• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Recydywa



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Zgwałcenie – zmuszenie drugiej osoby do obcowania płciowego, poddania się innej czynności seksualnej lub wykonania takiej czynności przez jedną lub wiele osób, posługujących się siłą fizyczną, przymusem, nadużyciem władzy, podstępem lub wykorzystujących niemożność wyrażenia świadomej zgody przez daną osobę. Sprawca zgwałcenia nazywany jest gwałcicielem.Prawo karne sensu largo – zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej.

    Recydywa (z łac. recidivus „powrotny, powtórny”, od recidere „popadać w coś na nowo, wracać”) – powrót do przestępstwa.

    Termin ten jest wieloznaczny, bywa używany w różnych zakresach i aspektach oraz dla różnych celów naukowych czy praktycznych.

    W prawie karnym najprościej można by ją nazwać ponownym popadnięciem w sytuację zakazaną pod groźbą kary, a więc powrotem do przestępstwa. W ustawodawstwach historycznych, czy innych państw, spotykamy różne sposoby wyodrębnienia prawno-karnej recydywy. Podziały te mają na celu zastosowanie odpowiednich środków represyjnych i wychowawczych.

    Termin kryminologia pochodzi od łacińskiego słowa crimen (przestępstwo) oraz greckiego logos (nauka). Kryminologia zajmuje się osobą sprawcy przestępstwa, przyczynami jego czynu i warunkami społecznymi, w jakich go dokonał.Społeczeństwo – podstawowe pojęcie socjologiczne, jednakże niejednoznacznie definiowane. Terminem tym tradycyjnie ujmuje się dużą zbiorowość społeczną, zamieszkującą dane terytorium, posiadające wspólną kulturę, wspólną tożsamość oraz sieć wzajemnych stosunków społecznych. Społeczeństwo ponadto posiada własne instytucje pozwalające mu na funkcjonowanie oraz formę organizacyjną w postaci państwa, plemienia czy narodu.

    Rozróżnia się pojęcie recydywy w znaczeniu:

  • kryminologicznym
  • ogólnym
  • penitencjarnym
  • jurydycznym.
  • W ujęciu kryminologicznym o recydywie można mówić, gdy będzie to występujące wielokrotnie w społeczeństwie zjawisko przestępczości powrotnej, zaś w przypadku jednostki jest to ponowne lub wielokrotne popełnianie przestępstw przez tę samą osobę (niezależnie od tego, czy została ona ukarana). Dla recydywy kryminologicznej pojmowanej jako zjawisko społeczne nie ma znaczenia, czy recydywista został za swoje przestępstwa skazany, czy już odbył karę za nie, i czy zostały w ogóle te przestępstwa wykryte – tzw. „ciemna liczba recydywy” – czyli jest ona niezależna od kryteriów formalnych, oprócz uznania czynu za przestępstwo przez ustawę. Z tych względów wielkość tego zjawiska nie jest znana, a statystyki uwzględniają tylko jego pewną część.

    Przestępstwo o charakterze terrorystycznym – według Kodeksu karnego z 1997 roku jest to czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 5 lat. Jest popełniony w celu:Przestępstwo – czyn zabroniony, popełniony z zamiarem, uznany za zasadniczo społecznie szkodliwy lub społecznie niebezpieczny, konkretnie zdefiniowany i zagrożony karą na mocy prawa karnego.

    W znaczeniu ogólnym recydywa polega na uprzednim ukaraniu sprawcy za przestępstwo.

    W ujęciu penitencjarnym pojęcie recydywy jest najszersze, bo zawiera w sobie nie tylko ponowne odbywanie kary pozbawienia wolności za przestępstwa podobne, ale również odbywanie tej kary po raz któryś, również za inne przestępstwa. Recydywa ta stale wzrasta, staje się zjawiskiem powszechnym, co łączy się bezpośrednio z ogólnoświatowym kryzysem kary pozbawienia wolności.

    Kradzieżą z włamaniem (art. 279 § 1 kk) – zabór rzeczy ruchomej celem jej przywłaszczenia dokonany po uprzednim pokonaniu zabezpieczenia. W dawnym orzecznictwie i literaturze prawa karnego przyjmowano, że zabezpieczenie musi mieć fizyczny charakter. Obecnie coraz częściej spotykany jest pogląd, że włamaniem jest także pokonanie niematerialnego zabezpieczenia (np. złamanie kodu zamka szyfrowego). Nie jest istotne na ile zabezpieczenie jest w stanie spełnić swoją rolę. Włamanie ma miejsce zawsze, gdy sprawca usuwa sprawną przeszkodę (drzwi zamknięte na klucz, skobel, zamknięte okno, zasunięty zamek błyskawiczny w namiocie) umieszczoną przez właściciela i z której wynika jego wola zabezpieczenia rzeczy przed osobami postronnymi. Sposób pokonania zabezpieczenia jest nieistotny. Sprawca może posłużyć się także oryginalnym kluczem.Kara pozbawienia wolności – jeden z najpowszechniejszych rodzajów kar polegający na przymusowym umieszczeniu skazanej osoby na określony czas w zamkniętym i strzeżonym zakładzie karnym. Oprócz konieczności przebywania w zakładzie karnym, dalsze dolegliwości dla osoby skazanej polegają na poddaniu jej rygorom regulaminu więziennego, ograniczeniom w dostępie do niej osób spoza zakładu karnego oraz w kontaktach z takimi osobami, ograniczeniom lub braku możliwości wyjścia na wolność w ramach przepustek oraz stosowaniu kar regulaminowych za przewinienia przeciw dyscyplinie.

