• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Reprezentacja Brazylii w piłce nożnej



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Vicente Ítalo Feola (ur. 20 listopada 1909, zm. 20 listopada 1975 w São Paulo) - trener piłkarskiej reprezentacji Brazylii. Poprowadził Brazylię do jej pierwszego tytułu mistrzowskiego na Mistrzostwach Świata w 1958 roku w Szwecji.Gordon Banks (ur. 30 grudnia 1937 w Sheffield) – angielski piłkarz występujący jako bramkarz. Mistrz świata z 1966, uczestnik MŚ 70.

    Reprezentacja Brazylii w piłce nożnejzespół piłkarski, reprezentujący Brazylię w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować zawodnicy posiadający obywatelstwo brazylijskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Confederação Brasileira de Futebol (CBF).

    Émerson Leão (ur. 11 lipca 1949 w Ribeirão Preto), brazylijski piłkarz, bramkarz oraz trener. Selekcjoner reprezentacji Brazylii w latach 2000-2001.Neymar da Silva Santos Júnior (ur. 5 lutego 1992 w Moji das Cruzes) – brazylijski piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant Brazylii, piłkarz FC Barcelony.

    Reprezentacja Brazylii jest najbardziej utytułowaną narodową drużyną piłkarską na świecie. Jako jedyna w historii pięć razy zdobyła Puchar Świata (w 1958, 1962, 1970, 1994 i 2002 roku), ponadto ośmiokrotnie była najlepsza w rozgrywkach o Copa América (w 1919, 1922, 1949, 1989, 1997, 1999, 2004, 2007 roku), oraz czterokrotnie triumfowała w rozgrywkach o Puchar Konfederacji (w 1997, 2005, 2009, 2013 roku). Są jedyną reprezentacją, która uczestniczyła we wszystkich mistrzostwach świata w piłce nożnej.

    Tostão właściwie Eduardo Gonçalves de Andrade (ur. 25 stycznia 1947 w Belo Horizonte), brazylijski piłkarz, grający na pozycji napastnika.Edmílson José Gomes de Moraes (ur. 10 lipca 1976, Taguaritinga), piłkarz brazylijski, posiadający obywatelstwo Włoch, występujący na pozycji środkowego obrońcy lub defensywnego pomocnika.

    Spis treści

  • 1 Historia reprezentacji
  • 1.1 Początki i pierwszy mecz
  • 1.2 Powstanie CBD
  • 1.3 Złote jedenastki
  • 1.3.1 1958
  • 1.3.2 1962
  • 1.3.3 1970
  • 1.3.4 1994
  • 1.4 2002
  • 1.5 2006
  • 1.6 2010
  • 1.7 2013
  • 1.8 2014
  • 2 Udział w międzynarodowych turniejach
  • 2.1 Igrzyska olimpijskie
  • 2.2 Mistrzostwa świata
  • 2.3 Copa América
  • 2.4 Puchar Konfederacji
  • 3 Aktualny skład
  • 4 Szkoleniowcy
  • 4.1 Trenerzy od lat 80.
  • 4.2 Złoci trenerzy
  • 5 Zawodnicy
  • 5.1 Rekordziści
  • 6 Mecze reprezentacji Brazylii
  • 7 Odniesienia w kulturze masowej
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • 10 Linki zewnętrzne
  • Mauro da Silva Gomes (ur. 12 stycznia 1968 roku w São Bernardo do Campo), były brazylijski piłkarz, grający na pozycji defensywnego pomocnika. Z reprezentacją Brazylii, w której barwach rozegrał 58 meczów, zdobył w 1994 roku mistrzostwo świata. Przez trzynaście lat był zawodnikiem Deportivo La Coruña. W 2000 roku wygrał z nim rozgrywki ligowe w Hiszpanii, ponadto trzykrotnie triufmował w Pucharze kraju. Piłkarską karierę zakończył w 2005 roku w wieku trzydziestu siedmiu lat.Robson de Souza znany jako Robinho (ur. 25 stycznia 1984 w São Vicente) – piłkarz brazylijski, grający we włoskim klubie piłkarskim A.C. Milan.

    Historia reprezentacji[]

    Początki i pierwszy mecz[]

    Pierwszym „międzypaństwowym” meczem na terenie Brazylii było rozegrane 31 lipca 1906 spotkanie pomiędzy południowoafrykańskim South Africa F.C. a złożoną w większości z brytyjskich graczy reprezentacją stanu São Paulo. W wyniku nieporozumień pomiędzy lokalnymi związkami sportowymi, Seleção Paulista wystąpiła bez kilku najlepszych zawodników ponosząc wysoką porażkę 0:6. Między 1906 a 1913 rozegrano wiele innych meczów o podobnym charakterze, ale żaden z nich nie mógł być uznany za oficjalny, gdyż były to zazwyczaj konfrontacje zespołów klubowych, stanowych lub złożonych z obcokrajowców występujących w brazylijskich drużynach. W tym okresie trwała już na dobre rywalizacja o to, który ze związków piłkarskich stanu São Paulo zdobędzie największe wpływy i prawo do powoływania reprezentacji kraju. Spór pomiędzy Associacão Paulista de Esportes Athléticos (Apea) a Liga Paulista de Foot-Ball (LPF) wykorzystała Liga Metropolitana de Sports Athléticos (LMSA) z Rio de Janeiro kierowana przez prezydenta Álvaro Zamitha. 8 czerwca 1914 założyła ona (wraz ze wspierającą ją Apea) Federação Brasileira de Sports (FBS). Od tej pory był to najwyższy oficjalny organ odpowiedzialny za brazylijski sport, w tym oczywiście reprezentację piłkarską.

    Fluminense Football Club – brazylijski klub piłkarski z Rio de Janeiro. Ich największym rywalem jest Flamengo. W języku portugalskim Fluminense oznacza rzeczny, a także potoczne określenie mieszkańców stanu Rio de Janeiro.Trener – osoba zajmująca się przygotowaniem fizycznym i psychicznym swoich podopiecznych (najczęściej grupy) w wielu dziedzinach życia, m.in. sportu. Najczęściej wyspecjalizowany jest w jednej, konkretnej dyscyplinie (np. piłka nożna, koszykówka czy gimnastyka). Jego zadaniem jest umotywowywanie i wyszkolenie osób, z którymi pracuje.

    Miesiąc później nadarzyła się okazja do powołania po raz pierwszy drużyny narodowej. Do Brazylii przybył angielski Exeter City F.C., który wzbudził ogromną sensację wśród miejscowych fanów futbolu. Profesjonalny, choć ledwie trzecioligowy klub traktowany był z czcią godną największych gwiazd piłki nożnej.

    FBS powołał na mecz najlepszych graczy, jakich posiadały dwa największe ośrodki piłkarskie kraju: São Paulo i Rio de Janeiro. 21 lipca 1914 na boisku klubu Fluminense w Rio de Janeiro, w obecności 5000 widzów, Brazylia niespodziewanie łatwo pokonała Brytyjczyków 2-0. Jako pierwszy na listę strzelców wpisał się Oswaldo Gomes (15. minuta), a końcowy wynik ustalił kwadrans później Osman. Anglicy zaskoczeni świetną grą Brazylijczyków, i nie mogący sobie z nią poradzić, uciekali się do nieczystych zagrań, w wyniku których kapitan i najlepszy na boisku Rubens Salles doznał kontuzji żeber, a Arthur Friedenreich stracił dwa zęby.

    Diego Alves Carreira (urodzony 24 czerwca 1985 w Rio de Janeiro) – brazylijski bramkarz, aktualnie grający dla hiszpańskiej Valencii, mierzy 188 cm.Brasiliana – system gry w piłkę nożną, w którym w linii obrony gra czterech zawodników, pomocy – dwóch, a ataku – czterech, czyli 4-2-4. Mimo iż narodził się na początku lat 50. w Paragwaju, najpełniejsze zastosowanie znalazł w wykonaniu reprezentacji Brazylii podczas mundialu 1958, na którym "canarinhos" zdobyli tytuł mistrza świata.

    Historyczny skład Brazylii:

    Marcos de Mendonça (klub: Fluminense) – Píndaro (Flamengo), Nery (Flamengo) – Sylvio Lagreca (AA São Bento), Rubens Salles (Paulistano), Rolando (Botafogo) – Abelardo (Botafogo), Oswaldo Gomes (Fluminense), Friedenreich (Ypiranga), Osman (América), Formiga (Ypiranga). Sztab szkoleniowy: Sylvio Lagreca, Rubens Salles (kapitan).

    Lucas Rafael Araújo Lima (ur. 9 lipca 1990 w Marílii) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji pomocnika w brazylijskim klubie Santos. Wychowanek Rio Preto. Znalazł się w kadrze reprezentacji Brazylii na Copa América 2016.Reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnej na arenie międzynarodowej zadebiutowała w 1921 roku, wygrała dziesięć pierwszych meczów. Przegrała dopiero w 1923 roku z Belgią.

    Pomimo że mecz nie mógł być uznany za oficjalny, to jednak był on pierwszym, w którym najlepsi ówcześnie piłkarze, powołani przez najwyższy związek sportowy w kraju, wystąpili pod nazwą „Brazylia”.

    Pierwszym w pełni oficjalnym spotkaniem międzypaństwowym „canarinhos” (jeszcze tak nie nazywanym) był mecz w Buenos Aires (20 września 1914) przeciwko Argentynie, przegrany 0-3. Gole dla Argentyny zdobyli Izaguirre (dwie) i Molfino.

    Brazylia wystąpiła w składzie:

    Francisco Guillermo Ochoa Magaña (ur. 13 lipca 1985 w Guadalajarze) – meksykański piłkarz występujący na pozycji bramkarza, obecnie zawodnik francuskiego AC Ajaccio.Rubens de Moares Salles (ur. 14 października 1891 w São Paulo - zm. 21 lipca 1934 w São Paulo) - były piłkarz brazylijski grający podczas kariery piłkarskiej na pozycji napastnika, a po jej zakończeniu trener piłkarski.

    Marcos de Mendonça – Píndaro, Nery – Octávio Egydio (klub: AA Palmeiras), Sylvio Lagreca, Pernambuco (Fluminense) – Millon (Paulistano), Oswaldo Gomes, Friedenreich, Barthô (Fluminense), Arnaldo (Paulistano). Sztab szkoleniowy: Sylvio Lagreca, Rubens Salles (kapitan).

    Powstanie CBD[]

    Przegrana w wyścigu o władzę w brazylijskim futbolu, LPF nadal nie rezygnowała z walki. Dnia 3 marca 1915 kierownictwo organizacji założyło nowy związek: Federação Brasileira de Futebol (FBF), który miał na celu rywalizację z FBS i w efekcie przejęcie kierownictwa nad krajową piłką. Prezes FBF Mário Sérgio Cardim działał błyskawicznie. Już następnego dnia wystąpił z podaniem o przyjęcie związku do CONMEBOL i otrzymał pozytywną odpowiedź. Wkrótce potem także FIFA potwierdziła rozpoczęcie procedury włączenia FBF w poczet swoich członków.

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Estádio Olímpico do Pará – stadion piłkarski w Fortaleza, Ceará, Brazylia, na którym swoje mecze rozgrywają kluby Ceará Sporting Club oraz Fortaleza Esporte Clube.

    Sytuacja między FBF a FBS stawała się patowa, a skomplikowała się jeszcze bardziej, gdy Argentyński Związek Piłki Nożnej wysłał Brazylii zaproszenie do udziału w pierwszych mistrzostwach Ameryki Południowej 1916 roku. Co prawda FBF była już członkiem CONMEBOL i naturalnie miała pierwszeństwo wystawienia reprezentacji kraju, to jednak FBS dysponowała niemal wszystkimi piłkarzami z Rio de Janeiro i dużą częścią zawodników z São Paulo. Aby rozwiązać ten impas spowodowany rywalizacją obu związków, minister spraw zagranicznych Brazylii Lauro Müller zaprosił do siebie 19 czerwca 1916 prezesów obu zwaśnionych stron: Álvaro Zamitha (FBS), Mário Sérgio Cardima (FBF) oraz Joaquima Antônio de Souzę Ribeiro (LMSA). Po kilku godzinach dyskusji i narad padła propozycja założenia Brazylijskiej Konfederacji Sportu (Confederação Brasileira de Desportos – CBD), zrzeszającej wszystkie związki piłkarskie, a także kilka innych krajowych organizacji sportowych. 21 czerwca 1916 podpisano porozumienie pomiędzy stronami ostatecznie likwidujące FBF i FBS, a powołujące do życia CBD z prezesem Àlvaro Zamithem na czele. 9 lipca, nowa organizacja została oficjalnie przyjęta do CONMEBOL. W grudniu 1916 CBD dokonała wstępnej rejestracji w FIFA, aby 20 maja 1923 definitywnie stać się członkiem największego związku piłkarskiego.

    Fábio Henrique Tavares, znany bardziej jako Fabinho (ur. 23 października 1993 w Campinas) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji obrońcy we francuskim klubie AS Monaco, do którego jest wypożyczony z portugalskiego Rio Ave.Fernando Luiz Rosa znany jako Fernandinho (ur. 5 kwietnia 1985 w Londrinie) – brazylijski piłkarz, grający na pozycji prawego obrońcy lub pomocnika w klubie Manchester City.

    W 1979 roku, w wyniku zmian strukturalnych zainicjowanych przez rząd, odpowiedzialna do tej pory za wszystkie dyscypliny sportowe, CBD przemianowana została (24 września) na CBF, a jej zakres działalności ograniczył się tylko do piłki nożnej.

