• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Real Madryt



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]
    Przeczytaj także...
    Ramón Calderón Ramos (ur. 26 maja 1951 w Palencii, Hiszpania) – hiszpański prawnik, od 2 lipca 2006 do 16 stycznia 2009 prezes Realu Madryt. W wyborach oddano na niego 8 344 głosy, co stanowiło 29,8% wszystkich, wyprzedził on tym samym swojego najgroźniejszego konkurenta – Juana Palaciosa, który dostał 8 098 głosów, o niecały punkt procentowy (dokładnie: 0,9%). Elekcję zapewnił sobie przedstawiając plan, według którego do drużyny mieli dołączyć Kaká, Arjen Robben i Cesc Fàbregas. Dopiero ponad rok później zrealizował jedną ze swoich obietnic – 22 sierpnia 2007 oficjalna strona Chelsea F.C. potwierdziła porozumienie w sprawie transferu Arjena Robbena. Nie udało mu się także pozyskać Cristiano Ronaldo, Davida Villi, ani Santiago Cazorli. Sprzedał natomiast Robinho-jedną z największych gwiazd zespołu. Klęski na rynku transferowym były prawdopodobnie jego największymi porażkami na stanowisku prezesa Realu Madryt. W styczniu 2009 roku w hiszpańskiej prasie pojawiły się informacje, jakoby miał manipulować wyniki Walnego Zgromadzenia z grudnia 2008 roku. Gazeta „Marca” ujawniła personalia osób, które brały udział w głosowaniach, mimo iż nie miały stosownych uprawnień. Fałszywi delegaci byli znajomymi dzieci Calderóna i jego współpracowników. W wyniku presji mediów i nacisku opinii publicznej 16 stycznia 2009 r. złożył dymisję z zajmowanego stanowiska. Jego następcą został Vicente Boluda.Stadio Giuseppe Meazza "San Siro" – stadion piłkarski w Mediolanie. Jest on jednym z największych stadionów na świecie i może pomieścić ok. 85 tysięcy kibiców. Tradycyjny sektor kibiców Milanu to Curva Sud (Zakole Południowe), a kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne).

    Real Madryt, hiszp. Real Madrid Club de Fútbolhiszpański klub sportowy powstały w 1902 roku. Słynie głównie z sukcesów istniejącej od chwili założenia drużyny piłki nożnej, która 33 razy zdobyła mistrzostwo Hiszpanii, 13 razy Puchar Europy/Ligę Mistrzów, a także wiele innych trofeów, w tym przyznany w 2000 roku przez FIFA tytuł najlepszego klubu w XX wieku. Od 1947 roku drużyna ta rozgrywa domowe spotkania na stadionie Santiago Bernabéu, nazwanym na cześć byłego prezesa, za którego czasów klub zdobył najwięcej trofeów.

    Miguel Ángel Ferrer Martínez znany jako Mista (ur. 12 listopada 1978 roku w Caravaca de la Cruz) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji napastnika. Obecnie gra w Toronto FC.Funt szterling (ang. pound sterling, £), nieoficjalna nazwa funt brytyjski, symbol międzynarodowy GBP – oficjalna jednostka monetarna w Wielkiej Brytanii.

    Real Madryt odegrał ważną rolę w historii hiszpańskiej i światowej piłki nożnej – to z inicjatywy jego działaczy powstał Puchar Króla. Klub reprezentował również Hiszpański Związek Piłki Nożnej, stając się jednym ze współzałożycieli FIFA w 1904 roku. W 1928 znalazł się w pierwszym zestawie drużyn tworzących Primera División, zaś w 1955 stał się jedną z drużyn biorących udział w pierwszej edycji Pucharu Europy, którą następnie wygrał, broniąc to trofeum cztery razy z rzędu. Jest również jedynym klubem w historii, który po zmianie nazwy tych rozgrywek na Liga Mistrzów UEFA w 1992 roku zdobył to trofeum trzy razy z rzędu (2016, 2017, 2018). Na całym świecie znana jest też rywalizacja tegoż klubu z FC Barcelona, zwana El Clásico. Real zajmuje pierwsze miejsce w tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej.

    Fußball Club Red Bull Salzburg – austriacki klub piłkarski założony 6 kwietnia 2005 w Salzburgu, po przejęciu Austria Salzburg przez firmę Red Bull. Klub obecnie gra w Bundeslidze austriackiej.Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.

    Od 1931 roku Real Madryt posiada też utytułowaną drużynę koszykarską, która zdobyła 33 tytuły mistrza kraju i odniosła dziesięć triumfów w Eurolidze. W przeszłości istniały także inne sekcje, m.in. siatkówki, tenisa i piłki ręcznej.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 1.1 Przed powstaniem ligi
  • 1.2 Od założenia ligi do zakończenia wojny domowej
  • 1.3 Prezesura Santiago Bernabéu
  • 1.4 Triumfy w Pucharze Mistrzów
  • 1.5 Lata 60 XX w.
  • 1.6 Lata 70 XX w.
  • 1.7 Prezesi Luis de Carlos i Ramón Mendoza
  • 1.8 Prezesura Lorenza Sanza
  • 1.9 Florentino Pérez i „Galaktyczni”
  • 1.10 Ramón Calderón
  • 1.11 Powrót Florentina Péreza
  • 1.11.1 Era José Mourinho
  • 1.11.2 Przybycie Carla Ancelottiego
  • 1.11.3 Era Zinédine’a Zidane’a (2016–2018)
  • 1.11.3.1 Sezon 2016/2017
  • 1.11.3.2 Sezon 2017/2018
  • 1.11.4 1 sezon, 3 trenerów
  • 1.11.4.1 Sezon 2018/2019
  • 1.11.5 Powrót Zidane'a
  • 1.11.5.1 Sezon 2019/2020
  • 2 Sukcesy
  • 2.1 Trofea międzynarodowe
  • 2.2 Trofea krajowe
  • 2.3 Trofea towarzyskie
  • 3 El Derbi
  • 3.1 El Derbi Madrileño
  • 3.2 El Clásico
  • 4 Stadion
  • 4.1 Estadio Chamartín
  • 4.2 Estadio Alfredo Di Stéfano
  • 4.3 Estadio Santiago Bernabéu
  • 5 Symbole i barwy
  • 5.1 Herby
  • 5.2 Stroje
  • 6 Nazwa
  • 7 Hymn
  • 7.1 Hymn del Real Madrid
  • 7.2 Himno del centenario
  • 8 Kibice
  • 8.1 Grupy kibicowskie
  • 8.1.1 Ultras Sur
  • 8.1.2 Orgullo Vikingo
  • 9 Sponsorzy
  • 10 Fundacja Realu Madryt
  • 11 Władze klubu
  • 12 Prezesi
  • 13 Obecny skład
  • 13.1 Wypożyczeni
  • 14 Sztab szkoleniowy
  • 15 Trenerzy
  • 16 Rekordy
  • 16.1 W Primera División
  • 16.2 Najwięcej występów w barwach Realu Madryt
  • 16.3 Najlepsi strzelcy w barwach Realu Madryt
  • 16.4 Inne
  • 16.5 Indywidualne sukcesy piłkarzy
  • 16.5.1 Mistrzowie świata, kontynentu lub olimpijscy (49)
  • 16.5.2 Zdobywcy Złotej Piłki lub tytułu Piłkarza Roku FIFA (10)
  • 16.5.3 Uczestnicy meczów finałowych europejskich pucharów
  • 16.5.3.1 Z Realem Madryt
  • 16.5.3.2 W barwach innych klubów
  • 16.6 Królowie strzelców ligi hiszpańskiej w barwach Realu Madryt
  • 16.7 Zdobywcy Trofeo Zamora
  • 17 Real Madryt w poszczególnych sezonach
  • 18 Przypisy
  • 19 Bibliografia
  • 20 Linki zewnętrzne
  • Historia[ | edytuj kod]

    Początki Realu Madryt sięgają końca XIX wieku, kiedy to około 1896 roku grupa absolwentów Oxbridge założyła drużynę Foot Ball Sky, rozgrywającą mecze w każdy niedzielny poranek. W 1900 roku klub ten rozdzielił się na dwie drużyny – New Foot-Ball de Madrid i Español de Madrid, gdzie funkcję prezesa pełnił Julián Palacios. To właśnie ta drużyna została dwa lata później, 6 marca 1902 roku, oficjalnie zarejestrowana przez Katalończyka Juana Padrósa Rubió, jako Madrid Foot Ball Club (niektóre źródła podają datę 18 marca 1902 roku).

    Władysław Jerzy Engel (ur. 6 października 1952 we Włocławku) – polski piłkarz, trener i działacz piłkarski. W 1986 roku (jako trener) zdobył wicemistrzostwo Polski z Legią Warszawa, a czternaście lat później – jako dyrektor sportowy stołecznej Polonii – mistrzostwo, Puchar Ligi i Superpuchar kraju. Zanim jednak podpisał kontrakt z Polonią przez dziewięć lat pracował w klubach na Cyprze. Od 2000 do 2002 roku był selekcjonerem reprezentacji Polski, z którą po raz pierwszy od szesnastu lat wywalczył awans do finałów mistrzostw świata. Po mundialu był m.in. szkoleniowcem Wisły Kraków i cypryjskiego APOEL-u Nikozja.Toni Kroos (ur. 4 stycznia 1990 w Greifswald) – niemiecki piłkarz grający na pozycji ofensywnego pomocnika. Zawodnik Bayernu Monachium. Jego młodszym bratem jest Felix Kroos.

    Członkami pierwszego zarządu drużyny byli oprócz Rubio też: Enrique Varela (wiceprezes), Manuel Mendía (sekretarz), José de Gorostizaga (skarbnik) oraz Antonio Neyra, Mario Giralt, Carlos Mertens, Álvaro Spottorno i Arturo Meléndez (członkowie zarządu).

    Przed powstaniem ligi[ | edytuj kod]

    Pierwszy mecz Madrid FC rozegrał trzy dni później, 9 marca 1902 na boisku przy ulicy noszącej obecnie imię Filipa II. Drużyna nie grała jednak wówczas z zewnętrznym przeciwnikiem – był to tylko wewnętrzny mecz mający pomóc w wyłonieniu podstawowej jedenastki oraz rozreklamowaniu nowo powstałej ekipy. Zmierzyły się w nim składy „czerwony” (J. Giralt, Meléndez, Molera, Salvador, Valcárcel, Spottorno, Stampher, J. Palacios, Varela, Celada, Bueno) i „niebieski” (Meléndez, J. Padrós, Spottorno, Gorostizaga, Mendía, Páramo, Neyra, A. Giralt, F. Palacios, Martens, Rodero), a zakończyło się wynikiem 1:0 dla „niebieskich”. Kilkanaście dni później Madrid FC zyskał pierwszego trenera – został nim Irlandczyk Arthur Johnson, autor instrukcji, jak grać w piłkę, opublikowanej w Heraldo del Sport. Oficjalnymi siedzibami klubu stały się zaś zaplecze sklepu Al Capricho należącego do braci Padrós oraz tawerna La Taurina, z której zawsze wyruszali na mecze.

    Football Club Viktoria Plzeň − czeski klub piłkarski mający swoją siedzibę w Pilźnie, w Czechach. Aktualnie uczestniczy w rozgrywkach czeskiej Gambrinus Ligi.Ciudad Real Madrid to nazwa nadana do obiektów szkoleniowych Realu Madryt znajdujących się poza Madrytem w Valdebebas w pobliżu lotniska Barajas. Zastępuje stary Ciudad Deportiva, która do 2003 roku był obiektem treningowym klubu. Zespół jest nazywany, i znany dla graczy, trenerów i pracowników klubu jako "Valdebebas", a nazwa pochodzi od dzielnicy miasta, gdzie znajduje się kompleks. Otwarty w 2005 roku, ośrodek szkoleniowy składa się z biur akademii, wyposażonych pokoi, audio-wizualnych pokoi, siłowni oraz klinik odwykowej i medycznych (placówka medyczna składa się z pokoju badań, sal zabiegowych, dodatkowych urządzeń rehabilitacyjnych i sprzętu oraz centrum hydroterapii, które zawiera gorące i chłodne baseny) oraz ośrodków szkoleniowych. W sumie, Ciudad Real Madryt obejmuje 1 200 000 metrów kwadratowych.

