku (白隠慧鶴 1686-1769) – był japońskim mistrzem zen, który wywarł olbrzymi wpływ na buddyzm zen. Hakuin przekształcił szkołę zen rinzai z upadającej tradycji, pozbawionej ścisłej praktyki w szkołę znaną z ostrego stylu medytacji i praktyki kōan (zen)ów. Wszyscy współcześni praktycy rinzai używają metod wyprowadzonych z nauk Hakuina.
  • Okres działalności takich mnichów jak Eisai Myōan, Enni Ben’en i Shinchi Kakushin. Od wprowadzenia zen jako jednej z form buddyzmu do uzyskania pierwszeństwa.
  • Okres zen Kamakury i wsparcia przez siogunat. Okres od uzyskania pierwszeństwa zen do uzyskania samowystarczalności szkoły rinzai.
  • Okres, którego głównym przedstawicielem był Nampo Jōmyō (Shōmyō). Od samowystarczalności szkoły rinzai do uzyskania jej całkowitej niezależności.
  • Pierwsze próby transmisji chan do Japonii[ | edytuj kod]

  • Dōshō (628-670). Był wybitnym japońskim mnichem, który w 653 r. udał się do Chin. Zdobywał wiedzę o chanie u mistrza Huimana ucznia drugiego patriarchy chan Huikego (487-594). Otworzył nawet pierwszy w Japonii ośrodek medytacyjny w klasztorze Gangō w Narze, ale Japończycy nie byli tym rodzajem praktyki zainteresowani.
  • Daoxuan (702-760). Był właściwie mnichem winaji ale zaznajomionym z naukami tiantai, huayan i chan. Chanu uczył się od mistrza Puji (651-739) z północnej szkoły stopniowego oświecenia. Uczył on praktyki zen (znak chan [ ] był wymawiany przez Japończyków jako zen) [mnicha Gyōhyō (722-797). Jego uczniem był mnich Saichō, znany bardziej jako Dengyō Daishi (767-822), który założył odpowiednik chińskiej szkoły tiantai - tendai. Praktyka zen została zmieszana z ezoterycznymi praktykami tej szkoły.
  • Yikong. Uczeń mistrza chan Yanguana Qi’ana (750-842) ze szkoły hongzhou, z której rozwinie się potem tradycja linji. Przybył od do Japonii za zaproszeni cesarzowej Tachibany Kachiko, otrzymał nawet świątynię do prowadzenia i także nie zdołał stworzyć linii przekazu.
  • Kakua (ur. 1142). Pierwszy Japończyk, który osiągnął oświecenie praktykując chan u mistrza szkoły linji z jej odgałęzienia yangqi - Fohaia Huiyuana (1103-1176). W Japonii spotkał z niewielkim zainteresowaniem. Zaproszony przez cesarza Takakurę, na jego zapytanie o nauki zen zrobił z zakładki szaty piszczałkę, zagrał jedną nutę i wyszedł. Udał się na górę Hiei i słuch o nim zaginął.
  • Szkoła Darumy (Daruma=Bodhidharma w skróconej wersji japońskiej). Założona przez mnicha nazwiskiem Dainichi Nōnin (bd, XII wiek). Wśród tekstów buddyjskich natrafił na informację o buddyzmie chan (zen), zaczął go sam praktykować i osiągnął oświecenie. Posłał swoich dwóch uczniów do Chin i od mistrza chan Zhuo’ana Deguanga (1121-1203) (znanego także jako Fozaho Deguang) otrzymał przekaz Dharmy. Nōnina i uczniów skupionych wokół niego nazywano szkołą Darumy. Mimo nazwy, szkoła nie prowadziła nauczania w stylu linji, ani nawet czystego chińskiego chanu. Zmieszano w niej zen z naukami szkoły tendai. Charakterystyczne, że uczniowie tej szkoły przeszli później do Dōgena, a nie do Eisaia Myōana.
  • | edytuj kod]

    Linia przekazu Eisaia Myōana[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Ryōan-ji (jap. 竜安寺, Świątynia Uspokojonego Smoka, dawna pisownia: 龍安寺) – buddyjska świątynia (gałęzi rinzai buddyzmu zen), usytuowana w dawnej stolicy Japonii, Kioto. Nazwa świątyni znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.Kokan Shiren (ur. 9 maja 1278, zm. 11 sierpnia 1346; jap. 虎関師錬) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, poeta i kaligraf.

    Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 45/18. Huanglong Huinan (1002-1069) odgałęzienie szkoły linji - huanglong
  • 46/19. Huitang Zuxin (1024-1100)
  • 47/20. Huanglong Xinsou (1071-1115)
  • 48/21. Weiqing
  • 49/22. Shouzhuo
  • 50/23. Jiaichen
  • 51/24. Tanfen
  • 52/25. Zongjin
  • 53/26. Xu’an Huaichang (bd)
  • 54/27/1. Eisai Myōan (1142-1215) Japonia. Szkoła zen rinzai
  • 55/28/2. Ryōnen Myōzen (1184-1225)
  • 55/28/2. Taikō Gyōyū (1163-1241)
  • 55/28/2. Shakuen Eichō (zm. 1247)
  • 56/29/3. Zōsō Rōyo (1193-1276)
  • 57/30/4. Jakuan Jōshō (1229-1316)
  • 58/31/5. Ryūzan Tokken (1284-1358)
  • Gdy w kwietniu 1187 Eisai udał się powtórnie do Chin, przybywał tam tylko w celu praktyki chan. Został uczniem mistrza Xu’ana Huaichanga, który przebywał w klasztorze Wangnian na górze Tiantai. Gdy mistrz przeniósł się do klasztoru na górze Tiantong, Eisai udał się tam za nim i po wytrwałej praktyce osiągnął oświecenie i otrzymał przekaz Dharmy. Do Japonii powrócił w 1191 r. i od razu rozpoczął nauczanie zen. Zgromadził małą grupkę wyznawców. W 1195 r. przy poparciu sioguna Yoritomo Minamoto założył klasztor Shōfuku w Hakacie uważany za pierwszy klasztor zen w Japonii. Pragnął wykorzystać kryzys w japońskim buddyzmie tego okresu, aby usamodzielnić i rozwinąć szkołę zen rinzai jako bezpośredniego spadkobiercę prawdziwej linii przekazu chanu Patriarchów. Głosił, że rinzai jest esencją wszystkich nauk i podsumowaniem Dharmy Buddy. Rozgniewało to ustabilizowane i walczące o wpływy stare szkoły doktrynalne i Eisai w 1199 opuścił Kioto i przeniósł się do Kamakury. Został opatem nowego klasztoru Jofuku. W 1202 r. wrócił do Kioto o został opatem kolejnego nowego klasztoru Kennin. Zaczął się w końcu cieszyć poważaniem, ale także nie czynił już żadnych wysiłków aby propagować zen. Być może myślał, że Japończycy do zen jeszcze nie dojrzeli. Splot zależności spowodował, iż praktyka zen została w jego szkole zmieszana z naukami tendai. Jego tekst Kōzen Gokokuron (Traktat o szerzeniu zen dla obrony narodu) zaangażował zen w politykę.

    Mu’an Xingtao (ur. 16 marca 1611, zm. 6 marca 1684; chiń. 木菴性瑫 pinyin Mù’ān Xìngtāo, jap. Mokuan Shōtō) – chiński mistrz chan szkoły linji oraz zen szkoły ōbaku, współtwórca tej tradycji.Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.

    Chociaż Japończycy szczycili się przeniesieniem do swego kraju prawdziwego i czystego chan/zen z Chin, to jednak jego rozwój poszedł w innym kierunku. Chan był w Chinach plebejski i mistrzowie stronili od polityki jak i od wizyt w pałacach - chociaż były od tego wyjątki (np. szkoła północna stopniowego oświecenia); natomiast zen od okresu Kamakury stał się buddyzmem klasy samurajów i angażował się w politykę. W toku dalszego rozwoju, m.in. z powodu antybuddyjskich rozporządzeń Ody Nobunagi i w jeszcze większym stopniu antybuddyjskiego nastawienia w czasie okresu Meiji, zen zmienił się na tyle, że wielu mistrzów zaczęło popierać nacjonalizm i wojnę (zobacz dalej: Zen od Ody Nobunagi do okresu Meiji).