    Złote jedenastki[]

    1958[]

     Osobny artykuł: Brasiliana.

    1962[]

    Brazylia jako obrońca tytułu miała zagwarantowany start w Mistrzostwach Świata w 1962 w Chile. Aymoré Moreira, który objął drużynę w 1961 roku, zabrał na Mundial ośmiu nowych zawodników, ale pozostawił w kadrze niemal wszystkich piłkarzy, którzy stanowili trzon zwycięskiej drużyny sprzed 4 lat. W pierwszym meczu przeciwko Meksykowi tylko dwóch graczy z finałowego spotkania ze Szwecją w 1958 nie znalazło się w wyjściowym składzie: Bellini, zastąpiony będącym w lepszej formie Mauro, oraz Orlando, który nie został powołany do reprezentacji, ponieważ występował w argentyńskim Boca Juniors, a przez to trenerzy nie mogli go obserwować. W premierowej grze zastąpił go Zózimo.

    Wilson da Silva Piazza (ur. 25 lutego 1943 w Ribeirão das Neves), brazylijski piłkarz, obrońca, pomocnik. Mistrz świata z roku 1970.Puchar Konfederacji 2013 został rozegrany w Brazylii. Turniej był próbą generalną przed odbywającymi się w tym kraju w 2014 roku Mistrzostwami Świata. Mecz otwarcia odbył się w Brasílii 15 czerwca 2013, a finał 30 czerwca 2013 w Rio de Janeiro. Ponadto mecze turniejowe zorganizowano w Fortalezie, Recife, Salvadorze i Belo Horizonte.

    Mecz z Meksykanami zakończył się łatwym zwycięstwem 2:0, po golach Zagallo i Pelé. W kolejnym meczu z Czechosłowacją, zremisowanym 0-0, wydarzył się incydent, który mógł mieć fatalny wpływ na występ Brazylii podczas finałów. W 27. minucie spotkania kontuzji lewego uda doznał Pelé. Była ona na tyle poważna, że piłkarz musiał pożegnać się z mistrzostwami. Obawiano się, że dla całej drużyny Brazylii będzie to koniec turnieju, zwłaszcza że czekał ich mecz z mocną Hiszpanią, który musieli wygrać, aby uniknąć oczekiwania na rezultat meczu Czechosłowacja – Meksyk. Pelego w kolejnych meczach zastąpił jego rówieśnik Amarildo. Potyczka z Hiszpanami okazała się szalenie trudna dla drużyny Brazylii. W 35. minucie prowadzenie dla Hiszpanii uzyskał Adelardo strzelając na 1:0. Wynik mógł być wyższy, jednak wielkie szczęście sprzyjało tego dnia „canarinhos”. Chilijski sędzia Sergio Bustamante nie uznał gola dla Hiszpanów zdobytego prawidłowo, a także nie zauważył, że faul Níltona Santosa na Adelardo miał miejsce w polu karnym i podyktował jedynie rzut wolny. Szczęściem Brazylijczyków było także to, że posiadali w swoim składzie genialnego Garrinchę oraz Amarildo, który zdobywając dwie bramki w końcówce meczu dał zwycięstwo mistrzom świata i awans do ćwierćfinału.

    Alisson Ramses Becker (ur. 2 październik 1992 w Novo Hamburgo) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji bramkarza we włoskim klubie AS Roma oraz w reprezentacji Brazylii.Jonas Gonçalves Oliveira Felisbino (ur. 1 kwietnia 1984 w Bebedouro) – brazylijski piłkarz grający na pozycji napastnika.

    Ćwierćfinałowe spotkanie z Anglią miało dodatkowy smaczek, gdyż obrońca Ronald Flowers ogłosił publicznie, że wyłączy Garrinchę z gry. Niestety, zadanie to się nie powiodło – Garrincha strzelił dwie bramki (w tym jedną głową), trzecią bramkę dodał Vavá, a Anglicy odpowiedzieli tylko trafieniem Hitchensa. Zwycięstwo otworzyło Brazylijczykom drogę do półfinału, w którym mieli zmierzyć się z gospodarzami turnieju – Chile. Był to, jak się okazało, kolejny łatwy mecz. Znów błyszczeli Garrincha i Vavá (zdobyli po dwa gole), a Toro i Sánchez zdołali jedynie zmniejszyć rozmiary porażki. Niestety, znakomity tego dnia Mané Garrincha dał się sprowokować chilijskiemu pomocnikowi Eladio Rojasowi i w 83. minucie ujrzał czerwoną kartkę. Dla Brazylijczyków miało to oznaczać brak Garrinchy w finale. W ten sposób João Havelange (ówczesny prezydent brazylijskiego związku piłkarskiego) był zmuszony przekonać urugwajskiego sędziego liniowego Estebana Marino, który jako jedyny widział i zgłosił sędziemu głównemu całe boiskowe zajście, do opuszczenia Chile przed dniem, w którym sprawa Garrinchy miała się rozstrzygać (czerwona kartka nie oznaczała jeszcze przymusowej pauzy, decydowała o tym komisja sędziowska). Wobec absencji sędziego i niemożności uzyskania wiarygodnego zeznania, Garrincha nie został ukarany i mógł zagrać w decydującej rozgrywce. W finale wystąpił z wysoką gorączką i nie pokazał w pełni swoich umiejętności, jednak sama jego obecność na boisku napawała Czechosłowaków obawą o wynik. W tym celu trener Rudolf Vytlačil nakazał, aby przy Garrinchy znajdowało się zawsze dwóch obrońców. Tym sposobem otworzyła się przestrzeń dla Amarildo, który zagrał doskonały mecz. Pierwszą bramkę zdobyła jednak Czechosłowacja (Masopust w 15. minucie), ale momentalnie wyrównał Amarildo. Remis utrzymywał się aż do 69. minuty, ale wtedy Amarildo dośrodkował wprost na głowę Zito, który strzelił gola uzyskując prowadzenie dla Brazylii. W 78. minucie, Vavá zdobywając trzecią bramkę przypieczętował zwycięstwo nowych-starych mistrzów Świata.

    Copa América, do 1967 Campeonato Sudamericano de Selecciones – najważniejszy turniej piłkarski w Ameryce Południowej organizowany zazwyczaj co 4 lata przez południowoamerykańską konfederację CONMEBOL.Reprezentacja Australii w piłce nożnej, zwana "Socceroos" ("soccer" – piłka nożna, "roos" – kangury) – czterokrotnie grała w barażach do finałów mistrzostw świata. Jednak do mundialu udało jej się awansować dopiero za czwartym podejściem, po tym jak w listopadzie 2005 roku po rzutach karnych ograła Urugwaj. Start na Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 był pierwszym od trzydziestu dwóch lat.