    Już w kwietniu klub przedstawił burmistrzowi Madrytu propozycję zorganizowania turnieju piłkarskiego dla uczczenia koronacji króla Alfonsa XIII – to właśnie z tego turnieju później wyewoluował Copa del Rey, czyli Puchar Króla. W jego pierwszej edycji, rozegranej w dniach 13–15 maja, wzięło udział pięć drużyn. I już pierwszego dnia turnieju odbył się mecz o prawo gry w finale między późniejszym Realem Madryt a przybyłym ze stolicy Katalonii FC Barcelona, który w następnych latach stał się największym rywalem Los Blancos. Spotkanie ze starszym o trzy lata i mającym już wówczas w składzie wielu obcokrajowców klubem z Barcelony zakończyło się przegraną gospodarzy 1:3. Barcelona w finale przegrała z Vizcayą, zaś Madrid FC w meczu z przegranym drugiego półfinału, którym był Club Español Foot Ball, zwyciężył 3:2, wygrywając tym samym Copa de la Gran Peña, pierwsze trofeum w swojej historii. W następnej edycji udało się mu już dojść do finału tych rozgrywek, ale tam uległ Athleticowi Bilbao 2:3.

    Budapest Honvéd FC – węgierski wielosekcyjny klub sportowy z siedzibą w Budapeszcie. W sezonie 2011/2012 sekcja piłkarska klubu uczestniczy w rozgrywkach OTP Bank Liga (NB I).Estadio Vicente Calderón – stadion piłkarski w stolicy Hiszpanii, Madrycie, na którym domowe mecze rozgrywa Club Atlético de Madrid. Korzysta z niego także reprezentacja Hiszpanii. Do 14 lipca 1971 znany był jako Estadio Manzanares od rzeki Manzanares, nad którą stoi. Podczas mistrzostw świata w 1982 roku jego pojemność wynosiła 65695 miejsc dla kibiców. Nazwany na cześć słynnego prezydenta klubu Vicente Calderóna.

    W styczniu 1904 Carlos Padrós zrezygnował ze stanowiska prezesa Madryckiej Federacji Klubów Futbolowych (Federación Madrileña de Clubes de Foot-Ball) i zajął miejsce brata, Juana, na stanowisku prezesa Madrid FC. Jeszcze w tym samym miesiącu Madrid dzięki fuzji z drużynami Moderno i Amicale zyskał do składu francuskich zawodników tego drugiego.

    Eintracht Frankfurt – niemiecki klub piłkarski z Frankfurtu nad Menem założony w 1899 roku. W sezonie 2011/12 awansował do Bundesligi.Sergio Canales Madrazo (ur. 16 lutego 1991 roku w Santander) – hiszpański piłkarz, grający na pozycji pomocnika w Valencii.
    Madrid FC między 1905 a 1906: Berraondo, Alcalde, Joaquín Yarza, Paragés, Prast, Alonso, Revuelto, Armando Giralt, Manolo Yarza, Normand i „Patache” Giralt

    Pierwszy Puchar Hiszpanii (będący wówczas także mistrzostwem Hiszpanii) Madrid zdobył 18 kwietnia 1905, pokonując w finale Atheltic 1:0 po golu Prasta. Kilka miesięcy później, 23 października, odbył się pierwszy mecz międzynarodowy Madridu – dla uczczenia wizyty Émile’a Loubeta w Hiszpanii Carlos Padrós zorganizował mecz z paryskim Galia Sport, który zakończył się remisem 1:1.

    Javier Angel Balboa Osa (ur. 13 maja 1985 w Madrycie) – piłkarz pochodzący z Gwinei Równikowej, grający obecnie w drużynie Beira-Mar Aveiro, na pozycji skrzydłowego. Posiada także paszport hiszpański.Arsenal Football Club (wym. [ˈɑ:sənl] lub [ˈɑ:snəl]; przydomek Kanonierzy) – angielski klub piłkarski z siedzibą w północnym Londynie, w dzielnicy Holloway. Jest jedną z najbardziej utytułowanych angielskich drużyn, 13-krotnym mistrzem kraju, 13-krotnym zdobywcą Pucharu Anglii i najdłużej utrzymującym się w najwyższej klasie rozgrywkowej zespołem w Anglii – od 1919 roku.

    W latach 1906–1908 Madrid FC również triumfował w Pucharze Hiszpanii, co dało mu łącznie cztery zwycięstwa z rzędu, tracąc trofeum dopiero w 1909 na rzecz Club Ciclista San Sebastián. Również w 1908 zmienił się prezes klubu – stanowisko to zajął Adolfo Meléndez, a jego poprzednik, Carlos Padrós, został mianowany honorowym prezesem na zawsze.

    Jan Karol I, hiszp. Juan Carlos Alfonso Víctor María de Borbón y Borbón-Dos Sicilias (ur. 5 stycznia 1938 w Rzymie) – król Hiszpanii od 1975 z dynastii Burbonów. Syn Jana Burbona, hrabiego Barcelony, i Marii de las Mercedes, księżniczki Obojga Sycylii .Dani Ceballos, właśc. Daniel Ceballos Fernández (ur. 7 sierpnia 1996 w Utrerze) – hiszpański piłkarz grający na pozycji pomocnika w Realu Madryt. Został wybrany najlepszym zawodnikiem Euro U-21 2017.

    Następny ważny dzień w historii klubu nastąpił 31 października 1912, kiedy to na ziemi dzierżawionej klubowi przez Laureano Garcíę Comiso za 1000 peset miesięcznie otwarto nowy stadion – O’Donnell. W tym samym sezonie występować w białych barwach zaczął młody napastnik, Santiago Bernabéu, choć akurat wtedy rozpoczynał się słabszy okres dla klubu z Madrytu, który trwać miał do drugiej połowy dekady, kiedy to 15 maja 1917 odzyskał prymat na krajowej arenie, pokonując w finale Arenas Club de Getxo 2:1.

    Klub sportowy – podstawowa jednostka organizacyjna realizująca cele i zadania w zakresie kultury fizycznej. Organizacja sportowa posiadająca osobowość prawną działająca, jako osoba prawna (w formie sportowej spółki akcyjnej lub stowarzyszenia kultury fizycznej) bądź, jako osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą, której głównym - i najczęściej jedynym - celem jest udział w rozgrywkach sportowych, organizowanych pod egidą konkretnej federacji (krajowej, bądź kontynentalnej - rzadziej światowej) w stosownej kategorii wiekowej, płci i statusie zrzeszonych w nim osób.Getry, gamasze, porównaj Leg warmer (ang.) – dawniej cholewki z płótna, filcu lub sukna, wkładane zwykle na obuwie jako zabezpieczenie przed chłodem. Używane głównie w XIX w. i na początku XX w.

    29 czerwca 1920 król Alfons XIII nadał klubowi tytuł Królewski (hiszp. Real) – Madrid Foot Ball Club zmienił się w ten sposób w Real Madrid Club de Fútbol, zmieniono bowiem także drugi człon dotychczasowej nazwy na hiszpański. Niespełna pół roku później Real Madryt rozpoczął swoje pierwsze zagraniczne tournée, w ramach którego rozegrał mecze w Lizbonie, Porto, Turynie, Livorno, Bolonii i Genui.

    Peseta – dawna waluta hiszpańska obowiązująca również w (wraz z frankiem francuskim) Andorze. Została zastąpiona przez euro w 2002 r. Dzieliła się na 100 centimos.Juventus Football Club SpA (znany jako Juventus lub Juve) – włoski klub piłkarski założony 1 listopada 1897 roku jako FC Juventus przez grupę uczniów, z liceum Massimo d’Azeglio. Zespół ma siedzibę w Turynie. Często jest przez to niepoprawnie nazywany Juventusem Turyn.

    W następnych latach Real Madryt dwukrotnie zmieniał stadion – najpierw 29 kwietnia 1923 otwarto Ciudad Lineal (w meczu otwarcia gospodarze pokonali Real Unión 2:0 po golach José Maríi Ubedy), a następnie, 17 maja 1924, Estadio Chamartín. Inaugurację tego spotkania uświetnił mecz z Newcastle United, a honorowego pierwszego kopnięcia piłki dokonał syn królewski, Gonzalo.

    Radomir Antić (ur. 22 listopada 1948 w Žitište) – serbski piłkarz, następnie trener piłkarski. Od 19 sierpnia 2008 do 15 września 2010 selekcjoner reprezentacji Serbii.Donald Franciszek Tusk (ur. 22 kwietnia 1957 w Gdańsku) – polski polityk, od 2007 prezes Rady Ministrów, w 2014 nominowany do objęcia stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej (od 1 grudnia 2014).

    Od założenia ligi do zakończenia wojny domowej[ | edytuj kod]

    Rozgrywki ligowe w Hiszpanii zainaugurowano 10 lutego 1929 meczem Realu Madryt przeciwko CE Europa z Barcelony. Zakończyło się ono zwycięstwem Los Blancos 5:0 (cztery gole Lazcano, jeden gol Morery), dzięki czemu klub z Madrytu stał się pierwszym w historii liderem Primera División. Sezon zakończył jednak na drugim miejscu, z dwoma punktami straty do FC Barcelona. Najlepszymi strzelcami drużyny zostali Jaime Lazcano (ściągnięty na mocy samodzielnej decyzji ówczesnego sekretarza klubu, Santiago Bernabéu, za 6000 peset wbrew zaleceniom zarządu) i Gaspar Rubio – po jedenaście trafień w siedemnastu meczach.

    Míchel, właśc. José Miguel González Martín del Campo (ur. 23 marca 1963 w Madrycie) – hiszpański trener piłkarski i piłkarz, który występował na pozycji pomocnika. W sezonie 2006/07 był trenerem drużyny rezerw Realu Madryt – Castilli. Najbardziej znany ze swojego ofensywnego charakteru i gry na prawym skrzydle, jednakże w końcówce kariery zawodniczej trenerzy powierzali mu głównie obowiązki w destrukcji. Rodrygo Silva de Goes /ʁoˈdrigu ˈsiwvɐ dɐ ˈgɔ.ɐs/ (ur. 9 stycznia 2001 w Osasco) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji napastnika w hiszpańskim klubie Real Madryt.

    Pierwszy tytuł mistrza Hiszpanii zdobyty w lidze przyszedł dopiero w sezonie 1931/1932 – mając w składzie takich graczy jak Jacinto Quincoces, Manuel Olivares Lapeña czy Ricardo Zamora, którego we wrześniu 1930 ściągnięto z Espanyolu za 150 tysięcy peset, Real Madryt zdobył w osiemnastu meczach 28 punktów, nie ponosząc przy tym ani jednej porażki. Dwa lata później Los Blancos odzyskali krajowy puchar, pokonując w finale Valencię 2:1.

    Copa Iberoamericana (Ibero-American Cup) jest już nieistniejącym turniejem. Został utworzony dla zwycięzców Copa de Oro Sudamericana i Copa del Rey, z powodu porozumienia podpisanego między Confederación Sudamericana de Fútbol (CONMEBOL) i Real Federación Española de Fútbol.Peter Osgood (ur. 20 lutego 1947 w Windsorze, zm. 1 marca 2006 w Slough), piłkarz angielski, wieloletni zawodnik Chelsea F.C..

    21 czerwca 1936 miało miejsce wydarzenie z pozoru mało znaczące, które jednak z czasem urosło do miana legendy – Ricardo Zamora w swoim ostatnim oficjalnym meczu w barwach Realu Madryt obronił bardzo silny strzał José Escoli w końcówce finałowego meczu Pucharu Hiszpanii z FC Barcelona, kiedy to Los Blancos, grając w dziesięciu, bronili prowadzenia 2:1.

    Parmalat SpA to włoski koncern spożywczo-mleczarski który po masowym wdrożeniu technologii UHT stał się światowym liderem w produkcji mleka o przedłużonej trwałości. W 2003 roku firma ogłosiła bankructwo z 14 mld € długu, lecz w 2011 roku zostały wykupione jej prawa do nazwy i znaku handlowego i aktualnie jest filią francuskiej grupy Lactalis. Aktualnie posiada swoje oddziały w Europie, Ameryce, Australii, Chinach i RPA.XVI Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej w 1998 odbyły się po raz drugi w historii we Francji, w dniach od 10 czerwca do 12 lipca.

