• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Reper roboczy

    Przeczytaj także...
    Niwelacja geometryczna – jeden z rodzajów niwelacji. Pomiar różnic wysokości punktów na podstawie pomiaru położenia poziomej osi celowej niwelatora na pionowo ustawionych na tych punktach łatach niwelacyjnych. Zasady jej wykonania określa Instrukcja Techniczna G-4 "Pomiary sytuacyjne i wysokościowe".Reper – trwale stabilizowany znak geodezyjny osnowy wysokościowej o określonej rzędnej wysokościowej w przyjętym układzie odniesienia. Repery wykorzystywane są do wykonania niwelacji podczas przeprowadzania pomiarów geodezyjnych i są fizyczną realizacją państwowej osnowy wysokościowej. Wysokości reperów są określane za pomocą pomiarów metodą niwelacji geometrycznej lub techniką GNSS.
    Osnowa geodezyjna w Polsce – zbiór punktów, które mają położenie wyznaczone w państwowym systemie odniesień przestrzennych, na których wyznaczono wielkości fizyczne charakterystyczne dla danego jej rodzaju oraz błąd ich wyznaczenia. Osnowy geodezyjne realizują fizycznie przyjęty układ współrzędnych, czyli tworzą układ odniesienia dla prac geodezyjnych i kartograficznych. Inaczej – punkty osnowy geodezyjnej pełnią rolę nawiązania dla wszystkich robót geodezyjnych, których wynikiem są współrzędne określone w państwowym układzie współrzędnych.
    Rys. 1 - Sposób oznaczania reperu roboczego na powierzchni pionowej

    Reper roboczy – znak geodezyjny pomiarowej osnowy wysokościowej o określonej rzędnej wysokościowej (względnej lub bezwzględnej), stabilizowany trwale lub nietrwale, zwykle na czas prowadzonych pomiarów geodezyjnych celem zagęszczenia wysokościowej osnowy geodezyjnej. W przypadku określenia bezwzględnej rzędnej reperu roboczego, jego dokładność winna odpowiadać minimum dokładności osnowy wysokościowej V klasy (dopuszczalny błąd wyznaczenia wysokości wynika z dokładności wykonanych pomiarów i wynosi: m0 = 20 mm/km niwelacji).

    Geodezja – nauka zajmująca się ustalaniem wielkości i kształtu Ziemi oraz określaniem położenia punktów na jej powierzchni.Instrukcja techniczna G-2 – standard techniczny w geodezji w Polsce, obowiązujący do 2012 roku na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz. U. Nr 30, poz. 297), zbiór wytycznych dotyczących wysokościowej osnowy geodezyjnej wprowadzony zarządzeniem nr 4. Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 11 kwietnia 1980 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "G-2 Wysokościowa osnowa geodezyjna". Ostatnim wydaniem jest wydanie IV z 1988 opracowane w Instytucie Geodezji i Kartografii przez Tadeusza Wyrzykowskiego w oparciu o "Koncepcję modernizacji wysokościowych osnów geodezyjnych kraju" Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, pozytywnie ocenioną przez Radę Geodezyjną i Kartograficzną, oraz w oparciu o zalecenia Biura Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, które reprezentowali Leon Alexandrowicz i Edward Jarosiński.

    W terenach zurbanizowanych, repery robocze stabilizuje się trwale lub wykorzystuje się istniejącą w terenie trwałą stabilizację innych punktów, w obu wypadkach sporządzając opisy topograficzne. Do oznakowania punktów pomiarowej osnowy wysokościowej stosuje się paliki drewniane (z wbitym gwoździem), rurki żelazne, bolce lub trzpienie żelazne (wbite w nawierzchnię), a także oznaczone farbą znaki na trwałych szczegółach terenowych. W przypadku założenia reperu roboczego na powierzchni poziomej wyznaczana rzędna znajduje się w miejscu pomalowanym farbą. W przypadku powierzchni pionowej stosuje się symbol pokazany na rysunku 1 (czerwoną linią oznaczono bok, którego rzędna wysokościowa została określona).

    Na terenach niezabudowanych, jako reper roboczy może być zastosowany pal drewniany o długości 1 m i średnicy 0,1 m, w którego górny koniec wbity jest gwóźdź, a w dolnej części pala przymocowana jest na zacios poprzeczka drewniana. Pal wkopuje się w ziemię tak, aby dolny jego koniec opierał się na nienaruszonej kopaniem ziemi, a znak wysokości (główka gwoździa) znajdował się na poziomie terenu lub do 0,1 m nad nim, w zależności od usytuowania reperu. W razie potrzeby osadza się znaki w formie słupa z betonu z bolcem żelaznym.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • reper
  • wytyczne techniczne G-4.1 : 2007
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Wytyczne techniczne G-4.1 : 2007. Warszawa: Główny Geodeta Kraju, 2007, s. 21.
  • Instrukcja techniczna G-2. Warszawa: GUGiK, 1988, s. 9.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.