    Brazylia obroniła tytuł zdobyty 4 lata wcześniej, a gra Garrinchy (razem z Vavą i innymi kilkoma graczami był najlepszym strzelcem – 4 gole) podczas turnieju uznawana jest za najlepszy indywidualny występ, porównywany jedynie z popisami Diego Maradony w 1986 roku w Meksyku.

    Mistrzowski skład Brazylii: Gilmar – Djalma Santos, Mauro, Zózimo, Nílton Santos – Zito, Didi – Garrincha, Vavá, Amarildo, Zagallo. W dwóch pierwszych meczach turnieju na pozycji Amarildo zagrał Pelé (w całym turnieju trener Brazylijczyków skorzystał tylko z 12 zawodników).

    Gérson właściwie Gérson de Oliveira Nunes (ur. 11 stycznia 1941 w Niterói), brazylijski piłkarz, grający na pozycji pomocnika.Filipe Luís Kasmirski znany jako Filipe (ur. 9 sierpnia 1985 w Jaraguá do Sul) – brazylijski piłkarz polskiego pochodzenia. Gra na pozycji lewego obrońcy. Filipe posiada również obywatelstwo włoskie. Dnia 24.07.2010 sfinalizowano jego transfer do Atlético. Filipe Luís kosztował włodarzy z Vicente Calderon między 11 a 13,5 miliona euro.

    1970[]

    Brazylia z mundialu w Meksyku jest uważana przez wielu za najlepszą drużynę w historii mistrzostw świata. Zespół Mario Jorge Lubo, zwanego Zagallo, grał efektowny i efektywny futbol. Jednak ta drużyna miała wielu ojców. Jednym z nich był Joao Saldanha, który przestawił drużynę na system 1-4-3-3. Czterem obrońcom, którym zabronił gry w linii, dodał jeszcze defensywnego pomocnika, który jeśli drużyna się broniła, stawał się piątym defensorem. Miejsce na środku pola zajmował wtedy cofający się środkowy napastnik. Podstawowy skład Brazylii wyglądał następująco: FélixCarlos Alberto, Brito, Piazza, EveraldoGérson, Clodoaldo, RivelinoJairzinho, Pelé, Tostão.

    Carlos Gilberto Nascimento Silva (ur. 12 czerwca 1987 w Campos) - brazylijski piłkarz, występujący na pozycji obrońcy. Obecnie jest zawodnikiem francuskiego Valenciennes FC.Reprezentacja Holandii w piłce nożnej reprezentuje Holandię w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Królewskiemu Holenderskiemu Związkowi Piłki Nożnej (KNVB). Drużyna od koloru strojów nazywana jest Pomarańczowymi (Oranje).

    Brazylia rozpoczęła swój zwycięski marsz od 4:1 z Czechosłowacją (bramki: Rivelino 24, Pelé 60, Jairzinho 64, 83 – Petras 12), następnie 1:0 z Anglią (Jairzinho 69) i 3:2 z Rumunią (Pelé 20, 66, Jairzinho 22 – Dumitrache 33, Demborschi 83) w ćwierćfinale 4:2 z Peru (Rivelino 11, Tostao 18, 52, Jairzinho 76, Gallardo 28, Cubillas 69), w połfinale 3:1 z Urugwajem (Clodoaldo 45, Jairzinho 76, Rivelino 90 – Cubilla 19), finał 4:1 z Włochami (Pelé 18, Gerson 66, Jairzinho 71, Carlos Alberto 87 – Boninsegna 37).

    Puchar Świata FIFA to nagroda, której replika wręczana jest zwycięzcy mistrzostw świata w piłce nożnej od 1974 r. Zastąpił on dawną nagrodę o nazwie "Złota Nike", po tym jak reprezentacja Brazylii otrzymała ją na własność po trzykrotnym wygraniu mistrzostw świata w 1970 r.Brazylijska Konfederacja Piłki Nożnej (port. Confederação Brasileira de Futebol, oficjalny skrót CBF) – ogólnokrajowy związek sportowy, działający na terenie Brazylii, posiadający osobowość prawną, będący jedynym prawnym reprezentantem brazylijskiej piłki nożnej (jedenastoosobowej, halowej, plażowej), zarówno mężczyzn, jak i kobiet, we wszystkich kategoriach wiekowych w kraju i za granicą. Organizuje również krajowe rozgrywki taki jak Campeonato Brasileiro de Futebol (wszystkie cztery poziomy) i Copa do Brasil. Brazylijskie kluby z profesjonalnymi drużynami piłkarskimi są członkowie CBF; federacje stanowe, które organizują mistrzostwa stanu, są podporządkowane CBF.

    Mistrzostwa w Meksyku były trudne z kilku powodów: m.in. ogromne wysokości na jakich odbywały się mecze, wysoka temperatura przy jakich grano. Przygotowania Brazylii trwały od 12 lutego 1970 przez 19 tygodni i pochłonęły 1,5 mln dolarów. Jednak zawodnicy znali się na pamięć, na każdym treningu Gerson wykonywał około 50 podań, po których piłka leciała 40-50 metrów i spadała koledze do stóp. Potem były przygotowania kondycyjne za które odpowiadał Carlos Alberto Parreira (późniejszy trener mistrzowskiej drużyny Brazylii z 1994 roku). Dzięki temu Brazylia dawała sobie radę z przeciwnikami grającymi różnymi stylami. Z Anglią wygrali po bramce Jairzinho z akcji a której uczestniczyło pół drużyny, a Tostão tańczył na polu karnym między zdezorientowanymi angielskimi obrońcami. Wspaniały strzał Pelégo obronił Gordon Banks. Ta parada została uznana za najlepszą akcję bramkarza w XX wieku. W ćwierćfinale łatwo poradzili sobie z Peru (trenowane przez Didiego). W półfinale Pelé mógł wreszcie spełnić swoją dziecięcą przysięgę pomszczenia rodaków, którzy przegrali w 1950 finałowy mecz z Urugwajem na Maracanie. I choć canarinhos przegrywali długo, w końcówce rozstrzygnęli losy spotkania. Bramki Urugwaju bronił Ladislao Mazurkiewicz, Polak z pochodzenia, uznany później najlepszym bramkarzem mistrzostw. Finał był taki, jak i reszta meczów z udziałem Brazylijczyków i choć Włochom nie można było w tym meczu odmówić ambicji, byli skazani na porażkę. W 18. minucie Pelé oszukał włoskich obrońców i strzelił bramkę. W 37. minucie Włosi odpowiedzieli golem Roberto Boninsegny, ale to była jedyna udana z nielicznych akcji Włochów na połowie Brazylii. Po tym golu Italia skupiła się na tym co potrafi najlepiej, czyli na obronie i utrudnianiu gry przeciwnikowi. Jednak Brazylia była pewna swego, canarinhos wymieniali dziesiątki podań i wreszcie w 66. minucie malutki rozgrywający Gerson strzałem z 20 metrów pokonał włoskiego bramkarza. 5 minut później zagrał do Pelé, ten głową do Jairzinho, i ten ostatni strzelił trzecią bramkę. Ostatni gol padł po akcji całego zespołu, a strzelcem był obrońca i kapitan Carlos Alberto. Brazylia sięgnęła po tytuł mistrza świata po raz trzeci i zdobyła złotą Nike na własność.

    Robert Waseige (ur. 26 sierpnia 1939 w Rocourt), belgijski piłkarz i trener piłkarski. Jako szkoleniowiec w latach 70. i 80. odnosił sukcesy z małymi klubami, m.in. przez dziewięć lat prowadził RFC de Liège, z którym trzykrotnie grał w finale Pucharu kraju. Później pracował również w Standardzie Liège, Royalu Charleroi i krótko w Sportingu Lizbona. Mimo iż żadna z prowadzonych przez niego drużyn nie wygrała rozgrywek ligowych, to jest jedną z najbardziej cenionych i szanowanych osobowości piłkarskich w Belgii. Do tej opinii przyczyniła się również udana praca z reprezentacją Belgii. Był jej selekcjonerem od 1999 do 2002 roku. W tym czasie "Czerwone Diabły" grały w Euro 2000 i Mundialu 2002, skąd odpadli w drugiej rundzie po porażce z późniejszymi triumfatorami Brazylijczykami. Po mistrzostwach Waseige pracował jeszcze w Standardzie i reprezentacji Algierii, po czym przeszedł na emeryturę.Oleg Anatoljewicz Salenko, ros. Олег Анатольевич Саленко, ukr. Олег Анатолійович Саленко, Ołeh Anatolijowicz Sałenko (ur. 25 października 1969 w Leningradzie, Rosyjska FSRR) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika. Zmienił obywatelstwo ukraińskie na rosyjskie.

    1994[]

    Brazylia, która po dwudziestoczteroletniej przerwie, w 1994 roku okazała się najlepsza w finałach mistrzostw świata, nazywana jest najbardziej defensywnie grającym zespołem canarinhos, jaki kiedykolwiek wystąpił na Mundialu. Po wyjściu z pierwszego miejsca z grupy w kolejnych spotkaniach aż do finału Brazylijczycy wygrywali tylko jedną bramką (1:0 ze Stanami Zjednoczonymi, 3:2 z Holandią i 1:0 ze Szwecją), a w bezpośredniej batalii o Puchar Świata, podobnie jak i Włosi, nie strzelili żadnego gola i o zwycięstwie musiały, po raz pierwszy w historii, zadecydować rzuty karne. Lepszymi egzekutorami jedenastek okazali się podopieczni Carlosa Alberto Parreiry, którzy wygrali 3:2. Przy czwartym tytule znów obecny był Mário Zagallo, tym razem jako asystent selekcjonera.

    Romário, właśc. Romário da Souza Faria (ur. 29 stycznia 1966 w Rio de Janeiro) – były piłkarz, napastnik reprezentacji Brazylii.XX Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej – rozgrywane były od 12 czerwca do 13 lipca 2014 roku w Brazylii. Mistrzem Świata zostały Niemcy, które pokonały po dogrywce Argentynę. Gospodarze zajęli 4. lokatę, przegrywając w meczu o 3. miejsce z Holandią.

    Trener Parreira przywiązany był do ustawienia 4-2-2-2, z czwórką obrońców, dwójką defensywnych pomocników, dwójką bocznych i dwójką napastników. Podobnej myśli taktycznej hołdował w czasie trzeciej kadencji na stanowisku selekcjonera reprezentacji w latach 2003–2006, ale na Mundialu 2006 Brazylijczycy nie powtórzyli wyczynu ze Stanów Zjednoczonych i odpadli już w ćwierćfinale. W 1994 roku centralnymi postaciami zespołu byli defensywni pomocnicy Mauro Silva (26 lat) i Dunga (31), który od meczu drugiej rundy z gospodarzami turnieju pełnił, zamiast Raía (29), zmienionego przez Mazinho (28), obowiązki kapitana. Obaj nie tylko asekurowali swoich obrońców, ale i byli odpowiedzialni za rozgrywanie piłki, najczęściej środkiem pola, bez udziału będących w słabszej formie skrzydłowych, ale bezpośrednio do duetu napastników. Mauro Silva często decydował się także na uderzenia na bramkę zza pola karnego.

    Aymoré Moreira (ur. 26 kwietnia 1912 w Miracema – zm. 26 lipca 1998 w Salvador) – były brazylijski piłkarz, a po zakończeniu kariery trener. Podczas kariery występował na pozycji bramkarza.Obywatelstwo – więź prawna łącząca jednostkę (osobę fizyczną) z państwem, na mocy której jednostka ma określone prawa i obowiązki wobec państwa, a państwo – analogicznie – ma obowiązki i prawa wobec jednostki. Określenie spraw związanych z obywatelstwem, a w szczególności sposobów jego nabycia i ewentualnie także utraty, należy do samego państwa – jest to jego kompetencja wyłączna. Istnieją także regulacje prawa międzynarodowego dotyczące spraw związanych z obywatelstwem, a w szczególności unikania sytuacji bezpaństwowości i wielokrotnego obywatelstwa.

    Równie ofensywnie usposobieni byli boczni obrońcy, szczególnie występujący po lewej stronie Leonardo (25), który w swoim klubie São Paulo FC grał w drugiej linii. W spotkaniu ze Stanami Zjednoczonymi otrzymał czerwoną kartkę i w pozostałych trzech meczach, w tym w finale, zastępował go Branco (30). Obrońca Fluminense Football Club także inicjował ataki oraz potrafił zagrozić rywalom strzałami ze stałych fragmentów gry, jak w ćwierćfinałowej batalii z Holendrami, kiedy z rzutu wolnego z blisko 35 metrów strzelił gola decydującego o zwycięstwie Brazylijczyków. Często do akcji ofensywnych włączał się także prawy defensor Jorginho (30), który zapisał na swoim koncie dwie asysty. W ostatnim meczu w 22 minucie doznał kontuzji i został zastąpiony przez 24-letniego Cafú, dla którego był to pierwszy z trzech finałów mistrzostw świata. Defensywna taktyka Parreiry sprawiła, że często mogli się wykazać solidni stoperzy Aldair (29) i Márcio Santos (25) oraz bramkarz Cláudio Taffarel (28).