    W wojnie domowej klub poniósł ciężkie straty – zginęło lub musiało opuścić Madryt wielu członków klubu, w tym ówczesny prezes, Rafael Sánchez Guerra, a stadion, zamieniony na tymczasowe więzienie, uległ zniszczeniu. Na szczęście dla Realu Madryt, zarząd pod kierunkiem Pedro Paragesa i Adolfo Meléndeza był w stanie rozpocząć długotrwały proces odbudowy potęgi klubu. Długo nie był jednak w stanie wygrać ligi, a za czasów następcy Meléndeza, Antonio Santosa Peralby, zajął w sezonie 1942/1943 10. miejsce – wówczas najsłabsze w historii Los Blancos.

    Historia Realu Madryt rozpoczęła się na przełomie 1896 i 1897 roku, kiedy w stolicy Hiszpanii założono drużynę piłkarską Foot Ball Sky, która wkrótce stała się prekursorem klubu znanego dziś jako Real Madryt. W okresie do 1929 roku wykształcił się Madrid Foot Ball Club, który następnie zmienił nazwę na Madrid Club de Fútbol i otrzymał tytuł Real (hiszp. Królewski).Jacinto Quincoces (ur. 17 lipca 1905 w Barakaldo, zm. 10 maja 1997 w Walencji) – hiszpański piłkarz i trener piłkarski.

    W ostatnich tygodniach pełnienia funkcji przez Santosa Peralbę Real Madryt rozegrał kolejny mecz, który przeszedł do legendy. W półfinale krajowego pucharu Los Blancos mierzyli się z Barceloną i w pierwszym meczu na Camp de Les Corts przegrali 0:3, ale rewanżu, 13 czerwca 1943, odnieśli najwyższe zwycięstwo w swojej historii, pokonując Blaugranę aż 11:1. Mecz ten budzi kontrowersje, z powodu rzekomego szantażu jakiego miałyby dokonanać frankistowskie służby policyjne: przed rozpoczęciem gry dyrektor służb specjalnych wszedł do szatni Barçy – [...] – przypomniał zawodnikom, że wielu z nich dopiero co wróciło do Hiszpanii z wychodźstwa wojennego dzięki amnestii, która wybaczała ucieczkę. W finale Real Madryt przegrał jednak z Athletikiem Bilbao 0:1.

    Takefusa Kubo (jap. 久保 建英 Kubo Takefusa, ur. 4 czerwca 2001 w Asao) – japoński piłkarz występujący na pozycji napastnika w hiszpańskim klubie RCD Mallorca, do którego jest wypożyczony z Realu Madryt, oraz w reprezentacji Japonii. Grupa G-14 (oficjalny skrót G-14) – międzynarodowa organizacja sportowa, zrzeszona w Europejskim Zgrupowaniu Interesów Gospodarczych (EEIG), działająca od września 2000 do 15 lutego 2008 i skupiająca w czasie swego istnienia 18 najbogatszych europejskich klubów piłkarskich z czołowych krajowych związków piłkarskich w celu reprezentowania ich interesów w negocjacjach z UEFA oraz FIFA.

    Prezesura Santiago Bernabéu[ | edytuj kod]

    Trzy miesiące później, 15 września 1943, klub zyskał nowego prezesa – na stanowisko jednogłośnie wybrano Santiago Bernabéu, człowieka mającego już za sobą pracę w klubie jako piłkarz, menadżer i dyrektor, który w ciągu trzydziestu pięciu lat prezesury stał się najlepszym i odnoszącym największe sukcesy prezesem w historii Realu Madryt, początkowo sam, a następnie wspólnie z Raimundo Saportą budując potęgę klubu. W ciągu kilku miesięcy rozpoczął realizację planów budowy nowego stadionu – grunty na ten cel zakupiono w czerwcu następnego roku, a już 27 października 1944 rozpoczęły się prace. Trwały do grudnia 1947, a pierwszym przeciwnikiem Realu Madryt na nowym stadionie był portugalski klub Os Belenenses; mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 3:1.

    Robson de Souza znany jako Robinho (ur. 25 stycznia 1984 w São Vicente) – piłkarz brazylijski, grający we włoskim klubie piłkarskim A.C. Milan.Spartak Moskwa (ros. Футбольный клуб «Спартак» Москвa, Futbolnyj Kłub „Spartak” Moskwa) – rosyjski wielosekcyjny klub sportowy z siedzibą w Moskwie, znany z sukcesów sekcji piłkarskiej. Występuje w rozgrywkach Rosyjskiej Premier Ligi. W swojej historii dwunastokrotnie zdobywał mistrzostwo Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, dziewięciokrotnie mistrzostwo Rosji. Ponadto dziesięciokrotny triumfator Pucharu ZSRR oraz trzykrotnie Pucharu Rosji.

    1 września 1950 ukazał się pierwszy numer „Biuletynu informacyjnego Realu Madryt” (hiszp. Boletín Informativo), który na najbliższe 40 lat stał się organem prasowym klubu i kibiców Realu Madryt. Na okładce pierwszego numeru pojawił się krótki list od prezesa Bernabéu: .mw-parser-output div.cytat{display:table;padding:0}.mw-parser-output div.cytat.box{margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;border:1px solid #aaa;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote{display:table}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny::before{float:left;content:"";background-image:url("//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Quote-alpha.png/20px-Quote-alpha.png");background-repeat:no-repeat;background-position:top right;width:2em;height:2em;margin:0.5em 0.5em 0.5em 0.5em}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny>blockquote{border:1px solid #ccc;background:white;color:#333;padding-left:3em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::before{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:bottom;content:"„";padding-right:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::after{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:top;content:"”";padding-left:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin:0 auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    Życzę wielu sukcesów redakcji Biuletynu madridistów. Rada od starego człowieka: traktujcie dobrze przyjaciół, ale dużo lepiej wrogów. Uściski dla wszystkich madridistas.

    Johan Cruyff ArenA (dawniej Amsterdam ArenA) – jeden z najnowocześniejszych stadionów sportowych świata w Amsterdamie w Holandii. Jego budowa rozpoczęła się 14 kwietnia 1993 roku, a została ukończona 3 lata później, 10 marca 1996. Stadion kosztował 250 milionów guldenów. Materiały zużyte na budowę to: 4000 ton stali i 70 000 m³ betonu, stadion zajmuje powierzchnie 35 000 m². Jego wysokość wynosi 75 m, długość 235 m, a szerokość 180 m. Pierwszy mecz na Johan Cruyff ArenA, wówczas pod nazwą Amsterdam ArenA, został rozegrany 14 kwietnia 1996 pomiędzy Ajaxem a włoskim Milanem. Na co dzień rozgrywa tutaj swoje mecze drużyna Ajaxu, stadion jest również miejscem najważniejszych meczów reprezentacji Holandii. W 2000 r. był jedną z głównych aren piłkarskich mistrzostw Europy. Wraz z dniem 25 października 2017, stadion oficjalnie zmienił nazwę na Johan Cruyff ArenA, ku pamięci legendy Ajaxu i reprezentacji Holandii, Johana Cruijffa. Clube de Futebol Os Belenenses (wym. [bɨlɨˈnẽsɨʃ]) − portugalski klub sportowy z siedzibą w lizbońskiej dzielnicy Belém, założony w 1919, jeden z czołowych zespołów portugalskich, mistrz Portugalii 1946, obecnie występuje w Primeira Liga. Klub posiada również sekcje: piłki ręcznej, koszykówki, lekkiej atletyki i rugby.

    Obecnie oficjalnym wydawnictwem prasowym klubu jest „Magazyn Realu Madryt” (hiszp. Revista Real Madrid).

    W sezonie 1951/1952, w trakcie którego klub świętował 50. rocznicę istnienia (w ramach obchodów rozegrano mecz z Club Deportivo Los Millonarios z Alfredo Di Stéfano w składzie), Real Madryt ukończył ligę na trzecim miejscu, 2 punkty za Athletikiem i 5 za Barceloną. Jedynym sukcesem Los Blancos okazał się tytuł króla strzelców dla Pahiño, który w 27 meczach zdobył 28 goli, jednego więcej niż Ladislao Kubala.

    Società Sportiva Calcio Napoli – włoski klub piłkarski z siedzibą w Neapolu, po sześciu latach przerwy powrócił do rozgrywek Serie A w sezonie 2006/2007. Napoli, pomimo problemów finansowych i trwającego od wielu lat kryzysu, znajduje się wśród klubów z największą liczbą fanów we Włoszech, związane jest to także z legendą klubu Diego Maradoną, uważanym za jednego z najlepszych piłkarzy w historii. S.S.C. Napoli zostało założone w sierpniu 2004 przez Aurelio de Laurentiisa, znanego producenta filmowego, po bankructwie klubu S.S.C. Napoli. Obecnie kapitanem Napoli jest wychowanek klubu Paolo Cannavaro.Mistrzostwa Europy w piłce nożnej w 1980 roku (Euro 80) odbyły się we Włoszech. Były to szóste Mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Turniej finałowy trwał od 11 czerwca do 22 czerwca 1980 roku.

    W 1953 zawodnikiem Realu Madryt został Argentyńczyk Alfredo Di Stéfano. Stało się to po długim sporze z FC Barcelona, do którego zawodnik ten trafił najpierw. Oba kluby zapłaciły poprzedniej drużynie Di Stéfano kwotę odstępnego, wobec czego ostatecznie Królewska Hiszpańska Federacja Piłkarska poprosiła FIFA o rozsądzenie kwestii, którego klubu zawodnikiem jest Argentyńczyk. Ta najpierw oznajmiła, iż „Di Stéfano nie może zagrać w żadnym klubie hiszpańskim do chwili, gdy jego sytuacja [...] nie zostanie całkowicie wyjaśniona”, a następnie poprosiła o arbitraż byłego prezesa RFEF, Armado Muñoza Calero, który zaproponował, aby Di Stéfano rozegrał sezony 1953/1954 i 1955/1956 w barwach Realu Madryt, a 1954/1955 i 1956/1957 w barwach Barcelony. Oba kluby oprotestowały takie rozwiązanie i odwołały się do Narodowej Delegacji Sportów, która zadecydowała o zakazie dalszego transferowania do hiszpańskich klubów piłkarzy z zagranicy. Di Stéfano zaś, po rezygnacji Barcelony i za zgodą krajowej Federacji, ostatecznie trafił do Madrytu, gdzie zadebiutował 22 września 1953 (dzień po oficjalnym potwierdzeniu transferu) w towarzyskim meczu z nieistniejącym już FC Nancy.

    Teneryfa (hiszp. Tenerife) – należąca do Hiszpanii wyspa na Oceanie Atlantyckim, u północno-zachodnich wybrzeży Afryki, zaliczana do Makaronezji. Jest największą i najludniejszą wyspą w archipelagu Wysp Kanaryjskich i najludniejszą wyspą hiszpańską. Teneryfa, choć geograficznie leży w północnej Afryce, jest integralną częścią Hiszpanii i Unii Europejskiej. Obowiązującą na wyspie walutą jest Euro, a językiem urzędowym język hiszpański. Z mieszkańcami można się też porozumiewać w językach angielskim i niemieckim, w tych językach są też niektóre tablice informacyjne.Real Sociedad de Fútbol, S.A.D., nazywany zwykle Realem Sociedad (wym. [reˈal soθjeˈðað]) – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w mieście San Sebastián założony 7 września 1909 roku. Obecnie występuje w rozgrywkach Primera División. Stadionem zespołu jest Anoeta, która mieści 32 tysiące widzów. Klub dwukrotnie był mistrzem Hiszpanii, w sezonach 1980/1981 i 1981/1982. W sezonie 2002/2003 Real Sociedad po raz ostatni zdobył wicemistrzostwo kraju. Drużyna rozgrywa też Derby Kraju Basków z Athletic Bilbao, była też jednym z założycieli Primera División w 1929 roku. Najdłuższy okres, w którym ekipa ta grała niezmiennie w najwyższej klasie rozgrywkowej to 40 sezonów, od 1967 do 2007 roku.

    Pierwszy sezon z Di Stéfano w składzie zakończył się tytułem mistrzowskim dla Los Blancos, a sam Don Alfredo zdobył trzy gole w meczu z Valencią, który ostatecznie zapewnił klubowi pierwsze miejsce w lidze. Sam Di Stéfano został królem strzelców z 27 bramkami na koncie. W następnej edycji rozgrywek ligowych Real Madryt obronił mistrzostwo, a Di Stéfano zdobył 25 goli z łącznie 80 strzelonych przez klub.

    Sfinks (lub czasem Fiks, gr. Σφίγξ Sphínx lub Φίξ Phíks, łac. Sphinx lub Phix) – mityczne stworzenie, przedstawiane zazwyczaj jako lew z ludzką głową. Wizerunek ten wywodzi się z czasów egipskiego Starego Państwa - tworzonym wówczas rzeźbom starożytni Grecy nadali nazwę, określającą żeńskiego potwora, "dusicielkę", wywodzącą się z greckiej mitologii. Podobne stworzenia pojawiają się także w kulturze południowo-wschodniej Azji. W europejskiej sztuce, sfinks stał się popularnym motywem zdobniczym w renesansie. Później wizerunek tego stworzenia, często bardzo zbliżony do oryginalnej, egipskiej wersji, pojawił się w wielu innych kulturach.Emirates Airline (Emirates) – linia lotnicza mająca siedzibę w Dubaju, ZEA. Jej głównym węzłem jest lotnisko w Dubaju.

    Triumfy w Pucharze Mistrzów[ | edytuj kod]

    We wrześniu 1955 rozpoczęła się pierwsza edycja Pucharu Mistrzów – w pierwszym meczu w historii rozgrywek Sporting CP i FK Partizan zremisowały 3:3, a pierwszy mecz Realu Madryt, rozegrany 8 września, zakończył się zwycięstwem 2:0 nad Servette FC w Genewie; bramki strzelali Miguel Muñoz w 74. minucie i Héctor Rial w 89. W rewanżu Los Blancos wygrali 5:0 po golach Di Stéfano (dwa), Joseíto, Riala i Molownego. Następnie klub eliminował kolejno: Partizan w 1/4 finału (4:0 i 0:3) oraz A.C. Milan (4:2 i 1:2). W finale rozegranym 13 czerwca 1956 Real Madryt zmierzył się ze Stade de Reims z Raymondem Kopą w składzie. Mecz zakończył się zwycięstwem drużyny hiszpańskiej 4:3 po golach Di Stéfano (14'), Riala (30', 79') i Marquitosa (67') dla Realu Madryt oraz Leblonda (6'), Templina (10') i Hidalgo (62') dla Reims.

    César Sánchez Domínguez (ur. 2 września 1971 w Cáceres) – hiszpański piłkarz, grający na pozycji bramkarza w drużynie Villarreal CF.XIII Mistrzostwa Europy w piłce nożnej w 2008 roku odbyły się w Austrii i w Szwajcarii. Mistrzostwa rozpoczęły się 7 czerwca i trwały do 29 czerwca 2008 roku. Mistrzostwo po raz drugi w historii zdobyła reprezentacja Hiszpanii (pierwszy raz w 1964 roku), która reprezentowała Europę podczas Pucharu Konfederacji 2009 w RPA. Pierwszy raz w historii żaden z gospodarzy nie zakwalifikował się do Fazy Pucharowej.

    W następnym sezonie Real Madryt, już z Kopą we własnej drużynie, nie tylko odzyskał mistrzostwo Hiszpanii, kończąc sezon z pięcioma punktami przewagi nad Sevillą, ale też drugi raz z rzędu zagrał w finale Pucharu Mistrzów. Wyeliminowawszy w półfinale Manchester United (3:1 i 2:2), w finale rozegranym 30 maja 1957 na Estadio Santiago Bernabéu przy obecności 124 tysięcy widzów na trybunach Los Blancos pokonali Fiorentinę 2:0 po golach Di Stéfano w 70 i Francisco Gento w 76 minucie.

    Mariano García Remón (ur. 30 września 1950 w Madrycie) - hiszpański trener piłkarski, były piłkarz grający na pozycji bramkarza.José Martínez Sánchez znany pod pseudonimem Pirri (ur. 11 marca 1945 w Ceucie) - były hiszpański piłkarz, dziesięciokrotny mistrz Hiszpanii z Realem Madryt, wielokrotny reprezentant kraju.

    Kolejny rok przyniósł obronę obu trofeów – w lidze klub o trzy punkty wyprzedził Atlético Madryt (Di Stéfano, Rial i Marsal strzelili razem 48 goli), zaś w finale Pucharu Mistrzów zmierzył się z Milanem na stadionie Heysel. Wszystkie gole zdobyte w regulaminowym czasie gry padły w ciągu dziesięciu minut; strzelali je kolejno: 0:1 Juan Schiaffino (69'), 1:1 Di Stéfano (74'), 1:2 Grillo (78'), 2:2 Rial (79'). Mecz został rozstrzygnięty w dogrywce dzięki bramce Gento w 107. minucie.

    Roger Federer (ur. 8 sierpnia 1981 w Bazylei) – szwajcarski tenisista, najwyżej sklasyfikowany szwajcarski tenisista, zajmujący obecnie 6. miejsce w rankingu ATP, wicemistrz olimpijski w grze pojedynczej z Londynu (2012), mistrz olimpijski w grze podwójnej z Pekinu (2008).Mistrzostwa Europy w piłce nożnej 1964 – druga edycja piłkarskich Mistrzostw Europy męskich reprezentacji krajowych (wówczas pod nazwą Puchar Europy Narodów).

    Sezon 1957/1958 był ostatnim w piłkarskiej karierze Miguela Muñoza (rozegrał w jego trakcie tylko cztery mecze ligowe, ostatni w marcu przeciwko Sportingowi Gijón). W jego miejsce po długich i trudnych negocjacjach sprawdzono Węgra Ferenca Puskása. Ten w pierwszym roku gry w Madrycie strzelił 21 goli w 24 meczach ligowych, ale Real Madryt zajął w końcowej klasyfikacji drugie miejsce, 4 punkty za FC Barcelona. Zdobył za to już czwarty z rzędu Puchar Mistrzów – finałowym przeciwnikiem znów był Stade de Reims, ale tym razem Los Blancos nie pozwolili Francuzom strzelić ani jednego gola, sami zaś zdobyli dwa. Dzięki trafieniom Mateosa i Di Stéfano (król strzelców ligi hiszpańskiej z 23 bramkami) mecz w Stuttgarcie zakończył się zwycięstwem Realu Madryt.

    Fluminense Football Club – brazylijski klub piłkarski z Rio de Janeiro. Ich największym rywalem jest Flamengo. W języku portugalskim Fluminense oznacza rzeczny, a także potoczne określenie mieszkańców stanu Rio de Janeiro.Estadio Santiago Bernabéu – stadion piłkarski w stolicy Hiszpanii, Madrycie. Jest macierzystym obiektem Realu Madryt, mecze rozgrywa na nim także reprezentacja Hiszpanii. 22 maja 2010 roku odbył się tu 55. finał Ligi Mistrzów UEFA

    W sezonie ligowym 1959/1960 sytuacja się powtórzyła – Real Madryt znów zajął drugie miejsce, wyprzedzony przez FC Barcelona, choć tym razem oba klub zdobyły po tyle samo punktów (46), ale ekipa z Katalonii wygrała rywalizację dzięki lepszemu bilansowi bramek. Los Merengues okazali się za to lepsi w Pucharze Mistrzów, pokonując Barcelonę w półfinale (3:1 u siebie po dwóch golach Di Stéfano i jednym Puskása oraz również 3:1 na wyjeździe po dwóch trafieniach Puskása i jednym Gento). W meczu finałowym (18 maja 1960 na Hampden Park) rywalem Madrytu był Eintracht Frankfurt. Choć pierwszą bramkę strzelili Niemcy (Richard Kress w 18. minucie), to do przerwy wynik brzmiał 3:1 dla Realu Madryt (dwa razy Di Stéfano, raz Puskás). W 26 minut drugiej połowy Real Madryt strzelił kolejne trzy bramki, a zdobywcą wszystkich był Puskás. Minutę po trafieniu na 6:1 gola zdobył Erwin Stein, następnie na 7:2 podwyższył Di Stéfano, a wynik trafieniem na 7:3 ustalił Stein w 76. minucie. Dla trenowanego już wówczas przez swojego byłego piłkarza, Miguela Muñoza, Realu Madryt był to piąty z rzędu triumf w europejskich rozgrywkach.

    Klub piłkarski – klub sportowy, którego głównym - i najczęściej jedynym - celem jest udział w rozgrywkach piłkarskich, organizowanych pod egidą konkretnej federacji (krajowej, bądź kontynentalnej - rzadziej światowej) w stosownej kategorii wiekowej, płci i statusie zrzeszonych w nim osób. Obecnie, kluby piłkarskie są najczęściej klubami jednosekcyjnymi (typowo piłkarskimi), choć mogą również stanowić jedną z sekcji klubu wielosekcyjnego (sekcję piłkarską). Systematyka klubów piłkarskich ze względu na status zrzeszonych w nim osób:Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

    We wrześniu tego samego roku Real Madryt pokonał w dwumeczu urugwajski Club Atlético Peñarol, zdobywając pierwszy w historii Puchar Interkontynentalny.

    Lata 60 XX w.[ | edytuj kod]

    Skład Realu z 1966 roku

    Świetna passa Realu Madryt w Pucharze Klubowych Mistrzów Europy dobiegła końca w następnym sezonie – już w drugiej rundzie (czyli 1/8 finału) klub został wyeliminowany przez FC Barcelona (2:2 w Madrycie, 2:1 dla gospodarzy w Barcelonie). Rezultat ten wzbudził kontrowersje, gdyż w pierwszym meczu angielski sędzia Arthur Ellis, ten sam, który sędziował finał w 1956, podyktował wątpliwego karnego dla Barcelony (na bramkę zamienił go Luis Suárez), zaś w drugim jego rodak, Reg Leafe, nie uznał aż czterech goli zdobytych przez Real Madryt na Camp Nou. Barcelona ostatecznie doszła do finału, gdzie stosunkiem 3:2 pokonała ją SL Benfica. W lidze hiszpańskiej Madryt zajął za to pierwsze miejsce z aż dwunastoma punktami przewagi nad Atlético, zaś Ferenc Puskás z 28 golami w 28 meczach został królem strzelców. Był to pierwszy z serii pięciu tytułów mistrza Hiszpanii dla Los Blancos.

    Reprezentacja Włoch w piłce nożnej (wł. Nazionale italiana di calcio) – zespół piłkarski, reprezentujący Włochy w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować zawodnicy posiadający obywatelstwo włoskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Federazione Italiana Giuoco Calcio.Amsterdamsche Football Club Ajax NV (częściej nazywany Ajax Amsterdam lub Ajax, oficjalny skrót AFC Ajax) – holenderski klub piłkarski z siedzibą w Amsterdamie, założony 18 marca 1900 roku, jako spadkobierca i kontynuator tradycji Unionu Amsterdam (działającego, między 1883 i 1896).

    W tym samym roku, dokładnie 8 lutego 1961, Real Madryt po raz pierwszy zagrał na słynnym stadionie Maracanã – przeciwnikiem Los Blancos był Club de Regatas Vasco da Gama. Do przerwy goście prowadzili 2:0 po golach Luisa del Sola i Canário, ale w drugiej połowie Vasco da Gama wyrównał do 2:2 i takim wynikiem zakończyło się spotkanie.

    BenQ firma powstała na skutek przekształceń firmy Continental Systems Inc. powstałej w 1984 w firmę Acer Technologies. Jest tajwańskim producentem urządzeń cyfrowych. Ostateczna nazwa firmy powstała na skutek złączenia początkowych liter sloganu "Bringing Enjoyment and Quality to life", stało się to pod koniec 2001 roku.The Millennium Stadium (wal. Stadiwm y Mileniwm) – stadion narodowy Walii, znajdujący się w jej stolicy – Cardiff. Na stadionie tym swoje mecze w charakterze gospodarza rozgrywają reprezentacje Walii w rugby. Oprócz tego na stadionie odbywają się jeszcze inne duże imprezy: Odcinki specjalne Rajdu Wielkiej Brytanii, Grand Prix Wielkiej Brytanii na żużlu, walki bokserskie oraz koncerty. Występowali tu m.in.: Tina Turner, Madonna, The Rolling Stones, U2, Stereophonics, Paul McCartney oraz Tsunami Relief Cardiff. Stadion powstał na potrzeby rozgrywek Pucharu Świata w Rugby w 1999.