    W ostatnim zaś pojęciu recydywa w znaczeniu prawnym. Będziemy nią nazywać tę jej część, która odpowiada ustawowym kryteriom. Ustawa w przypadku recydywy o znaczeniu judykacyjnym zwana często prawną wyróżnia recydywę ogólną i szczególna. Recydywa szczególna dotyczy powrotu do niektórych przestępstw w ciągu 5 lat od odbycia kary art. 64 § 1 i 2). W przypadku gdy nastąpi sytuacja ponownego skazania karą pozbawienia wolności zbiega się ona z pojęciem recydywy penitencjarnej. Jednak recydywa penitencjarna jest zjawiskiem szerszym, albowiem dotyczy ponownego odbycia kary pozbawienia wolności poprzez skazanie nie tylko za przestępstwa, które są ustawowo określone w warunkach recydywy szczególnej. W ramach recydywy szczególnej Kodeks karny z 1969 r. wyodrębnił recydywę podstawową i wielokrotną.

    Czyn – zachowanie się podmiotu prawa, które rodzi skutki prawne, nawet wówczas, gdy do wywołania tych skutków podmiot swym zachowaniem nie zmierzał.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Recydywa podstawowa[ | edytuj kod]

    Recydywa podstawowa (jednokrotna, recydywa specjalna zwykła) – zachodzi gdy sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które już był skazany.

    Rozbój to kradzież połączona z użyciem przemocy wobec osoby lub groźbą natychmiastowego jej użycia albo dokonana poprzez doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Na równi z tym należy traktować sytuację, w której pokrzywdzony pod wpływem takiej groźby natychmiast wydaje przedmiot sprawcy.

    Przez „odbycie kary” winno się rozumieć faktyczne odbycie kary, która została mu orzeczona. Nie jest jednak „odbyciem kary” odbycie zastępczej kary za uchylanie się od kary ograniczenia lub kary nieuiszczenia grzywny, a także okres tymczasowego aresztowania w innej sprawie. W sytuacji gdy skazany został warunkowo zwolniony z odbycia kary to pięcioletni okres przedawnienia recydywy winno się liczyć od chwili warunkowego zwolnienia z zakładu karnego.

    W tym przypadku termin „skazanie” oznacza prawomocne skazanie za przestępstwo uprzednie na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy. Oznacza to, że sprawca musiał zostać już raz skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności Recydywa szczególna podstawowa może też dotyczyć przypadków, w których to orzeczona została kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, która następnie została odwieszona. Ważne jest tylko to, by sprawca odbył karę za poprzednie przestępstwo w wymiarze co najmniej 6 miesięcy.

    Ważnym warunkiem recydywy specjalnej jest „podobieństwo” czynu zabronionego popełnionego poprzednio za które został skazany z przestępstwem ponownym. Jak stanowi art. 115 § 3 kodeksu karnego przestępstwami podobnymi są przestępstwa, które należą do tego samego rodzaju, przestępstwa popełnione w celu uzyskania korzyści majątkowej lub przestępstwa z użyciem przemocy bądź z groźbą jej użycia. Z uwagi na fakt, iż kształtowanie się podstaw nowoczesnego prawa karnego przypada na okres rozbiorów, toteż prawo takie mogło zaistnieć na ziemiach polskich jedynie dzięki ustawodawstwu zaborczemu. I w związku z tym na to właśnie ustawodawstwo należy zwrócić szczególną uwagę podczas analizowania genezy ewolucji przestępstw podobnych w polskim prawie karnym. Spośród tego ustawodawstwa najistotniejsze mają te kodeksy karne, które obowiązywały na ziemiach polskich w chwili odzyskania niepodległości. Bowiem to one bezpośrednio poprzedzały nowoczesną polską kodyfikacje prawa karnego (Kodeks karny z 1932 r.). Nie sposób było ignorować normatywnych realiów, w jakich to przyszło prowadzić prace prawotwórcze.

    W momencie odzyskania przez Polskę niepodległości na ziemiach polskich obowiązywały następujące kodeksy karne państw zaborczych. Na terenie zaboru austriackiego – Powszechna ustawa karna z 1852 r. Na terenie byłego zaboru pruskiego – Kodeks karny Rzeszy Niemieckiej z 1871 r. Zaś na terenie byłego zaboru rosyjskiego – Kodeks karny z 1903 r., Kodeks karny z 1997 r. w istotny sposób zawęził szereg przestępstw podobnych, ponieważ do przestępstw tych zalicza się tylko przestępstwa podobne, a nie „zbliżone” – tak jak to było określone w kodeksie z 1969 r.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.019 sek.