    Huanglong Huinan (黃龍慧南; ur. 1002, zm. 1069) (kor. Hwangnyon Hyenam ( ); jap. Ōryu Enan ( ); wiet. Hoàng Long Huệ Nam) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły huanglong, odgałęzienia szkoły linji.Muromachi (jap. 室町時代, Muromachi-jidai) - okres w historii Japonii przypadający na lata 1336-1573 (w polskiej historiografii okres ten nazywany jest także Muromachi-Ashikaga).

    Pechowo potoczyły się dalsze losy tej szkoły. Jego najwybitniejszym uczniem był Ryōnen Myōzen (1184-1225), który przez 6 lat był nauczycielem Eiheia Dōgena. Udał się Chin, gdzie praktykował u mistrzów Wuji Liaopaia i Tiantonga Rujinga. Niestety zmarł w Chinach w maju 1225 r.

    Taikō Gyōyū zmarł jako opat Jōmyō-ji, prawdopodobnie nie zostawiwszy spadkobiercy. Przez jakiś okres mieszał praktykę zen z nauki szkoły shingon, spadkobierczyni chińskiej szkoły zhenyang (prawdziwych słów), czyli mantrajany.

    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Nōami (jap. 能阿弥), znany też jako Shinnō (jap. 真能); ur. 1397, zm. 1471 – japoński artysta tworzący w okresie Muromachi.

    Nieco dłużej przetrwała trzecia linia przekazu zapoczątkowana przez Shakuena Eichō. Ok. 1222 r. założył on klasztor Chōraku, gdzie jego uczniem był Enni Ben’en, późniejszy propagator zen w stylu rinzai.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6]




    Warto wiedzieć że... beta

    Karesansui (jap. 枯山水, ogród suchego krajobrazu) zwany również sekitei (jap. 石庭, ogród kamienny) albo ogrodem zen to kompozycja ogrodowa usypana ze żwiru, piasku i kamieni, stworzona pod wpływem estetyki zen. Miniaturową wersją ogrodów karesansui są bonseki.
    Wang Xizhi (wym. łang sidżi; ur. 303 w prow. Shandong, zm. 361) – chiński kaligraf, uznawany za największego mistrza tej sztuki w historii Chin, zwany Mędrcem Kaligrafii (書聖). Jego syn, Wang Xianzhi, był również wybitnym kaligrafem.
    Gasan Jitō (ur. 1727, zm. 1797; jap. 峨山慈棹) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, propagator zenu Hakuina i założyciel najważniejszej linii przekazu szkoły rinzai.
    Huayan – (Kwiatowa Girlanda; 華嚴 pinyin Huáyán; kor. Hwaeom 화엄; jap. 華厳宗 Kegon-shū; wiet. Hoa nghiêm) – chińska szkoła buddyjska (chin. zong 宗) odwołująca się do intelektu (tak jak i tiantai), powstała około VI wieku w Chinach (nie ma jej odpowiednika w Indiach). Szkoła ta rozwijała się w Chinach od lat 500. do połowy lat 800. Idee szkoły miały wielki wpływ na teorię i praktykę szkoły chan w Chinach.
    Yuelin Shiguan (chiń. upr.: 月林师观; chiń. trad.: 月林師觀; pinyin: Yuèlín Shīguān; ur. 1143, zm. 1217) - chiński mistrz chan okresu dynastii Song.
    Songyuan Chongyue (松源崇岳, 1139-1209; kor.; jap. Shōgen Sūgaku; wiet. Tùng Nguyên Sùng Nhạc) – mistrz chan z okresu południowej Dynastii Song.
    Dōgen Kigen (jap. 道元希玄, Dōgen Kigen ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253) – mistrz zen, który sprowadził nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō do Japonii. Także Eihei Dōgen (jap. 永平道元, Eihei Dōgen). Pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi (jap. 承陽大師, wielki mistrz Jōyō)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.098 sek.