• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Reguła śruby prawoskrętnej

    Przeczytaj także...
    Grot, żeleźce – ostre, najczęściej metalowe zakończenie strzał, broni drzewcowej oraz drzewc chorągwi czy innych znaków wojskowych. Groty mogły być płaskie, paraboliczne, trójkątne lub czworokątne, przeznaczone do zadawania ran szarpanych, ciętych lub kłutych. Groty strzał nierzadko posiadały zadziory skierowane ku drzewcu, które utrudniały wyjęcie strzały z ciała, powodując jednocześnie większe obrażenia. Istniały także tępe groty używane podczas turniejów rycerskich. Grot mocowano za pomocą tulei nakładanej na drzewce lub za pomocą kolca wbijanego w drzewce.Korkociąg (staropol. trybuszon od franc. tire-bouchon lub grajcar, grajcarek) – przyrząd do wyjmowania korków z butelek. W najbardziej podstawowej swej konstrukcji jest to szpikulec skręcony śrubowo, na którego końcu znajduje się uchwyt do wkręcania korkociągu w korek i wyjmowania korka. Ostrze tego szpikulca wkłuwa się w znajdujący się w butelce korek, a następnie trzymając za uchwyt, wkręca się tak, aby zagłębił się w korku na prawie całą jego długość (nie dopuszczając jednak, aby przebił go na wylot, bowiem wówczas okruchy korka mogą wpaść do płynu w butelce). Tak wkręcony korkociąg następnie wyciąga się wraz z korkiem z butelki.
    Prędkość kątowa w fizyce – wielkość wektorowa opisująca ruch obrotowy (np. ruch po okręgu). Jest wektorem (pseudowektorem) leżącym na osi obrotu i skierowanym zgodnie z regułą śruby prawoskrętnej.
    Prędkość kątowa jest wielkością wektorową ω, której kierunek pokrywa się z osią obrotu, a zwrot jest zgodny z regułą śruby prawoskrętnej

    Reguła śruby prawoskrętnej (reguła korkociągu) – reguła określająca umowny zwrot wektorów związanych z ruchem obrotowym. W matematyce służy do ustalenia zwrotu wektora na osi OZ w kartezjańskim układzie współrzędnych, szczególnie w przypadku obrazowania przestrzeni trójwymiarowej na powierzchni. Reguła ta jest stosowana przy ustalaniu zwrotu wektora c będącego wynikiem iloczynu wektorowego.

    Reguła prawej dłoni jest konwencją określania względnych zwrotów pewnych wektorów w przestrzeni. Istnieją dwie ściśle związane ze sobą reguły prawej dłoni.Śruba – jest elementem połączenia śrubowego. W budowie maszyn łączniki te znajdują różnorakie zastosowanie, dlatego też występują w wielu odmianach zawartych w normie PN-91/M-82055. Śruby, pod względem postaci, różnią się między sobą m.in. kształtem łba, zakończenia lub czopa, długością gwintu w stosunku do długości trzpienia, rodzajem gwintu oraz innymi szczegółami.

    Gdy mnożymy wektory a przez b, przekręcamy śrubę w takim kierunku, abyśmy wykonywali obrót od wektora a do wektora b po mniejszym kącie.

    Lotka – element znajdujący się końcu strzały, tradycyjnie robiony z pióra, obecnie również z materiałów syntetycznych zwiększający stabilność lotu strzały.Układ współrzędnych kartezjańskich (prostokątny) – prostoliniowy układ współrzędnych o parach prostopadłych osi. Nazwa pojęcia pochodzi od łacińskiego nazwiska francuskiego matematyka i filozofa Kartezjusza (wł. René Descartes), który wprowadził te idee w 1637 w traktacie La Géométrie, (wcześniej układ taki stosował, choć nie rozpropagował go, Pierre de Fermat).

    Jeżeli hipotetyczna śruba ma gwint prawoskrętny (tak jak większość typowych gwintów), to wkręca się (oddala się od nas), gdy kręcimy nią w prawo, zgodnie z ruchem wskazówek zegara i tak jest skierowany wektor c. Rozpatrując związany ze śrubą układ współrzędnych widzimy, iż jej oś OZ również jest skierowana od nas. Oznacza to, że zwrot wektora utożsamianego ze śrubą (skierowanego zgodnie z kierunkiem wkręcania śruby) jest skierowany w głąb. Wektor taki na wykresie oznacza się często za pomocą znaku . Jeżeli skierowany jest w przeciwną stronę, czyli w stronę obserwatora używa się znaku .

    Zwrot wektora – jedna z podstawowych własności charakteryzujących wektor, obok jego kierunku, długości i (dla wektora zaczepionego) punktu zaczepienia.Pole magnetyczne – stan przestrzeni, w której siły działają na poruszające się ładunki elektryczne, a także na ciała mające moment magnetyczny niezależnie od ich ruchu. Pole magnetyczne, obok pola elektrycznego, jest przejawem pola elektromagnetycznego. W zależności od układu odniesienia, w jakim znajduje się obserwator, to samo zjawisko może być opisywane jako objaw pola elektrycznego, magnetycznego albo obu.

    Według tej zasady określa się m.in. kierunek pola magnetycznego wywołanego przepływem prądu elektrycznego. Zwrot linii pola magnetycznego jest zgodny z kierunkiem obrotu śruby (rączki korkociągu), natomiast śruba umieszczona wzdłuż przewodnika przemieszcza się ruchem postępowym zgodnym z kierunkiem płynącego prądu. Z kolei w przewodniku kołowym, gdy wykona się obrót zgodny z kierunkiem prądu, wówczas ruch śruby wskaże zwrot pola magnetycznego.

    Zobacz też[]

  • reguła prawej dłoni
  • Przypisy

    1. Ponieważ symbol ten przypomina lotki znajdujące się na końcu strzały.
    2. Przez analogię do ostrza grotu strzały.

    Bibliografia[]

  • Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Fizyka, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1991, wyd. 3, s. 236, ISBN 83-204-1192-0.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama