Renormalizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Renormalizacja – grupowanie modeli fizycznych w równoważne sobie postacie.

Teorie pól kwantowych (ang. QFT – Quantum Field Theory) – współczesne teorie fizyczne tłumaczące oddziaływania podstawowe. Są one rozwinięciem mechaniki kwantowej zapewniającym jej zgodność ze szczególną teorią względności.Nukleony – wspólna nazwa protonów i neutronów, czyli podstawowych cząstek tworzących jądro atomu. Nukleony składają się z kwarków. Choć przez obecne teorie cząstek protony i neutrony nie są uznawane za cząstki elementarne, ale z historycznych względów zalicza się je do cząstek elementarnych.

W ramach takiej procedury, układ fizyczny, opisywany równaniami zawierającymi skomplikowane oddziaływania reprezentowane przez człony nieliniowe, może zostać sklasyfikowany do tej samej klasy, co inny układ, czasem liniowy lub ten sam układ, ale dla innych wartości tzw. stałych sprzężenia, odpowiadających za „siłę” wyrazów nieliniowych. Innymi słowy przechodzimy z jednego modelu o ustalonych wartościach parametrów w równaniach do innego modelu o innych wartościach parametrów. Technika grupy renormalizacji pozwala ocenić, kiedy takie przejście jest właściwe, oraz często pozwala uzyskać znaczne uproszczenie opisu.

Teoria pola (fizyka), dział fizyki wypracowujący metody badania oraz badajaca pola fizyczne, czyli obszary w których występują zjawiska fizyczne. Fizycy matematyzując problem opisują te zjawiska poprzez przypisanie każdemu punktowi przestrzeni matematycznego obiektu, co odpowiada określeniu pewnej funkcji na przestrzeni, w której występuje pole.Punkt stały odwzorowania pewnego zbioru w siebie - punkt, w którym wartość odwzorowania na argumencie jest równa temu argumentowi. Formalnie:

Praktyczna realizacja renormalizacji jest różna w różnych dziedzinach fizyki. Wyróżnia się przy tym dwa podejścia: związane z mechaniką statystyczną i związane z teorią pola. Podejście związane z mechaniką statystyczną pozwala uniezależnić opis układu od skali zjawiska, co jest owocne w opisie przejść fazowych, natomiast podejście związane z kwantową teorią pola pozwala uniezależnić przewidywania teorii od tzw. cut-off – parametru obcięcia.

Steven Weinberg (ur. 3 maja 1933 w Nowym Jorku) – amerykański fizyk teoretyk, laureat Nagrody Nobla. Jest najbardziej znany ze swej teorii unifikującej dwa oddziaływania: słabe i elektromagnetyczne.Spin – moment własny pędu cząstki w układzie, w którym nie wykonuje ruchu postępowego. Własny oznacza tu taki, który nie wynika z ruchu danej cząstki względem innych cząstek, lecz tylko z samej natury tej cząstki. Każdy rodzaj cząstek elementarnych ma odpowiedni dla siebie spin. Cząstki będące konglomeratami cząstek elementarnych (np. jądra atomów) mają również swój spin będący sumą wektorową spinów wchodzących w skład jego cząstek elementarnych.

Mechanika statystyczna[ | edytuj kod]

W fizyce statystycznej renormalizacja polega zwykle na usunięciu z układu nieistotnych stopni swobody (np. drgań układu o bardzo wysokich częstościach, jeśli obserwujemy układ drgający z niższą rozdzielczością czasową) przy jednoczesnym zastąpieniu ich pewnymi członami zastępującymi je w sposób pośredni.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Lagranżjan (L, inaczej funkcja Lagrange’a) – gęstość funkcjonału działania S charakteryzującego właściwości mechaniczne układu fizycznego.

Operacje te można formalnie powtarzać, zaś interesujący nas opis fizycznego układu dostajemy, gdy wykonamy nieskończenie wiele takich kroków, uzyskując tzw. punkt stały – granicę, w której kolejny krok usuwania nieistotnych stopni swobody nie zmienia sposobu opisu układu. Uważa się, że taki opis jest właściwy, skoro bowiem usunięcie nieistotnych elementów opisu nie ma wpływu na opis, to jest to jak najbardziej pożądana sytuacja.

Teoria strun (TS) – teoria przewidująca, że podstawowym budulcem materii nie są cząstki w postaci punktu, lecz struny wielkości 10 metra.Model fizyczny − abstrakcyjny twór odzwierciedlający w uproszczeniu układ rzeczywisty. Jednocześnie model fizyczny zachowuje najbardziej istotne cechy układu rzeczywistego.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Półgrupa – Grupoid ⟨ A , ⊙ ⟩ {displaystyle langle A,odot angle } , którego działanie ⊙ {displaystyle odot } jest łączne, czyli:
Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
Cechowanie – to matematyczna procedura, występująca w kwantowej teorii pola, nakładająca na fermionowe pola kwantowe wymagania dodatkowej symetrii, zwanej symetrią lokalną.
Wydawnictwo Naukowe PWN SA – wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Wydawnictwo Naukowe PWN SA stanowi jednostkę dominującą Grupy kapitałowej PWN, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw.
Układ fizyczny - układ (wyodrębniony, realnie lub jedynie myślowo, fragment rzeczywistości), w postaci obiektu fizycznego lub zbioru takich obiektów. Może on być oddzielony od otoczenia wyraźnymi granicami, które są powierzchniami nieciągłości określonych wielkości fizycznych, charakteryzujących układ. W znaczeniu używanym w mechanice klasycznej to przede wszystkim zbiór ciał.
Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
Stopień swobody - w fizyce minimalna liczba niezależnych zmiennych opisujących jednoznacznie stan (modelu) układu fizycznego, w termodynamice liczba niezależnych zmiennych stanu, które można zmieniać nie powodując zmiany stanu (rodzaju i liczby faz).

Reklama