    Marcio Roberto dos Santos, czyli Marcio Santos (ur. 15 września 1969 w Sao Paulo) - brazylijski piłkarz występujący na pozycji środkowego obrońcy; Mistrz Świata z 1994 roku.Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

    Za największą indywidualność drużyny powszechnie uznano napastnika Romário (28). Strzelił pięć goli, w tym decydujące o awansie do ćwierćfinału i finału, i był o krok od zgarnięcia korony króla strzelców. Bułgar Christo Stoiczkow i Rosjanin Oleg Salenko zaliczyli tylko o jedno trafienie więcej. Partner Romario z ataku – Bebeto (30) – zdobył trzy bramki. Mimo iż wiele mówiło się o tym, że obaj piłkarze nie darzą się sympatią, to na boisku porozumiewali się bez zarzutu i byli najskuteczniejszym duetem mistrzostw. Łącznie ośmiokrotnie pokonywali bramkarzy rywali, to znaczy, że byli strzelcami 73% wszystkich goli zdobytych przez canarinhos w czasie turnieju. Bebeto po bramce w meczu z Holandią po raz pierwszy zaprezentował światu słynną kołyskę na cześć nowo narodzonego dziecka. Całe mistrzostwa z ławki rezerwowych obserwował 18-letni Ronaldo.

    Zawodnik – osoba biorąca udział w przedsięwzięciu najczęściej o charakterze sportowym, w którym konkuruje z innymi osobami. W zależności od rodzaju i charakteru przedsięwzięcia zawodnik może również współpracować z grupą osób (drużyną), aby konkurować, na ściśle określonych zasadach, z inną grupą zawodników.SL Benfica (pełna nazwa: Sport Lisboa e Benfica) – portugalski klub sportowy z siedzibą w Lizbonie, najbardziej utytułowana drużyna w kraju. Drużyna piłkarska Benfiki to siedmiokrotny finalista Ligi Mistrzów i dwukrotny zdobywca Pucharu Europy (1961, 1962), finalista Pucharu UEFA w 1983, 32-krotny mistrz Portugalii, 24-krotny zdobywca pucharu tego kraju i 4-krotny zdobywca superpucharu. Zajmuje pierwsze miejsce w klasyfikacji portugalskich klubów piłkarskich według zdobytych tytułów mistrza kraju. W sezonie 2012/13 występuje w rozgrywkach 1. ligi, czyli Primeira Liga.

    Po turnieju Parreira przekazał stery reprezentacji Mário Zagallo, który zmuszony był zrezygnować z usług większości mistrzów świata. Kilku z nich po transferach do europejskich klubów szybko zatraciła formę, poza tym średnia wieku ekipy, która zdobyła Puchar Świata, wynosiła 28 lat i wielu z zawodników zakończyło reprezentacyjne kariery przed kolejnym Mundialem. Do Francji Zagallo zabrał tylko siedmiu z nich (zabrakło m.in. Romario), a w zespole, który w 2002 roku powtórzył wynik podopiecznych Parreiry, z mistrzów świata 1994 zagrali tylko rezerwowi w USA Cafú i Ronaldo.

    José Kléberson Pereira pseudonim Kléberson (ur. 19 czerwca 1979 w Uraí, Brazylia), brazylijski pomocnik, piłkarz reprezentacji Brazylii z którą w 2002 roku zdobył Mistrzostwo Świata.Reprezentacja USA pierwszy mecz rozegrała w 1885 roku, ale nie został wpisany do oficjalnego rejestru. Dziś uznaje się, że debiutem międzypaństwowym Amerykanów było wygrane 3:2 spotkanie ze Szwecją w Sztokholmie, w trzy lata po założeniu krajowego związku piłki nożnej.

    2002[]

    Brazylijczycy już po drugim meczu grupowym zapewnili sobie awans do kolejnej rundy. Selekcjoner Luiz Felipe Scolari dał więc w ostatnim spotkaniu szansę występu rezerwowym. Zagrali wówczas m.in. strzelec bramki Júnior i 20-letni Kaká, późniejsza gwiazda Milanu. W 1/8 finału canarinhos ograli Belgię, ale spotkanie to wywołało wiele kontrowersji, gdyż zdaniem komentatorów sędzia nie uznał prawidłowo zdobytej bramki podopiecznym Roberta Waseige’a. Mecz ćwierćfinałowy z Anglią zapisał się w historii jako przede wszystkim popis Ronaldinho, który strzelił gola z rzutu wolnego z około 40 metrów. W półfinale po raz drugi w turnieju Brazylijczycy pokonali Turków, a w batalii finałowej, dzięki dwóm bramkom Ronaldo, okazali się lepsi od Niemców; tamten mecz określany był mianem pojedynku najlepszego napastnika turnieju (Ronaldo) z najlepszym bramkarzem (Oliver Kahn).

    Thiago Silva (ur. 22 września 1984 w Rio de Janeiro) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji środkowego obrońcy w klubie Paris Saint-Germain F.C..Marcos Aoás Corrêa, znany bardziej jako Marquinhos (ur. 14 maja 1994 w São Paulo) - brazylijski piłkarz występujący na pozycji obrońcy we francuskim klubie Paris Saint-Germain. Wcześniej reprezentował także barwy Corinthians oraz Romy. Były młodzieżowy reprezentant Brazylii.

    Scolari preferował ustawienie 1-5-2-3, zmieniające się w czasie meczu na ofensywne 1-3-4-3, w którym przesuwał nominalnych bocznych obrońców Cafú (32 lata), dla którego występ w finale mistrzostw był trzecim z kolei, i Roberto Carlosa (29) do linii pomocy i powierzał im obowiązki klasycznych skrzydłowych.

    W szarżach na bramkę rywali wyspecjalizował się „atak R”. Ronaldo (26) zdobył osiem goli, z czego dwa w finale, i został królem strzelców azjatyckiej imprezy oraz, w opinii wielu obserwatorów, jej największą indywidualnością. Z dobrej strony zaprezentował się 22-letni Ronaldinho, szybki drybler, którego bramka z rzutu wolnego strzelona Davidowi Seamanowi uznana została za jedną z najładniejszych w całym turnieju. Najbardziej doświadczony z całej trójki – Rivaldo (30) – trafiał do siatki rywali w pięciu kolejnych spotkaniach i, chociaż dziennikarze narzekali, że gra zbyt indywidualnie, stanowił mocny punkt zespołu.

    Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej - drużyna reprezentująca Szwecję podczas meczów piłki nożnej mężczyzn. Została założona w 1904 roku.Arena de São Paulo (nazywane również Arena Corinthians, oficjalnie Complexo Esporte Corinthians) – aktualnie budowany stadion piłkarski w São Paulo. Po wybudowaniu będzie na nim grała drużyna Corinthians, która do tej pory grała na Estádio do Pacaembu. Arena Corinthians została zaprojektowana 27 sierpnia 2010 przez Ricardo Teixeirę, prezesa CBF, Alberta Goldmana, gubernatora Sao Paulo i Gilberto Kassaba, burmistrza miasta. Stadion ma pomieścić 48 000 widzów z 20 000 dodatkowych siedzeń na czas mistrzostw świata w 2014.

    Podopieczni Scolariego wygrali wszystkie mecze, strzelili osiemnaście goli, a stracili cztery. Bramkarz Marcos (28), który przed turniejem typowany był na zmiennika Didy, zdaniem wielu komentatorów, nie zawiódł. W czasie mistrzostw kilkakrotnie ratował canarinhos przed utratą bramek, został wybrany na najlepszego piłkarza meczu 1/8 finału z Belgią. Dziennikarze uznali go za godnego następcę najwybitniejszych golkiperów Brazylii – Gilmara i Cláudio Taffarela.