    2 maja 1962 Real Madryt znów zagrał w finale najbardziej prestiżowych europejskich rozgrywek piłkarskich, ale tym razem nie sprostał lizbońskiej Benfice – mimo że dwa pierwsze gole były golami dla Los Blancos (zdobywcą obu był Puskás, który przed przerwą zdobył jeszcze jednego gola), spotkanie ostatecznie zakończyło się rezultatem 5:3 dla Benfiki. Klub ostatecznie zdobył jednak podwójną koronę, dodając do mistrzostwa kraju Puchar Hiszpanii wywalczony w lipcu (po raz pierwszy od 15 lat) w meczu z Sevillą.

    Fudbalski Klub Partizan - serbski klub piłkarski z siedzibą w Belgradzie, założony w 1945 roku, finalista Pucharu Europy Mistrzów Krajowych z 1966. W sezonie 2009/2010 występuje w rozgrywkach Meridijan Superligi. Klub jest właścicielem drugoligowego zespołu Teleoptik Belgrad.Marcello Lippi (ur. 11 kwietnia 1948 w Viareggio) – włoski trener piłkarski i były piłkarz, grający na pozycji środkowego obrońcy.

    18 maja 1963 klub otwiera nowy kompleks sportowy – Ciudad Deportiva (hiszp. „Miasto Sportowe”), w którym odtąd trenować będą także piłkarze młodzieżowi. 20 sierpnia tego samego roku wenezuelskie komando antyrządowe Fuerzas Armadas de Liberación Nacional postanowiła porwać Alfredo Di Stéfano. Udało im się uzyskać pożądany rozgłos, a sam piłkarz został po pewnym czasie uwolniony. Niedługo potem Real Madryt znów grał w finale Pucharu Mistrzów, ale tam uległ włoskiemu Internazionale. Końcowy wynik: 3:1 dla drużyny Helenio Herrery. Był to ostatni mecz Alfredo Di Stéfano w barwach Realu Madryt. Zawodnik znany jako Blond Strzała odszedł do Espanyolu wskutek sporu z trenerem Miguelem Muñozem popieranym przez prezesa Bernabéu, mimo że ten drugi oferował Di Stéfano pozostanie w klubie na stanowisku pozaboiskowym.

    Guus Hiddink (ur. 8 listopada 1946 w Varsseveld) – holenderski trener piłkarski i były piłkarz. W swojej karierze trenerskiej prowadził Real Madryt oraz Chelsea Londyn.El Clásico (w hiszp. „Klasyk”, kat. El Clàssic), Derbi Español („Derby hiszpańskie”) – nazwa meczów piłkarskich pomiędzy hiszpańskim Realem Madryt i katalońskim FC Barcelona, najbardziej utytułowanymi klubami Hiszpanii.

    W kwietniu 1965 Real Madryt zapewnił sobie wywalczenie wspomnianego piątego tytułu mistrza kraju z rzędu. Był to zarazem debiutancki sezon w klubie dla pierwszych z grupy piłkarzy zwanych generacją yé-yé lub hippisami – pierwszymi jej przedstawicielami w Madrycie byli Grosso, Pirri, Sanchís, De Felipe, Morollón.

    Rok później Królewscy musieli co prawda uznać wyższość lokalnego rywala, Atlético, w lidze (jeden punkt straty; najlepszy strzelec zespołu, Grosso, uzyskał tylko 11 goli), ale za to odzyskali najcenniejsze europejskie trofeum – Puchar Mistrzów. Finał, rozegrany znów na Heysel, zakończył się zwycięstwem 2:1 nad belgradzkim Partizanem.

    Michael Laudrup (ur. 15 czerwca 1964 w Kopenhadze) – duński piłkarz, trener. Uważany za jednego z najlepszych zawodników w historii futbolu duńskiego. Obecnie jest trenerem Swansea City.Iván Luis Zamorano Zamora (ur. 18 stycznia 1967 roku w Santiago) – były chilijski piłkarz występujący na pozycji napastnika. Ma za sobą występy kolejno w takich klubach jak Cobresal El Salvador, Cobreandino, FC Sankt Gallen, Sevilla FC, Real Madryt, Inter Mediolan, América Meksyk oraz Colo Colo Santiago. Razem z reprezentacją Chile brał między innymi udział w Mistrzostwach Świata 1998 na których dotarł z drużyną narodową do 1/8 finału oraz Igrzyskach Olimpijskich 2000, na których wywalczył brązowy medal. Łącznie dla drużyny narodowej rozegrał 69 meczów i strzelił 34 gole. W 2004 roku Brazylijczyk Pelé umieścił go na liście 100 najlepszych żyjących piłkarzy na świecie. Jego żoną jest argentyńska modelka María Alberó, z którą ma jedną córkę. Obecnie Zamorano jest asystentem trenera reprezentacji Chile do lat 18.

    Odzyskawszy Puchar Europy, Real Madryt mógł znów skoncentrować się na walce o ligę hiszpańską. Na arenie międzynarodowej odpadł już w ćwierćfinałowym dwumeczu z Interem, ale w Primera División zajął pierwsze miejsce, które następnie obronił dwa razy z rzędu.

    Lata 70 XX w.[ | edytuj kod]

    Walka o przedłużenie serii tytułów mistrzowskich do czterech nie powiodła się – Los Blancos zajęli zaledwie piąte miejsce (ekipy z miejsc 3. – 6. miały po tyle samo punktów, trzydzieści pięć). Udało się za to pokonać Valencię w finale Copa del Generalísimo, dzięki czemu klub mógł wystąpić w Pucharze Zdobywców Pucharów. W maju roku następnego prowadzony wciąż przez Miguela Muñoza Real Madryt doszedł do finału tych rozgrywek – pierwszy i przedostatni raz w historii – gdzie nie sprostał Chelsea F.C.. W pierwszym meczu w Pireusie padł remis 1:1, w powtórzonym finale londyńczycy wygrali 2:1 po golach Dempseya i Osgooda. Jedyny gol dla Realu Madryt padł po strzale Fleitasa. Był to zarazem ostatni mecz w karierze Francisco Gento.

    Monarcha – osoba będąca głową państwa w monarchii. Tytuł monarchy zazwyczaj jest dziedziczny (z wyjątkiem niektórych państw, np. Państwo Kościelne, Polska z XVI-XVIII w.) i dożywotni.Copa América 1947 – dwudzieste mistrzostwa kontynentu południowoamerykańskiego, odbyły się w dniach 30 listopada – 31 grudnia 1947 roku po raz pierwszy w Ekwadorze. Brazylia wycofała się, co spowodowało, że w turnieju po raz pierwszy zagrało osiem zespołów. Grano systemem każdy z każdym, a o zwycięstwie w turnieju decydowała końcowa tabela.

    W 1972 Real Madryt zdobył kolejne, piętnaste już mistrzostwo Hiszpanii, ale w następnym ukończył rozgrywki na zaledwie czwartym miejscu. Kiedy po 18. kolejce sezonu 1973/1974, w której przegrał z broniącym się przed spadkiem Club Deportivo Castellón, klub znalazł się na siódmej pozycji w tabeli, Santiago Bernabéu rozwiązał umowę z Muñozem. Na jego miejsce zatrudniony został Luis Molowny, również od lat związany z klubem, ale nie pomógł wiele. Real Madryt zakończył sezon na ósmym miejscu, ponosząc jeszcze – już pod batutą Molownego – pamiętną porażkę 0:5 na własnym stadionie z FC Barcelona Rinusa Michelsa. Luis Molowny musiał pożegnać się ze stanowiskiem. 5 lipca 1974 jego następcą został Miljan Miljanić, któremu w trzy sezony udało się zdobyć dwa mistrzostwa Hiszpanii i jeden Puchar Hiszpanii (dublet w 1975).

    Madryt (hiszp. Madrid) – stolica i największe miasto Hiszpanii, położony w środkowej części kraju u podnóża Sierra de Guadarrama (Wyżyna Kastylijska) nad rzeką Manzanares.Cardiff (wym. [ˈkɑrdɪf]; wal. Caerdydd, wym. [kɑːɨrˈdɨð]) – stolica i największe miasto Walii (region Wielkiej Brytanii), w hrabstwie Cardiff. Jest położone nad rzeką Taff, u jej ujścia do Kanału Bristolskiego. W 2011 roku miasto liczyło 335 145 mieszkańców.

    Miljanić odszedł we wrześniu 1977, po sezonie, w którym Real Madryt zajął dziewiąte miejsce w lidze (najniższe od 1948), a na stanowisko powrócił Luis Molowny. Tym razem pozostał w klubie dłużej, do czerwca 1979, i z lepszym skutkiem – dwukrotnie wygrał ligę.

    W międzyczasie miały miejsce dwa ważne wydarzenia pozasportowe. Najpierw w 1977 klub obchodził 75 rocznicę istnienia, która jednak nie była obchodzona zbyt radośnie ze względu na fatalne wyniki sportowe (dokładnie w „urodziny” Real Madryt zremisował 1:1 z Valencią i zajmował 7. miejsce w tabeli, zaś z Pucharem Mistrzów pożegnał się już w drugiej rundzie, po dwumeczu Club Brugge. Niemniej jednak zorganizowano miniturniej z udziałem reprezentacji Argentyny, reprezentacji Iranu oraz marokańskiego klubu Mouloudia. W finale Los Merengues pokonali Argentynę 1:0 po golu Vicente del Bosque. Prezes Santiago Bernabéu był już wówczas bardzo słabego zdrowia i zmarł rok i trzy miesiące później, po trzydziestu pięciu latach rządów w klubie. Jego tymczasowym następcą został wiceprezes Raimundo Saporta, a oficjalnym nowym prezesem został przez aklamację wybrany Luis de Carlos, były skarbnik klubu. Pozostał na stanowisku do 1985, kiedy to zastąpił go Ramón Mendoza.

    IV Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej z 1950 roku odbyły się w Brazylii. Był to pierwszy mundial od 12 lat – w latach 1942 i 1946 mistrzostw świata nie organizowano z powodu II wojny światowej i jej konsekwencji.Ramón Marsal Ribó (ur. 12 grudnia 1934 w Madrycie, zm. 22 stycznia 2007) – hiszpański piłkarz, występujący w barwach Realu Madryt, z którym zdobył trzykrotnie Puchar Europy i tytuł mistrza Hiszpanii, w latach 50. XX wieku. Karierę zakończył, po ciężkiej kontuzji kolana, w wieku zaledwie 26 lat.

    Prezesi Luis de Carlos i Ramón Mendoza[ | edytuj kod]

    31 sierpnia 1979 został rozegrany pierwszy turniej o Trofeo Santiago Bernabéu, turniej ku pamięci wielkiego prezesa. Udział wzięły, poza Realem Madryt prowadzonym już przez Vujadina Boškova, trzy kluby: AFC Ajax, Bayern Monachium i A.C. Milan. Puchar trafił w ręce Bayernu Monachium.

    Alberto Contador Velasco (ur. 6 grudnia 1982 w Madrycie) – hiszpański kolarz szosowy. Jeden z sześciu kolarzy w historii (obok Eddy Merckxa, Jacques Anquetila, Felice Gimondi, Bernarda Hinaulta i Vincenzo Nibali), którzy wygrali trzy Wielkie Toury, czyli Tour de France, Giro d’Italia oraz Vuelta a España.Newcastle United Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Newcastle upon Tyne, występujący w rozgrywkach Premier League. Jest to zdobywca czterech mistrzostw Anglii. Swoje mecze rozgrywa na St James’ Park.

    4 czerwca 1980 rozegrany został biały finał Pucharu Hiszpanii (znanego już jako Copa del Rey, a nie Copa del Generalísimo) – Real Madryt zmierzył się w nim ze swoją filialną drużyną, Castillą. Real Madryt wygrał to spotkanie 6:1. Sezon 1979/1980 był więc bardzo udany dla Los Blancos, gdyż oprócz krajowego pucharu zdobyli też mistrzostwo Hiszpanii (znów trzecie z rzędu), a w Pucharze Mistrzów doszli do półfinałów, gdzie jednak lepszym okazał się Hamburger SV (wygrana 2:0 w Madrycie, ale przegrana aż 1:5 na wyjeździe). W uznaniu tych sukcesów magazyn „France Football” uznał Real Madryt najlepszym klubem Europy 1980.

    Álvaro Odriozola Arzallus (ur. 14 grudnia 1995 w San Sebastián) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji obrońcy w Realu Madryt. Guillermo Amor Martínez (urodzony 4 grudnia 1967 w Benidormie, Hiszpania), były piłkarz hiszpański występujący na pozycji pomocnika.

