• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Renina

    Przeczytaj także...
    Jednostka masy atomowej, dalton, zwyczajowo atomowa jednostka masy, potocznie unit; symbol u (od ang. unit, jednostka) lub Da – będąca jednostką masy stała fizyczna w przybliżeniu równa masie atomu wodoru, ale ze względów praktycznych zdefiniowana jako 1/12 masy atomu węgla C.COX-2 (cyklooksygenaza indukowana, cyklooksygenaza wzbudzona) – jedna z dwóch izoform enzymu cyklooksygenazy. COX-2 jest aktywowana pod wpływem czynników związanych ze stanem zapalnym. Jej ilość wzrasta wówczas wielokrotnie w monocytach, makrofagach, synowicytach, chondrocytach, komórkach nabłonka, fibroblastach. Enzym ten katalizuje reakcję syntezy prostanoidów (prostaglandyn, prostacyklin i tromboksanów) z kwasu arachidonowego. Ponieważ prostanoidy są istotnymi czynnikami zaangażowanymi w przebieg procesu zapalnego (wpływają m.in. na powstawanie obrzęku, gorączki, bólu), w lecznictwie wykorzystuje się związki mające zdolność hamowania aktywności cyklooksygenzy, są to niesteroidowe leki przeciwzapalne.
    Ciśnienie tętnicze (ang. blood pressure – BP) – ciśnienie wywierane przez krew na ścianki tętnic, przy czym rozumie się pod tą nazwą ciśnienie w największych tętnicach, np. w tętnicy w ramieniu. Jest ono wyższe niż ciśnienie krwi wywierane na ścianki żył.
    Model wstążkowy cząsteczki reniny

    Renina (angiotensynogenaza; EC 3.4.23.15) – proteolityczny enzym i hormon zwierzęcy wytwarzany przez aparat przykłębuszkowy. Jej działanie skutkuje podniesieniem ciśnienia krwi.

    Budowa[ | edytuj kod]

    Renina jest glikoproteiną złożoną z 340 reszt aminokwasowych masie cząsteczkowej 37 kDa. Gen reniny znajduje się na chromosomie 1.

    Fizjologia[ | edytuj kod]

    Układ renina–angiotensyna–aldosteron. Rola jaką odgrywa renina w regulacji ciśnienia.

    Produkcja reniny odbywa się w komórkach przykłębuszkowych tętniczki doprowadzającej. Bezpośrednim prekursorem reniny jest prorenina powstająca z preproreniny a wszystko to pod wpływem:

    Otwarty dostęp (OD, ang. Open Access, „OA”) – oznacza wolny, powszechny, trwały i natychmiastowy dostęp dla każdego do cyfrowych form zapisu danych i treści naukowych oraz edukacyjnych.Numer EC – numer przypisany każdemu enzymowi według zasad klasyfikacji opracowanej w 1984 roku przez Komitet Nazewnictwa (ang. Nomenclature Committee) Międzynarodowej Unii Biochemii i Biologii Molekularnej (ang. International Union of Biochemistry). Numery EC Enzyme Commission (Komisja Enzymatyczna) lub Enzyme Catalogue dzielą wszystkie enzymy na sześć głównych grup ze względu na typ katalizowanej reakcji. Komisja Enzymatyczna przypisała każdemu enzymowi zarekomendowaną nazwę i czteroczęściowy rozróżnialny numer o strukturze XX.XX.XX.XX
  • uruchomienia układu β-adrenergicznego
  • zmniejszenia ilości sodu docierającego do plamki gęstej
  • zmniejszenia ciśnienia perfuzyjnego w naczyniach kłębuszka nerkowego
  • Wydzielania reniny jest spowodowane pobudzeniem układu współczulnego.

    Renina jest elementem układu renina-angiotensyna-aldosteron, w którym katalizuje przemianę angiotensynogenu do angiotensyny I, pełni w nim zatem rolę enzymu. Jednocześnie renina wykazuje aktywność hormonalną, związaną z pobudzeniem receptorów proreninowo-reninowych. Wzrost ekspresji tych receptorów prowadzi do podwyższenia ciśnienia tętniczego, tętna, aldosteronemii oraz wzrostu ekspresji cyklooksygenazy 2 w korze nerek.

    Aktywność reninowa osocza (ARO) (ang. Plasma Renin Activity – PRA) – badanie określające aktywność w osoczu enzymu – reniny, wykorzystywane przede wszystkim w diagnostyce nadciśnienia tętniczego.Układ renina–angiotensyna–aldosteron, skrótowiec RAA lub RAAS (z ang. renin–angiotensin–aldosterone system) – układ hormonalno-enzymatyczny, w skład którego wchodzą: renina, angiotensyna i aldosteron. Układ ten kontroluje objętość krążącej w ustroju krwi i stężenia jonów sodowych i potasowych w płynach ustrojowych. Występuje we krwi jako układ działający w całym organizmie lub lokalnie, między innymi w mięśniu sercowym, ścianach naczyń krwionośnych, nerkach.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • aktywność reninowa osocza
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Fizjologia zwierząt. Podręcznik dla studentów wydziałów medycyny weterynaryjnej, wydziałów biologii i hodowli zwierząt akademii rolniczych i uniwersytetów. Tadeusz Krzymowski, Jadwiga Przała (red.). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2005. ISBN 83-09-01792-8.
  • Układ współczulny (łac. pars sympathica divisionis autonomici systematis nervosi) - część autonomicznego układu nerwowego, odpowiadająca za mobilizację ustroju.Angiotensyna – hormon peptydowy wchodzący w skład układu hormonalnego RAA, którego zadaniem jest kontrola stężenia jonów sodowych i potasowych w organizmie. Angiotensyny stymulują wydzielanie mineralokortykosteroidu aldosteronu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Perfuzja – przepływ płynu ustrojowego (najczęściej krwi) przez tkankę lub narząd. Perfuzja krwi przez narząd zwykle określana jest jako procent pojemności minutowej serca i zależy m.in. od:
    Białka – wielkocząsteczkowe (masa cząsteczkowa od ok. 10 000 do kilku mln Daltonów) biopolimery, a właściwie biologiczne polikondensaty, zbudowane z reszt aminokwasów połączonych ze sobą wiązaniami peptydowymi -CONH-. Występują we wszystkich żywych organizmach oraz wirusach. Synteza białek odbywa się przy udziale specjalnych organelli komórkowych zwanych rybosomami.
    Aparat przykłębuszkowy (łac. apparatus iuxtaglomerularis rzadziej complexus iuxtaglomerularis; od iuxta – przy + glomerularis – kłębuszek) – narząd receptorowo-wydzielniczy nerki, w którego skład wchodzą: komórki przykłębuszkowe, komórki plamki gęstej i komórki mezangium zewnętrznego. Dawniej do aparatu przykłębuszkowego zaliczano także komórki okołonaczyniowe (komórki Bechera).
    Komórka przykłębuszkowa (ang. juxtaglomerular cell lub JG cell, zwana także komórką ziarnistą, ang. granular cell). Komórka ta jest zmodyfikowanym miocytem gładkim błony środkowej tętniczki doprowadzającej (w mniejszej ilości również tętniczki odprowadzającej) kłębuszków nerki. Komórka przykłębuszkowa przedstawia typowy obraz komórki syntetyzującej i wydzielającej: dobrze rozwinięte wszystkie struktury cytoplazmatyczne, dobrze rozwinięty aparat Golgiego i retikulum endoplazamatyczne szorstkie, wiele ziarnistości wydzielniczych, natomiast niewiele elementów kurczliwych (miofibryli). Główną zawartością dojrzałych i niedojrzałych ziarnistości (otoczonych błoną) stanowi renina. Komórki ziarniste pełnią również rolę baroreceptora wewnątrznerkowego (wysokociśnieniowego), który reaguje na zmianę gradientu ciśnienia miedzy płynem śródmiąższowym a ciśnieniem w tętniczce doprowadzającej. Komórki te wydzielają reninę w odpowiedzi na:
    Hormony (od stgr. ὁρμάω hormao – rzucam się naprzód, pędzę) – związki chemiczne wydzielane przez gruczoły lub tkanki układu hormonalnego. Funkcją hormonów jest regulacja czynności i modyfikacja cech strukturalnych tkanek leżących w pobliżu miejsca jego wydzielania lub oddalonych, do których dociera poprzez krew (wyjątkiem są tzw. hormony lokalne). Istnieją także takie hormony, które wywierają wpływ na funkcjonowanie wszystkich tkanek organizmu.
    Aminokwasy – organiczne związki chemiczne zawierające zasadową grupę aminową -NH2 oraz kwasową grupę karboksylową -COOH lub – w ujęciu ogólniejszym – dowolną grupę kwasową, np. sulfonową -SO3H. Aminokwasy są tzw. solami wewnętrznymi (amfolitami).
    Glikoproteiny – białka zawierające związane kowalencyjnie, z reguły liczne, oligosacharydy o łańcuchu prostym, czasem rozgałęzionym, złożonym zwykle z 2-10 reszt monosacharydu (z reguły są zbudowane z N-acetyloheksozaminy, galaktozy lub mannozy, a rzadziej z glukozy). Dołączanie sacharydów następuje po pełnej syntezie łańcucha polipeptydowego w ramach tzw. modyfikacji potranslacyjnej (glikozylacja jest najpowszechniejszą formą modyfikacji potranslacyjnej). Glikoproteiny są szeroko rozpowszechnione u roślin i zwierząt, gdzie stanowią składniki cieczy ustrojowych i białek błonowych. Głównymi przedstawicielami są liczne enzymy (np. hydrolaza acetylocholiny, glukoamylaza), hormony białkowe, białka surowicy (α-glikoproteina plazmy krwi), wszystkie przeciwciała i substancje grupowe krwi. Zawartość sacharydów w glikoproteinach waha się w granicach od 3% (albumina jaja) do 50% (albumina gruczołu podszczękowego). Podstawowa funkcja glikoprotein to ochrona przed proteolizą oraz zlepianie i "smarowanie" powierzchni faz. Są one również odpowiedzialne za rozpoznawanie ciał obcych (przeciwciała) oraz własnych specyficznie pasujących elementów, np. znamię słupka i powierzchnia pyłku u roślin, szczepy bakterii Rhizobium i powierzchnia korzenia (lektyny). Stanowią też podstawowy składnik substancji grupowych krwi oraz licznych receptorów występujących na powierzchni komórki.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.725 sek.