• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rewolucyjna Armia Ludu - Argentyna

    Przeczytaj także...
    Trockizm – nazwa koncepcji ideologiczno-politycznej głoszonej przez Lwa Trockiego, powstała w ZSRR w toku sporu o taktykę partii bolszewickiej i światowego ruchu komunistycznego po śmierci Włodzimierza Lenina.Armia Wyzwolenia Narodowego (Ejercito de Liberación Nacional) − boliwijska lewicowa organizacja zbrojna, założona w 1967 r. przez braci „Coco" i „Chato" Peredo, znana z walki w jego szeregach Ernesto „Che" Guevary (marzec-październik 1967). Wznowiła walkę w lipcu 1970, lecz faktycznie zamarła po 1972 (choć jeszcze w lutym 1974 miała wejść w skład międzynarodowej Junty Koordynacji Rewolucyjnej).
    Chile (Republika Chile, hiszp. República de Chile) – państwo w Ameryce Południowej, ciągnące się długim pasem na zachodnim wybrzeżu kontynentu nad Oceanem Spokojnym. Stolicą Chile jest Santiago. Graniczy z Peru, Boliwią i Argentyną. Do Chile należą liczne wyspy przybrzeżne i wyspy na otwartym oceanie (w sumie ok. 3 tys.): Juan Fernández, Wyspa Wielkanocna (najbardziej oddalona od innych wysp i lądów zamieszkana wyspa na świecie), Sala y Gómez, San Ambrosio, San Félix, Chiloé, Campana, Santa Inés, Chonos.
    Flaga używana przez grupę

    Rewolucyjna Armia Ludu (hiszp. Ejercito Revolucionario del Pueblo, ERP) – organizacja partyzancka w Argentynie.

    Historia[ | edytuj kod]

    Utworzona w 1970 roku. Była zbrojnym skrzydłem działającej od 1968 roku Walczącej Rewolucyjnej Partii Pracujących. We wrześniu 1973 roku jej członkowie oskarżeni zostali o zabicie lidera peronistowskiej centrali związkowej CGT. Od tego czasu toczyła wojnę z rządem. Na początku 1975 rozpoczęła intensywną partyzantkę wiejską w prowincji Tucumán, co kończy się klęską. Została rozbita do końca 1979 roku.

    Tupamaros znane także jako MLN (Movimiento de Liberación Nacional - Ruch Wyzwolenia Narodowego) było organizacją o charakterze lewicowej partyzantki działającej w Urugwaju w latach 60. i 70 XX wieku. MLN było zorganizowane wokół jej najważniejszego lidera Raúla Sendica i jego filozofii polityki socjalnej.Argentyna (Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Pod względem wielkości Argentyna jest ósmym krajem na świecie i drugim w Ameryce Południowej (biorąc pod uwagę liczbę ludności i powierzchnię), jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Auroras wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy administrowanej przez Argentynę na mocy Traktatu Antarktycznego powierzchnia łączna kraju wynosi 3 761 274 km², co czyni kraj ten ósmym na świecie pod względem powierzchni. Terytorium kraju podzielone jest na 23 prowincje i jedno miasto autonomiczne – stolica kraju Buenos Aires. Argentyna jest członkiem – założycielem Unii Narodów Południowoamerykańskich oraz Mercosur, a także członkiem Organizacji Państw Iberoamerykańskich, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu, grupy krajów G15 oraz G20. Kraj uznawany jest za mocarstwo lokalne z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego. W Ameryce Łacińskiej kraj ten ma piąty nominalny PKB na mieszkańca i najwyższy PKB mierzony parytetem siły nabywczej. Według analityków kraj ten zaklasyfikowany jest do rynków wschodzących, ze względu na wielkość, wysoki wzrost gospodarczy, poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych czy eksport w całości wytworzonych usług i towarów.

    Liderami organizacji byli Mario Roberto Santucho, Enrique Gorriaran Merlo i Luis Mattini.

    Kontakty zagraniczne[ | edytuj kod]

    Organizacja należała do sojuszu znanego jako Junta Koordynacji Rewolucyjnej (JCR). Do koalicji należały też boliwijska Armia Wyzwolenia Narodowego (ELN), chilijski Ruch Lewicy Rewolucyjnej (MIR) i urugwajski ruch Tupamaros.

    Ideologia[ | edytuj kod]

    Pierwotnie wyznawała doktrynę trockizmu, a następnie maoizmu.