    27 maja 1981 Królewscy stanęli przed szansą zdobycia siódmego Pucharu Mistrzów – eliminując kolejno: Limerick United, Budapest Honvéd Futball Club, Spartak Moskwa i Inter Mediolan, doszli do finału na paryskim Parc des Princes, gdzie ich rywalem był Liverpool FC Boba Paisleya. Długo utrzymywał się wynik bezbramkowy i dopiero w 82. minucie gola zdobył Alan Kennedy. Real Madryt nie zdążył już wyrównać i puchar trafił do Liverpoolu.

    W rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów brały udział drużyny które w swoich krajach zdobyły puchar kraju. PZP rozgrywany pod patronatem UEFA organizowany był w latach 1961-1999. Gdy rozwiązano Puchar Zdobywców Pucharów zwycięzcy pucharu danego kraju zaczęli startować w rozgrywkach Puchar UEFA.Michael Kojo Essien (ur. 3 grudnia 1982 w Akrze) – ghański piłkarz występujący na pozycji defensywnego pomocnika lub bocznego obrońcy, w Chelsea oraz reprezentacji Ghany.

    Rok później Real Madryt, który tym razem zajął trzecie miejsce w lidze, a w Pucharze UEFA odpadł w 1/4 finału, stał się gospodarzem finałowego meczu Mistrzostw Świata 1982 – 11 lipca 1982 na Estadio Santiago Bernabéu Włosi pokonali Niemców 3:1.

    Minęło osiem dni od tego meczu do chwili, w której Luis De Carlos zaprezentował nowych trenerów pierwszej i drugiej drużyny. Zostali nimi byli wielcy piłkarze Realu Madryt, odpowiednio Alfredo Di Stéfano i Amancio Amaro. Blond strzała dwa razy z rzędu zakończył ligę na drugim miejscu za Athletikiem Bilbao i znów musiał pożegnać się z klubem, a na sezon 1984/1985 na stanowisko trenera powołano Amaro. W pierwszej drużynie grał już wówczas wychowanek Castilli, Emilio Butragueño, który w debiucie w barwach Los Blancos 5 lutego 1984 – w wyjazdowym meczu z Cádiz CF – strzelił dwa gole. Rozgrywki ligowe sezonu 1984/1985 nie były udane dla Królewskich – zajęli piąte miejsce, a Amancio Amaro jeszcze przed ostatnią kolejką stracił pracę na rzecz Luisa Molownego, ale za to w Pucharze UEFA udało się dojść do finału, eliminując po drodze RSC Anderlecht, który co prawda w pierwszym meczu wygrał 3:0, to w rewanżu w Madrycie Los Blancos wygrali aż 6:1. W ostatnim dwumeczu Real Madryt zmierzył się z węgierskim Videotonem – w pierwszym meczu, rozegranym w Székesfehérvárze, Los Blancos wygrali 3:0 po golach Míchela, Santillany i Jorge Valdano, zaś w rewanżu w Madrycie przegrali 0:1 (bramkę strzelił Lajos Májer).

    Real Racing Club de Santander – hiszpański klub piłkarski, założony 14 czerwca 1913 roku, wywodzący się z miasta Santander i obecnie grający w Segunda División.Estadio de Chamartín (oficjalnie Campo del Real Madrid Club de Fútbol) – nieistniejący już stadion piłkarski, zlokalizowany w mieście Chamartín de la Rosa (obecna dzielnica Madrytu o nazwie Chamartín), funkcjonujący w latach 1924 - 1946 i mający oficjalną pojemność 15 000 miejsc (z czego 4 000 siedzących), pierwszy domowy obiekt Realu Madryt.

    Były to już czasy formacji znanej jako Quinta del Buitre – Piątka Sępa, nazywanej tak od noszącego przezwisko „Sęp” Emilia Butragueño (pozostałymi członkami tej grupy byli Manolo Sanchís, jedyny w tej grupie obrońca, Martín Vázquez, Míchel i Miguel Pardeza). Rok później Real Madryt stał się pierwszą w historii drużyną, która obroniła Puchar UEFA. W pierwszej odsłonie finałowego dwumeczu (30 kwietnia 1986) Los Blancos pokonali 1. FC Köln 5:1, a w rewanżu przegrali 0:2. Było to jedno z dwóch w tym sezonie trofeów Realu Madryt – drugim stało się mistrzostwo Hiszpanii zdobyte z 11 punktami przewagi nad FC Barcelona. Hugo Sánchez, Meksykanin, dla którego był to pierwszy sezon w Realu Madryt, obronił koronę króla strzelców zdobytą rok wcześniej w barwach Atlético Madryt. Zdobył ją później jeszcze cztery razy (kolejno: 22, 34 (co dało mu Złotego Buta), 29 i 38 goli), zaś Los Blancos kończyli na pierwszym miejscu w tabeli ligowej kolejne cztery sezony. Drugą w historii serię pięciu tytułów z rzędu Real Madryt zakończył, zdobywając w sezonie 1989/1990 aż 107 goli w 38 meczach (aż dwanaście razy strzelał cztery lub więcej goli w meczu).

    Chile (Republika Chile, hiszp. República de Chile) – państwo w Ameryce Południowej, ciągnące się długim pasem na zachodnim wybrzeżu kontynentu nad Oceanem Spokojnym. Stolicą Chile jest Santiago. Graniczy z Peru, Boliwią i Argentyną. Do Chile należą liczne wyspy przybrzeżne i wyspy na otwartym oceanie (w sumie ok. 3 tys.): Juan Fernández, Wyspa Wielkanocna (najbardziej oddalona od innych wysp i lądów zamieszkana wyspa na świecie), Sala y Gómez, San Ambrosio, San Félix, Chiloé, Campana, Santa Inés, Chonos.Serbia, Republika Serbii (serb. Република Србија/ Republika Srbija – państwo w południowej Europie, powstałe 5 czerwca 2006 roku po rozpadzie federacji Serbii i Czarnogóry. Stolicą jest Belgrad. Serbia graniczy z Węgrami na północy, Rumunią i Bułgarią na wschodzie, Macedonią i Albanią na południu oraz z Czarnogórą, Chorwacją i Bośnią i Hercegowiną na zachodzie. De facto na południu Serbia graniczy z Kosowem, którego jednostronnie ogłoszoną niepodległość uznała część państw świata. Od 29 lutego 2012 r. kraj ten posiada status oficjalnego kandydata do Unii Europejskiej, a w czerwcu 2013 UE wyraziła zgodę na rozpoczęcie rozmów akcesyjnych w styczniu 2014.

    17 listopada 1990 pracę w Madrycie stracił John Toshack. Prezes Mendoza tymczasowo zatrudnił trenerski duet Alfredo Di Stéfano-José Antonio Camacho i zaczął starania, aby posadę szkoleniowca objął Luis Aragonés pracujący wówczas w Espanyolu. Negocjacje zakończyły się fiaskiem i ostatecznie trenerem Realu Madryt został Radomir Antić.

    Zinédine Yazid Zidane (arab. زين الدين يزيد زيدان, Zajn ad-Din Jazid Zajdan; ur. 23 czerwca 1972 w Marsylii) – były francuski piłkarz, występował na pozycji pomocnika. Podczas swojej kariery piłkarza nosił przydomek „Zizou”. 108-krotny reprezentant swojego kraju, z którym zdobył Mistrzostwo Świata 1998 oraz Mistrzostwo Europy 2000. Laureat Złotej Piłki w 1998 roku, najlepszy zawodnik Mistrzostw Świata 2006, na których jako kapitan drużyny narodowej dotarł z nią do finału.Club de Fútbol Extremadura – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w Almendralejo, działający w latach 1924–2010.

    14 kwietnia 1991 Ramón Mendoza po raz drugi wygrał wybory na stanowisko prezesa klubu. W trakcie sezonu 1991/1992 zwolnił Anticia i zastąpił go Holendrem Leo Beenhakkerem. W tamtym momencie Real Madryt miał jeszcze cztery punkty przewagi nad drugą w tabeli Barceloną, ale w ciągu osiemnastu kolejek roztrwonił ją, ostatecznie przegrywając mistrzostwo w ostatnim meczu ligowym – po 37. rundzie spotkań przewaga Los Blancos nad Azulgraną wynosiła jeden punkt, Barcelona wygrała mecz z Athletikiem Bilbao u siebie 2:0, ale Real Madryt przegrał na wyjeździe z CD Tenerife prowadzonym przez Jorge Valdano 2:3, mimo że prowadził już 2:0. Tytuł mistrzowski trafił do Barcelony.

    Alexander Chapman Ferguson, bardziej znany jako sir Alex Ferguson (ur. 31 grudnia 1941 w Govan, Glasgow) – szkocki trener piłkarski i były piłkarz. Od 1986 nieprzerwanie do 2013 roku był trenerem piłkarskim klubu Manchester United. Jego brat, Martin jest obecnie szefem europejskich scoutów United.Rasizm, dyskryminacja rasowa (z fr. le racisme od la race – ród, rasa, grupa spokrewnionych) – zespół poglądów głoszących tezę o nierówności ludzi, a wynikająca z nich ideologia przyjmuje wyższość jednych ras nad innymi. Przetrwanie tych "wyższych" ras staje się wartością nadrzędną i z racji swej wyższości dążą do dominowania nad rasami "niższymi". Rasizm opiera się na przekonaniu, że różnice w wyglądzie ludzi niosą za sobą niezbywalne różnice osobowościowe i intelektualne (ten pogląd znany jest w jęz. ang. jako racialism).

    Smutny dla Realu Madryt scenariusz powtórzył się w identyczny sposób sezon później: po 37. kolejce Los Blancos, już z Benitem Floro na ławce trenerskiej, mieli jeden punkt przewagi nad Barceloną Johana Cruijffa i znów czekał ich mecz na Teneryfie. Przegrali 0:2 po golach Oscara Dertycii i Chano, co wobec wygranej FC Barcelona z Realem Sociedad oznaczało, że tytuł mistrzowski trafił do Katalonii. Sama Teneryfa zyskała wówczas wśród kibiców Realu Madryt miano „wyspy przeklętej”.

    Manuel Sanchíz Martínez (ur. 26 marca 1938 w Alberique, Walencja) były reprezentant Hiszpanii, zawodnik takich klubów jak CD Condal, Real Valladolid czy Córdoba CF, występował na pozycji obrońcy. Jest ojcem Manuela Sanchísa Hontiyuelo, byłego reprezentanta Hiszpanii i zawodnika Realu Madryt.Puchar Franza Beckenbauera (niem. Franz-Beckenbauer-Cup) – towarzyski mecz piłkarski, rozgrywany przed rozpoczęciem sezonu na stadionie Allianz Arena w Monachium w Niemczech pomiędzy gospodarzem Bayernem Monachium oraz zaproszonym utytułowanym klubem. Inspiracją Pucharu z udziałem Bayernu był rozgrywany w 2006 roku Puchar Joana Gampera. Pierwsza edycja turnieju roku została zorganizowana 15 sierpnia 2007 roku i nazwana imieniem Franza Beckenbauera. Turniej wygrał FC Barcelona, pokonując w finale Bayern Monachium 1:0. W 2009 roku turniej został zastąpiony przez Audi Cup.

    7 maja 1994 zakończyły się prace przy przebudowie stadionu Santiago Bernabéu – jeszcze tego samego dnia rozegrano nań ligowy mecz z FC Barcelona w ramach 37. kolejki Primera División. Goście wygrali spotkanie 1:0 po golu Guillermo Amora. Niedługo potem tymczasowy trener Vicente del Bosque pożegnał się z posadą, a na jego miejsce przyszedł Argentyńczyk Jorge Valdano, ten sam, który jako trener Tenerife dwukrotnie pozbawił Los Blancos mistrzostwa. W tym samym okresie piłkarzami Realu Madryt zostali między innymi Fernando Redondo, Michael Laudrup (sprowadzony z FC Barcelona) i Santiago Cañizares. Z Valdanem na ławce klub z Estadio Bernabéu odzyskał tytuł mistrzowski, pokonując po drodze broniącą tytułu Barçę 5:0 (klasyczny hat-trick Ivána Zamorano, po jednym Luisa Enrique i Joségo Emilia Amaviski).

    Royal Sporting Club Anderlecht (oficjalny skrót RSCA) – belgijski klub piłkarski z siedzibą w mieście Anderlecht, założony 27 maja 1908, jako Sporting Club Anderlechtois.Paragwaj, Republika Paragwaju (hiszp. Paraguay, República del Paraguay, guarani Paraguay, Paraguay Retan) – państwo w Ameryce Południowej nieposiadające dostępu do morza.