    Cláudio Ibrahim Vaz Leal – "Branco" (ur. 4 kwietnia 1964 roku w Bagé), brazylijski piłkarz, grający na pozycji lewego obrońcy. Z reprezentacją Brazylii, w której barwach rozegrał 72 mecze, zdobył w 1994 roku mistrzostwo świata i Copa America w 1989 roku. Był zawodnikiem pięciu różnych klubów brazylijskich, ponadto grał we Włoszech, Portugalii, Anglii, a piłkarską karierę zakończył w 1997 roku w Stanach Zjednoczonych.João Alves Jobin Saldanha (ur. 3 lipca 1917 w Alegrete – zm. 12 lipca 1990 w Rzymie) – brazylijski piłkarz, a po zakończeniu kariery dziennikarz i trener.

    W linii obrony grało trzech zawodników – Lúcio (24), Roque Júnior (26) i Edmilson (26) – w razie potrzeby wspomaganych przez Cafu i Roberto Carlosa. Defensorzy skupiali się niemal wyłącznie na zadaniach obronnych i rzadko włączali się do akcji ofensywnych, najbardziej aktywny był Edmilson, w klubie Olympique Lyon występujący jako pomocnik. W czasie turnieju strzelił jednego gola, w spotkaniu z Kostaryką.

    Bułgaria, Republika Bułgarii (България, Република България) – państwo położone w południowo-wschodniej Europie, na Bałkanach. Graniczy z Serbią oraz Macedonią od zachodu, Grecją i Turcją od południa, Morzem Czarnym od wschodu i Rumunią od północy.Inter Mediolan (Football Club Internazionale Milano, Internazionale Milano Football Club, potocznie – Inter, przydomek – Nerazzurri) – włoski klub piłkarski z siedzibą w Mediolanie. Osiemnastokrotny mistrz tego kraju, siedmiokrotny zwycięzca Pucharu Włoch, trzykrotny triumfator Ligi Mistrzów i Pucharu Interkontynentalnego. Pierwotna nazwa klubu brzmiała Football Club Internazionale Milano, co oznaczało, że nowo powstała drużyna będzie otwarta zarówno na piłkarzy innych narodowości, tak jak i na Włochów. Barwy klubu to niebieski i czarny – ta tradycja przetrwała do dnia dzisiejszego.

    Łącznikiem między obroną, a linią ataku był defensywny pomocnik Gilberto Silva (26), jedyny, oprócz Marcosa, Cafu i Lúcio, który rozegrał wszystkie mecze od pierwszej do ostatniej minuty. Zawodnik Atletico Mineiro Belo Horizonte, który po Mundialu przeszedł do Arsenal F.C., w ofensywnym ustawieniu Brazylii odpowiedzialny był za destrukcję; już na połowie przeciwnika zatrzymywał jego ataki i szybkim podaniem uruchamiał bocznych pomocników lub bezpośrednio napastników. Jego partner z drugiej linii Juninho Paulista (29), zmieniony od meczu ćwierćfinałowego przez Klébersona (23), miał był rozgrywającym. Jednak kontuzja Emersona, który pierwotnie miał grać na tej pozycji, dobra forma Gilberto Silvy i modyfikacja stylu gry reprezentacji, polegająca na przewadze zagrań bezpośrednich do atakujących, sprawiły, że jego rola ograniczała się do przeszkadzania przeciwnikowi i wspomagania w zadaniach obronnych Gilberto Silvy.

    Reprezentacja Kolumbii w piłce nożnej czterokrotnie startowała w finałach mistrzostw świata, ale tylko raz – w 1990 roku – przeszła do drugiej rundy. We Włoszech, mimo iż wyprzedziła w grupie jedynie Zjednoczone Emiraty Arabskie, to z trzeciego miejsca awansowała do 1/8 finałów, w której, po błędach bramkarza René Higuity, przegrała 1:2 z Kamerunem. Ostatni raz Kolumbijczycy grali na światowym czempionacie w 1998 roku, ale grupowe zwycięstwo nad Tunezją 1:0 okazało się nie wystarczające do awansu do dalszych rozgrywek (wcześniej przegrali z Rumunią 0:1 i Anglią 0:2).Rodrigo Caio Coquette Russo (ur. 17 sierpnia 1993 w Dracenie) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji obrońcy w brazylijskim klubie São Paulo. Znalazł się w kadrze reprezentacji Brazylii na Copa América 2016. Posiada także obywatelstwo włoskie.

    2006[]

    W 2006 roku na mundialu pierwszy mecz w grupie rozegrali z Chorwacją, z którą wygrali 1:0 po bramce Kaki w 44 minucie. W następnym meczu z Australią po golach Adriano i Freda Brazylia zaliczyła kolejne zwycięstwo. W trzecim meczu grupowym w 34 minucie Japończyk Keiji Tamada strzelił jedynego gola dla Japonii mimo to Brazylia wypracowała cztery bramki i wygrała 1:4. W 1/8 finału zmierzyli się z Ghaną pokonując ją 3:0. W ćwierćfinale odpadli z Francją po bramce Thierry’ego Henry’ego. Na mundialu Brazylijczycy strzelili razem 10 bramek. Canarinhos podchodzili do turnieju w Niemczech jako główni faworyci. Bukmacherzy bezapelacyjnie stawiali na drużynę Brazylii, z racji na skład jakim dysponowała oraz wygrany Puchar Konfederacji w 2005 roku na niemieckich stadionach. Brazylijczycy zawiedli, a głównej przyczyny porażki upatrywano w nadmiernej pewności siebie oraz przemęczeniu kilku kluczowych graczy jak chociażby Ronaldinho. Sześć miesięcy po Mundialu światło dzienne ujrzała informacja o imprezowym stylu życia reprezentantów Brazylii w trakcie Mistrzostw Świata mającym znaczący wpływ na ich słabą formę.

    Mistrzostwa świata w piłce nożnej, nazywane również mundialem (hiszp. – światowy) lub Pucharem Świata (ang. World Cup) – międzynarodowy turniej piłkarski, w którym biorą udział męskie reprezentacje narodowe federacji należących do FIFA. Pierwsze mistrzostwa odbyły się w 1930 roku w Urugwaju. Od tego czasu odbywają się się co cztery lata, z wyjątkiem 1942 i 1946 roku, kiedy to nie zostały rozegrane z powodu II wojny światowej.Arthur Friedenreich zwany El Tigre (18 lipca 1892, São Paulo - 6 września 1969) - były brazylijski piłkarz niemieckiego pochodzenia występujący na pozycji napastnika. Przez wielu uważany za pierwszego wielkiego futbolistę brazylijskiego (choć niektórzy przyznają to miano dopiero Leonidasowi).