    Peronizm – nazwa systemu politycznego zbudowanego przez Juana Perona w Argentynie, w połowie XX wieku. Jedna z odmian korporacjonizmu, nazywana także justycjalizmemMontoneros, Peronistowski Ruch Montoneros (Movimiento Peronista Montoneros) - lewicowo-nacjonalistyczna organizacja terrorystyczna aktywna w Argentynie w latach 70. XX w. Swą nazwę wzięła od oddziałów pasterzy walczących w wojnie o niepodległość 1810. Utworzony w 1969 jako zbrojna organizacja lewicy peronistowskiej (łączącej strategię Ernesto Guevary i lewicy chrześcijańskiej), walcząca przeciw juncie wojskowej. Pierwszą akcją Montoneros było morderstwo w czerwcu 1970 gen. Aramburu (przywódcy antyperonistowskiego przewrotu w 1955). W latach 1972-1973 odgrywa czołową role w mobilizacji mas na rzecz powrotu do rządów cywilnych i wyborczego zwycięstwa peronistów. W sierpniu 1974 schodzi do podziemia. W szczytowym okresie liczy 5000 bojowników wspieranych przez 15 000 aktywnych sympatyków, później liczba członków spada poniżej 350. Znana z akcji takich jak atak na koszary w Buenos Aires, zakończony całodzienną bitwą w grudniu 1975. Represje junty wojskowej w latach 1976-1977 (tylko w 1976 ginie 1200 partyzantów) sprawiają, że partyzantka Montoneros zostaje pokonana i w 1978 przenosi swą kwaterę główną na Kubę. Przywódcy: Fernando Abal Medina, od 1970 Mario Eduardo Firmenich (aresztowany w lutym 1984 w Brazylii).

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Montoneros
  • Peronistowskie Siły Zbrojne
  • Rewolucyjna Armia Ludu (Kolumbia)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny) s. 211
    2. Maciej Stasiński: Krwawa historia Argentyny. Tu państwo jest jak Dzikie Pola. A władza to łup i narzędzie do gromadzenia łupów (pol.). wyborcza.pl. [dostęp 2017-09-11].
    3. Tomasz Skowronek: Terroryzm chilijski (pol.). pgeopolityka.org. [dostęp 2017-09-10].
    4. Noc Ołówków (pol.). tygodnikprzeglad.pl. [dostęp 2017-09-10].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Jarosław Tomasiewicz: Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny). Katowice: Książka i Wiedza, 2000. ISBN 83-907096-2-7.
  • Urugwaj (Uruguay, Wschodnia Republika Urugwaju – República Oriental del Uruguay) – państwo w Ameryce Południowej, nad Atlantykiem, graniczące z Argentyną od zachodu i Brazylią od północy. Stolicą państwa jest Montevideo, port atlantycki u ujścia La Platy. Po drugiej stronie tego estuarium leży stolica Argentyny – Buenos Aires. Dawniej Urugwaj stanowił część Wicekrólestwa La Platy i nosił nazwę Banda Oriental (Brzeg Wschodni).Język hiszpański (hiszp. idioma español, castellano) – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Boliwia, Wielonarodowe Państwo Boliwia (hiszp. Bolivia, Estado Plurinacional de Bolivia) – państwo na kontynencie południowoamerykańskim. Graniczy z Brazylią na północy i wschodzie, Paragwajem i Argentyną na południu oraz z Chile i Peru na zachodzie. Państwo nie posiada dostępu do morza.
    Tucumán jest jedną z prowincji Argentyny. Leży na północnym zachodzie kraju. Stolicą jest San Miguel de Tucumán, nazwa ta jest często skracana do Tucumán. Sąsiednie prowincje to Salta, Santiago del Estero i Catamarca.
    Maoizm (chiń. upr.: 毛泽东思想; chiń. trad.: 毛澤東思想; pinyin: Máo Zédōng Sīxiǎng; dosł. „Myśl Mao Zedonga”) jest wariantem ideologii komunistycznej, rozwinięciem marksizmu-leninizmu opartym na ideach przywódcy Komunistycznej Partii Chin Mao Zedonga. Maoizm jako odrębna ideologia ujawnił się w 1958 r. proklamowaniem kursu "trzech czerwonych sztandarów" (alternatywna wobec radzieckiej droga budowy komunizmu). Po rozbiciu radykalnej "bandy czworga" przez pragmatyków (1976-1977) został praktycznie wyparty przez dengizm, który w latach 90. XX w. uzupełniła Zasada Trzech Reprezentacji Jiang Zemina. Maoizm przyjęły m.in. komunistyczne partie w Chinach, Albanii, Malezji, Indonezji, Tajlandii, Birmie, Indiach (Komunistyczna Partia Indii - Marksistowsko-Leninowska), Nepalu (Komunistyczna Partia Nepalu (Maoistowska)), Australii, Peru (Sendero Luminoso). Najsilniejsze wpływy w Europie Zachodniej zdobyli maoiści w Holandii, Portugalii, Belgii i Norwegii. Wśród polskich komunistów zwolennikiem maoizmu był Kazimierz Mijal, a współcześnie Organizacja Czerwonej Gwardii. Maoizm inspirował też ruchy kontestacyjne w rozwiniętych krajach kapitalistycznych (Maj 1968) i organizacje partyzanckie w wielu krajach Trzeciego Świata.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.