    W międzyczasie, 19 lutego 1995, Ramón Mendoza został ponownie wybrany na stanowisko prezesa. Miesiąc później, 28 marca, w Madrycie doszło do spotkania prezesów Realu Madryt (Ramón Mendoza), Benfiki (Manuel Dalmaciu) oraz przedstawicieli Juventusu (Roberto Bettega) i Milanu (Adriano Galliani), na którym zadecydowano o powołaniu do życia Związku Europejskich Klubów Mistrzowskich, zalążka późniejszej G-14.

    Rafael Pascual Cortés; znany jako Rafa Pascual; (ur. 16 marca 1970 w Madrycie, Hiszpania) - hiszpański siatkarz, wielokrotny reprezentant kraju. Występuje na pozycji przyjmującego. Wraz reprezentacją Hiszpania zdobył złoty medal na Mistrzostwach Europy w 2007 roku rozgrywanych w Rosji.Gianni Versace S.p.A. (ˈdʒɑnːi verˈsatʃe), znany jako Versace – włoski dom mody, założony przez Gianniego Versace w 1978 roku we Włoszech.

    Kiedy na jaw wyszły wielkie długi Realu Madryt, Ramón Mendoza podał się do dymisji. 20 listopada 1995 przestał pełnić funkcję prezesa, a jego miejsce na mocy artykułu 49. ówczesnego statutu klubu zajął członek zarządu, Lorenzo Sanz. 52-letni wówczas nowy włodarz Los Blancos w styczniu następnego roku rozwiązał umowę z Valdano, a po zakończeniu sezonu zatrudnił na stanowisku pierwszego trenera Włocha Fabia Capella, sprowadzając też nowych piłkarzy: Clarence’a Seedorfa, Davora Šukera, Predraga Mijatovicia i Roberto Carlosa.

    Ferencvárosi Torna Club (Ferencvárosi TC, FTC, Ferencváros) – węgierski klub piłkarski, sekcja Ferencvárosi TC, z siedzibą w Budapeszcie, w IX. dzielnicy – Ferencváros. Uczestniczy w rozgrywkach OTP Bank Liga (NB I). Jest to najbardziej utytułowany węgierski klub piłkarski.Parc des Princes (pol. Park Książąt) – należący do miasta czterogwiazdkowy stadion sportowy w Paryżu (w XVI dzielnicy) o pojemności 48 527 miejsc siedzących, na którym od lipca 1974 wszystkie swoje mecze rozgrywa Paris Saint-Germain. Jego nazwa pochodzi od dawnego parku, na terenie którego został on zbudowany, oraz nazwy dzielnicy, do której administracyjnie przynależy.

    Prezesura Lorenza Sanza[ | edytuj kod]

    Skład Realu Madryt na mecz finałowy Ligi Mistrzów 1998

    W sezonie 1996/1997 Real Madryt prowadzony przez Capella zdobył w 42 meczach 92 punkty i o dwa „oczka” wyprzedził FC Barcelona, który jednak strzelił 17 goli więcej (aż 102 wobec 85 dla ekipy z Madrytu). W trakcie tego sezonu Real Madryt rozegrał swój dwutysięczny mecz ligowy, zarazem tysięczny w roli gospodarza, w którym pokonał CF Extremadura 5:0. Mimo sukcesu Capello stracił pracę i już z Juppem Heynckesem na ławce w meczu o Superpuchar Hiszpanii Los Blancos pokonali Blaugranę (porażka 1:2 na Camp Nou, wygrana 4:1 u siebie).

    Benito Floro Sanz (ur. 12 czerwca 1952 w Gijón) - hiszpański trener piłkarski. Trenował Albacete Balompié (awans do Primera División, Real Madryt (Puchar Króla w 1993), Sporting Gijón, Vissel Kobe, CF Monterrey, Villarreal CF, RCD Mallorca i Barcelona Guayaquil.Santiago Bernabéu Yeste (ur. 8 czerwca 1895 w Almansa, zm. 2 czerwca 1978 w Madrycie), hiszpański piłkarz i działacz sportowy, wieloletni prezes Realu Madryt.

    12 stycznia 1998 Real Madrid Club de Fútbol, sześciokrotny triumfator Pucharu Mistrzów, uznany został przez FIFA za najlepszy klub piłki nożnej XX wieku. Dwa miesiące później w ćwierćfinale edycji 1997/1998 tych rozgrywek Los Blancos pokonali Bayer 04 Leverkusen (1:1 i 3:0), następnie Borussię Dortmund, a wreszcie 20 maja w rozgrywanym na Amsterdam ArenA meczu finałowym pokonał Juventus F.C. Marcello Lippiego 1:0 po golu Mijatovicia w 67. minucie. Real Madryt odzyskał najcenniejsze europejskie trofeum klubowej piłki nożnej po dokładnie 32 latach i 9 dniach.

    Villarreal Club de Fútbol (wym. [biʎareˈal]) – hiszpański klub piłkarski z siedzibą w Vila-real występujący w Primera División. José Antonio Camacho Alfaro (ur. 8 czerwca 1955 roku w miejscowości Cieza) – hiszpański trener i były piłkarz, występujący na pozycji obrońcy.

    Podobnie jak Fabio Capello, również Jupp Heynckes stracił pracę mimo wzbogacenia klubowej galerii trofeów – przyczyną zwolnienia niemieckiego szkoleniowca była bardzo słaba postawa w lidze: zaledwie 4. miejsce, jedenaście punktów za Barceloną. Nadszedł czas Guusa Hiddinka, który dopiero co zajął również 4. miejsce – z reprezentacją Holandii na Mundialu 1998. Holender co prawda zdobył ze swoim nowym klubem Puchar Interkontynentalny, pokonując w Tokio 2:1 Club de Regatas Vasco da Gama, ale wytrwał na stanowisku tylko do lutego 1999, kiedy to po dwóch z rzędu porażkach (0:3 z FC Barcelona, 0:1 z Athletikiem) został zastąpiony przez Johna Toshacka. Walijczyk pomógł Realowi Madryt wspiąć się z szóstego na drugie miejsce w tabeli, ale nie dał rady wywalczyć tytułu mistrzowskiego (między 23. a 38., ostatnią kolejką strata Los Blancos do Azulgrany powiększyła się z siedmiu do jedenastu punktów), zaś w 1/4 finału Ligi Mistrzów przegrał z Dynamem Kijów.

    Ksenofobia (stgr. ξένος ksenós - obcy, stgr. φόβος phóbos - strach, czyli strach przed obcymi) - niechęć, wrogość, lęk wobec obcych, przesadne wyrażanie niechęci wobec cudzoziemców.Asier Illarramendi Andonegi (ur. 8 marca 1990 roku w Mutriku) – hiszpański piłkarz występujący na pozycji pomocnika w Realu Madryt.

    Następny sezon podopieczni Toshacka zaczęli źle i po jedenastu kolejkach Toshack musiał odejść z klubu. Na tymczasowego następcę powołany został Vicente del Bosque. Prowadzona przezeń drużyna początkowo grała jeszcze gorzej niż w czasach Toshacka, spadając po 14. kolejce i porażce 1:5 u siebie z Realem Saragossa na 17. miejsce, ale potem zaczęła się wspinać w tabeli i po 22. kolejce była już na 5. miejscu. Trener zwany „Sfinksem” ostatecznie nie zdołał wprowadzić Realu Madryt do pierwszej czwórki drużyn mających prawo gry w Lidze Mistrzów, ale za to udało mu się osiągnąć zwycięstwo w samej Champions League – pod jego kierunkiem Los Blancos wyeliminowali Manchester United i Bayern Monachium, by w finale na Stade de France zmierzyć się z Valencią; był to pierwszy w historii finał tych rozrywek, w którym zagrały dwa kluby z jednego kraju. Real Madryt wygrał mecz 3:0 po golach Fernanda Morientesa, Steve’a McManamana i Raúla, najlepszego strzelca tej edycji Ligi Mistrzów. Wygrana na Stade de France pozwoliła Realowi Madryt zagrać w Lidze Mistrzów 2000/2001, gdyż zaledwie piąta pozycja w lidze hiszpańskiej kwalifikowałaby go tylko do Pucharu UEFA; w tej sytuacji Los Blancos trafili do Champions League, a do Pucharu UEFA przesunięto czwarty w tabeli Real Saragossa.

    Nacjonalizm (z łac. natio – naród) – postawa społeczno-polityczna, uznająca naród za najwyższe dobro w sferze polityki. Nacjonalizm uznaje sprawy własnego narodu za najważniejsze (egoizm narodowy), jednak istnieją grupy, które szanują także racje i poglądy innych narodów. Nacjonalizm przejawia się głoszeniem poglądów o zabarwieniu narodowym, szerzeniem myśli narodowej i pamięci o bohaterach danego narodu. Głosi solidarność wszystkich grup i klas społecznych danego narodu. Wyróżniamy dwa typy nacjonalizmu: pozytywny i negatywny (szowinistyczny).Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2016 odbędą się we Francji i będą XV turniejem piłkarskich mistrzostw Europy. W turnieju po raz pierwszy wezmą udział 24 najlepsze drużyny europejskie, wyłonione po ogólnych kwalifikacjach. Propozycję zawodów z 24 uczestnikami jednomyślnie zaaprobowały 53 europejskie federacje. Decyzję o wyborze gospodarza podjął Komitet Wykonawczy UEFA 28 maja 2010 roku. Termin zgłaszania kandydatur przez państwa ubiegające się o organizację mistrzostw upłynął 31 marca 2009. Zgłoszone zostały cztery kandydatury: Francja, Szwecja/Norwegia, Turcja i Włochy. W grudniu 2009 roku Szwecja i Norwegia wycofały jednak swoją kandydaturę.

    Florentino Pérez i „Galaktyczni”[ | edytuj kod]

    Luís Figo – pierwszy „Galaktyczny”
    Zinédine Zidane (u dołu) i David Beckham (wyżej)

    Krótko po finale Ligi Mistrzów odbyły się kolejne wybory na stanowisko prezesa. Ubiegający się o reelekcję Lorenzo Sanz obiecał socios, iż w razie zwycięstwa sprowadzi do klubu napastnika Diega Tristána, ale jego główny rywal, Florentino Pérez, który już raz przegrał wybory z Ramónem Mendozą, przebił tę ofertę, deklarując, że jeśli to jego kibice powołają do roli prezesa, na Estadio Santiago Bernabéu zagra gwiazdor FC Barcelona, Luís Figo. Ta obietnica pozwoliła mu w wyborach 16 czerwca pokonać Sanza. Pérez szybko zapłacił Barcelonie kwotę 56 milionów dolarów odstępnego, którą Portugalczyk miał zapisaną w kontrakcie z katalońskim klubem i ściągnął Figo do Madrytu, ustalając tym samym nowy rekord świata w dziedzinie sumy transferu.

    Real Club Celta de Vigo – hiszpański klub piłkarski z miasta Vigo występujący obecnie w rozgrywkach Primera Division.Superpuchar Hiszpanii w piłce nożnej – dwa mecze piłki nożnej rozgrywane raz do roku w Hiszpanii między zespołem, który zdobył ligowe mistrzostwa kraju a zdobywcą Pucharu Hiszpanii. Jeden z meczów jest rozgrywany na macierzystym boisku mistrza kraju, a drugi na boisku zdobywcy pucharu.

    5 listopada 2000 Alfredo Di Stéfano został mianowany dożywotnim honorowym prezesem klubu, a 11 grudnia podczas odbywającej się w Rzymie gali FIFA Real Madryt otrzymuje oficjalny tytuł Najlepszego Klubu XX wieku. Przełom lat 2000/2001 był zresztą bardzo przyjemny dla kibiców Los Merengues, gdyż 14 stycznia Figo otrzymał przyznawaną przez France Football Złotą Piłkę, natomiast 5 lutego zarząd klubu, rozpoczynając obchody jego setnych urodzin, podjął decyzję o zaproponowaniu królowi Janowi Karolowi I tytułu drugiego honorowego prezesa Realu Madryt; monarcha ofertę przyjął.