    2010[]

    W 2010 roku na mundialu Brazylia rozegrała pierwszy mecz z Koreą Północną, z którą wygrała 2:1 po bramkach Maicona i Elano. W drugim meczu rywalizowała z Wybrzeżem Kości Słoniowej i wygrała 3:1 po dwóch bramkach Luísa Fabiano i jednej Elano. W ostatnim meczu grupowym zremisowali bezbramkowo z Portugalią i ostatecznie zajęli pierwsze miejsce w grupie. W 1/8 finału pokonali Chile 3:0. W ćwierćfinale zmierzyli się z Holandią. Mimo, że Brazylia prowadziła po bramce Robinho w 10 minucie, przegrali 2:1 po stracie dwóch goli strzelonych przez Sneijdera. Brazylia więc, tak jak cztery lata wcześniej odpadła już w ćwierćfinale.

    Oswaldo Giroldo Jr. znany jako Juninho Paulista (ur. 12 lipca 1973 roku w São Paulo) – były brazylijski piłkarz występujący na pozycji pomocnika.Azja (gr. Ἀσία Asía, łac. Asia) – część świata, razem z Europą tworząca Eurazję, największy kontynent na Ziemi. Z powodów historycznych i kulturowych sama Azja bywa również nazywana kontynentem (zob. alternatywne listy kontynentów).

    2013[]

    W 2013 roku Pucharze Konfederacji rozgrywanym w Brazylii kadra Luiza Felipe Scolariego wyszła z grupy A pokonując kolejno Japonię 3:0, Meksyk 2:0 i w końcówce wygrała z kadrą Włoch 4:2 po dwukrotnym trafieniu Freda, po jednej bramce zdobyli Dante i Neymar. Zespół uzyskał awans do półfinału, gdzie zagrał z Urugwajczykami. Brazylia wygrała ten mecz 2:1 po golach Freda i byłego zawodnika ŁKS-u Łódź Paulinho, dla Urugwaju strzelił jedyną bramkę Edinson Cavani. W finale zmierzyła się z drużyną Hiszpanii i zwyciężyła 3:0 po dwóch golach Freda i jednym Neymara. Po zakończeniu turnieju nagrodzono srebrnym butem Freda, złotą piłkę otrzymał Neymar, a złote rękawice trafiły w ręce golkipera Canarinhos Julio Ceasara. Brązową piłkę zdobył Paulinho.

    Brazylijczycy – naród południowoamerykański, zamieszkujący Brazylię. Osoby deklarujące narodowość brazylijską są pochodzenia przede wszystkim europejskiego i afrykańskiego. Naród ukształtował się wskutek kolonizacji portugalskiej i przywozu afrykańskich niewolników.João Miranda de Souza Filho znany jako Miranda (ur. 7 września 1984 w Paranavaí), piłkarz brazylijski grający na pozycji środkowego obrońcy. Mierzy 185 cm wzrostu, waży 78 kg.

    2014[]

    Reprezentacja była gospodarzem Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej i została automatycznie przydzielona do grupy A. Brazylia w meczu otwarcia Mistrzostw wygrała 3:1 z Chorwacją na Arenie Corinthians w São Paulo. W kolejnym meczu na arenie Castelão w Fortalezie, rozegrała pojedynek z reprezentacją Meksyku. Mecz skończył się bezbramkowym remisem, a bohaterem spotkania został bramkarz Meksyku Guillermo Ochoa, który bronił kolejne strzały Brazylijczyków. W ostatnim meczu fazy grupowej 23 czerwca Brazylia zmierzyła się z Kamerunem. Reprezentacja Brazylii wygrała to spotkanie 4:1 – autorami goli byli Neymar (2), Fred i Fernandinho. Brazylia wygrała swoją grupę. W 1/8 finału spotkała się z Chile. Mecz skończył się remisem 1:1, w dogrywce nie padł ani jeden gol, więc konieczne było przeprowadzenie serii rzutów karnych. W niej lepsi okazali się Brazylijczycy, wygrywając 3:2. Kolejnym rywalem w drodze do finału była Kolumbia. Mecz skończył się wynikiem 2:1. Gole dla Brazylii strzelili Thiago Silva oraz David Luiz. Dla Kolumbii z rzutu karnego strzelił James Rodríguez, dla którego to był szósty gol na tych mistrzostwach. 8 lipca na stadionie Estádio Mineirão w Belo Horizonte w meczu półfinałowym Brazylia przegrała z Niemcami 1:7 tracąc szansę na 6 mistrzostwo oraz ponosząc największą w swojej historii porażkę. Ostatecznie Brazylia zakończyła udział w mistrzostwach na 4. miejscu przegrywając na stadionie Estádio Nacional w Brasílii w meczu o brązowy medal z Holandią 0:3.

    Marcos Carneiro de Mendonça (ur. 25 grudnia 1894, zm. 19 października 1988) – brazylijski piłkarz znany jako Marcos, Marcos Carneiro lub Marcos de Mendonça, bramkarz. Wzrost 187 cm.Willian Borges Da Silva (ur. 9 sierpnia 1988) – brazylijski piłkarz, bardziej znany jako Willian. Występuje na pozycji pomocnika.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jairzinho właściwie Jair Ventura Filho (ur. 25 grudnia 1944 w Rio de Janeiro) – były brazylijski piłkarz, grający na pozycji napastnika lub skrzydłowego.
    Emerson Ferreira da Rosa znany jako Emerson (ur. 4 kwietnia 1976 w Pelotas) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji środkowego pomocnika.
    São Paulo Futebol Clube – brazylijski klub sportowy z São Paulo. Jeden z najbardziej utytułowanych klubów piłkarskich w Brazylii.
    Reprezentacja Kamerunu – zespół piłkarski, reprezentujący Kamerun w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo kameruńskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Fédération camerounaise de football (FECAFOOT).
    Renato Augusto (ur. 1 lutego 1988 w Rio de Janeiro) – brazylijski piłkarz, występujący na pozycji ofensywnego pomocnika, zawodnik brazylijskiego Corinthiansu Sau Paulo. Pozyskany z brazylijskiego Flamengo Rio de Janeiro za około 10 milionów euro, z czego 60% kwoty miało zostać przekazanych do klubu, natomiast reszta do grup inwestycyjnych. W grudniu 2012 roku został pozyskany przez Corinthians za 3 miliony euro.
    Roberto Carlos da Silva (ur. 10 kwietnia 1973 w Garça) – brazylijski trener piłkarski, były piłkarz i reprezentant Brazylii.
    Sylvio Lagreca (ur. 14 czerwca 1895 w Piracicaba, zm. 1 października 1967 w São Paulo) – brazylijski piłkarz i trener, pierwszy selekcjoner reprezentacji Brazylii. W czasie kariery piłkarskiej występował na pozycji ofensywnego pomocnika.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.126 sek.