    Resocjalizacja – proces modyfikacji osobowości jednostki społecznej w celu przystosowania jej do życia w danej zbiorowości, a w węższym rozumieniu w społeczeństwie. Polega on na tym, iż poprzez odpowiednie zabiegi kształtuje się u tej jednostki normy społeczne i wartości, których nie miała ona możliwości przyswoić wcześniej w trakcie socjalizacji. Celem resocjalizacji jest jednocześnie spowodowanie, iż rezygnuje ona z przyswojonych do tej pory reguł działania stających w sprzeczności z systemem aksjonormatywnym tej zbiorowości.Theo Bernard François Hernández (ur. 6 października 1997 w Marsylii) – francuski piłkarz występujący na pozycji obrońcy we włoskim klubie A.C. Milan. Wychowanek Rayo Majadahonda, w swojej karierze grał także w takich zespołach, jak Atlético Madryt, Deportivo Alavés oraz Real Madryt. Były młodzieżowy reprezentant Francji. Syn Jeana-François Hernandeza, młodszy brat Lucasa Hernándeza.

    Przy dużym wkładzie najdroższego piłkarza świata (34 mecze, 2955 minut na boisku i 9 goli) Real Madryt zdobywa mistrzostwo Hiszpanii za sezon 2000/2001, ostatecznie zapewniając sobie końcowy triumf 26 maja, zwycięstwem 5:0 nad Deportivo Alavés. Nie udało się jednak obronić pucharu Ligi Mistrzów – w fazach grupowych edycji 2000/2001 Los Blancos dwukrotnie zajęli pierwsze miejsce, następnie w ćwierćfinale bez większych problemów wyeliminowali Galatasaray SK, ale już w półfinale nie sprostali Bayernowi, z którym przegrali 0:1 u siebie i 1:2 na wyjeździe.

    9 lipca 2001 Florentino Pérez zaprezentował nowy nabytek z Juventusu, rozgrywającego reprezentacji Francji, Zinédine’a Zidane’a, który stał się zarazem nowym najdroższym piłkarzem świata – Real Madryt zapłacił zań Juventusowi 64,5 miliona dolarów. Od nazwiska tego piłkarza oraz wychowanka Madrytu, Francisco Pavóna, wzięła nieformalną nazwę strategia transferowa Péreza, Zidanes y Pavones (hiszp. „Zidane’owie i Pavónowie”) polegająca na sprowadzaniu tylko graczy słynnych i prezentujących wielkie umiejętności (właśnie „Galaktycznych”) i uzupełnianiu składu zdolnymi wychowankami, takimi jak Pavón. Początkowo taktyka ta przynosiła rezultaty – już z Francuzem w składzie drużyna Vicente del Bosque zdobyła Superpuchar Hiszpanii. Ostatecznie w sezonie 2001/2002 drużyna zajęła co prawda dopiero trzecie miejsce w lidze, ale doszła zarówno do finału Copa del Rey, jak i Ligi Mistrzów.

    Finał Pucharu Hiszpanii rozegrano w Madrycie 6 marca 2002 – dokładnie w setne urodziny Los Merengues. Triumf w tym meczu miał być uświetnieniem obchodów rocznicowych, ale Real Madryt przegrał z Deportivo La Coruña 1:2. Pozostała więc walka o Ligę Mistrzów – w finale tych rozgrywek przeciwnikiem był Bayer 04 Leverkusen. Na Hampden Park w Glasgow, dokładnie tam, gdzie Real Madryt czterdzieści lat wcześniej wygrał Puchar Mistrzów w meczu z Eintrachtem, Los Blancos w 8. minucie dzięki bramce Raúla objęli prowadzenie, które stracili sześć minut później po strzale Lúcio. Pod koniec pierwszej połowy strzał z woleja Zinédine’a Zidane’a znów przechylił szalę zwycięstwa na rzecz Madrytu. Mimo trwającego pod koniec meczu oblężenia bramki Ikera Casillasa (który w 68. minucie zmienił kontuzjowanego Césara) Niemcy nie zdołali już wyrównać i dziewiąty Puchar Mistrzów trafił do Madrytu. W sierpniu tego samego roku Real Madryt zdobył pierwszy Superpuchar Europy, pokonując Feyenoord 3:1.

    Następnego dnia kontrakt z Realem Madryt podpisał król strzelców Mundialu 2002, dotychczas zawodnik Interu Mediolan, Brazylijczyk Ronaldo Luís Nazário de Lima – sumę odstępnego oceniono na 44,5 miliona dolarów. 3 grudnia 2002, z trójką Los Galácticos w składzie, Real Madryt wygrał ostatnie trofeum, jakie było do wygrania w tym roku – Puchar Kontynentalny, który zdobyli, pokonując w Jokohamie paragwajski Club Olimpia Asunción po golach Ronaldo i Gutiego. A 18 grudnia, na oficjalne zakończenie obchodów stulecia, klub rozegrał mecz z drużyną Reszty Świata; rozegrane w ulewnym deszczu spotkanie zakończyło się remisem 3:3.

    22 czerwca 2003, pokonując w ostatniej kolejce Athletic Bilbao 3:1 po dwóch golach Ronaldo i jednym Roberto Carlosa, zdobył 29. tytuł mistrza Hiszpanii, wyprzedzając o dwa punkty Real Sociedad. Dla Athleticu zaś porażka oznaczała utratę prawa startu w Pucharze UEFA na rzecz FC Barcelona. Ronaldo zdobył 23 gole w 32 meczach, zdobywając tym samym tytuł króla strzelców La Liga.

    Mimo sukcesu ligowego Vicente del Bosque, podobnie jak kilka lat wcześniej Fabio Capello, stracił pracę, a wraz z nim kapitan drużyny, Fernando Hierro. Nowym szkoleniowcem Realu Madryt został Portugalczyk Carlos Queiroz, dotychczasowy asystent Aleksa Fergusona w Manchesterze United. Wkrótce, 2 lipca, z tego samego klubu przybywa do Madrytu angielski prawy pomocnik David Beckham, za którego Florentino Pérez zapłacił Czerwonym Diabłom 41 milionów dolarów. Łącznie na „Galaktycznych” Real Madryt wydał więc równowartość 205,5 miliona dolarów.

    Jedna z gwiazd w tamtym czasie – Guti

    27 sierpnia 2003 Real Madryt zdobył ostatnie trofeum przed blisko czteroletnią przerwą – Superpuchar Hiszpanii. Po przegranej 1:2 w wyjazdowym meczu z RCD Mallorca, w rewanżu Los Blancos wygrali 3:0 dzięki golom Raúla, Ronaldo i debiutującego przed własną publicznością Beckhama. Był to obiecujący początek sezonu, a dalszy jego przebieg potwierdzał optymistyczne prognozy: po 19. kolejce ligowej Real Madryt zajmował drugie miejsce w tabeli, tracąc tylko punkt do Valencii, zaś w grupie F pierwszej rundy Ligi Mistrzów zajął bez problemu pierwsze miejsce, nie przegrywając żadnego z sześciu meczów. Jeszcze w 1/8 finału (28 lutego i 9 marca) Los Blancos poradzili sobie z Bayernem, ale już w ćwierćfinałowym dwumeczu, po porażce w finale Copa del Rey z Saragossą, nie sprostali późniejszemu finaliście, AS Monaco – mimo że w pierwszym meczu wygrali 4:2 (jeden gol wypożyczonego z Madrytu do Monaco Morientesa), porażka 1:3 w rewanżu dała awans Monaco na mocy reguły bramki wyjazdowej. W tamtym momencie Real Madryt zajmował jeszcze pierwsze miejsce w lidze (było to po 31. kolejce), ale w ostatnich siedmiu meczach zdobył tylko trzy punkty (jedno zwycięstwo przy sześciu porażkach) i spadł na czwartą lokatę w tabeli.

    Ostatnia, 1:4 z Realem Sociedad na własnym boisku, miała miejsce 23 maja. Jeszcze tego samego dnia został rozwiązany kontrakt Carlosa Queiroza, który niedługo potem wrócił do Manchesteru na posadę asystenta Fergusona, a nowym szkoleniowcem został kolejny były piłkarz Los Blancos – José Antonio Camacho. W tym samym czasie jako nowego zawodnika zaprezentowano obrońcę Waltera Samuela, pierwszego gracza defensywnego sprowadzonego za kadencji Florentina Péreza, który 11 lipca 2004, zdobywając 94,25% oddanych głosów, uzyskał reelekcję na stanowisko prezesa Realu Madryt, a niedługo później ściągnął do Madrytu ostatniego zawodnika mogącego uchodzić za „Galaktycznego” – zdobywcę Złotej Piłki, Michaela Owena. Po tygodniu do Los Blancos trafił jeszcze jeden Anglik, Jonathan Woodgate, który jednak więcej czasu spędzonego jako piłkarz Realu Madryt poświęcił na leczenie kontuzji niż granie.

    Camacho przepracował w Madrycie tylko kilka miesięcy, w czasie których między innymi wyeliminował Wisłę Kraków w III rundzie eliminacyjnej Ligi Mistrzów (2:0 i 3:1), i już jesienią odszedł, ustępując miejsca asystentowi, również niegdyś zawodnikowi Realu Madryt, Mariano Garcíi Remónowi. Także ten były bramkarz nie zagrzał długo miejsca na ławce Los Merengues, gdyż już w grudniu Pérez zatrudnił Brazylijczyka Vanderleia Luxemburgo, czwartego szkoleniowca na przestrzeni półtora roku. Luxemburgo rozpoczął pracę od zwycięskiego dokończenia przerwanego wcześniej, jeszcze za kadencji Garcíi Remóna, meczu ligowego z Realem Sociedad – 12 grudnia 2004 spotkanie przerwano przy stanie 1:1 w 87. minucie z powodu fałszywego alarmu bombowego, a w dokończeniu, 5 stycznia 2005 gola dla Los Blancos strzelił Zidane.

    W tamtym sezonie Luxemburgo zajął ostatecznie drugie miejsce z czterema punktami straty do Barcelony. W letnim oknie transferowym drużynę znacząco wzmocniono – przybyli zawodnicy młodzi i utalentowani, jak Sergio Ramos, Robinho i Carlos Diogo, ale też mający już doświadczenie w lidze hiszpańskiej Pablo García i Júlio Baptista. Mimo takich transferów Real Madryt ponownie spisywał się poniżej oczekiwań i również Luxemburgo został zwolniony z pracy – gdy odchodził, Real Madryt zajmował 4. miejsce w lidze, tracąc sześć punktów do współliderujących Barçy i Osasuny. Następca Luxemburgo, dotychczasowy trener Realu Madryt Castilla, Juan Ramón López Caro, ostatecznie zdołał awansować na drugie miejsce w tabeli, ale strata do Barcelony powiększyła się do 12 punktów. W Lidze Mistrzów Real Madryt odpadł w 1/8 finału po dwumeczu z Arsenalem, natomiast w Copa del Rey dotarł do półfinału, gdzie w pierwszym meczu przegrał z Saragossą aż 1:6, ale w rewanżu wygrał 4:0, prowadząc 3:0 już po dziesięciu minutach (gole czterech Brazylijczyków: Cicinho, Robinho, Ronaldo i Roberto Carlos), wobec czego do awansu zabrakło tylko jednego gola.


    Zmiana na stanowisku szkoleniowca nastąpiła jeszcze w grudniu 2005, natomiast 27 lutego 2006 do dymisji po pięciu i pół roku pełnienia funkcji podał się prezes Floretnino Pérez. Początkowo jego miejsce zajął Fernando Martín Álvarez, członek zarządu (podobnie jak wcześniej Lorenzo Sanz), ale i on niedługo potem, 26 kwietnia, ustąpił, zarządzając zarazem rozpisanie oficjalnych wyborów. Tymczasowym prezesem został Luís Gómez-Montejano Arroyo. Jeszcze za jego urzędowania dokonano oficjalnej inauguracji Estadio Alfredo Di Stéfano wchodzącego w skład Ciudad Deportiva de Valdebebas. W pierwszym meczu na jego murawie Real Madryt pokonał Stade de Reims 6:1.

    Ramón Calderón[ | edytuj kod]

    Jerzy Dudek – pierwszy Polak reprezentujący barwy Realu Madryt

    2 lipca 2006 socios wybrali na stanowisko prezesa Ramóna Calderóna ubiegającego się o głosy wraz z Predragiem Mijatoviciem mającym zająć stanowisko dyrektora sportowego. Trzy dni po uzyskaniu nominacji Calderón zatrudnił na stanowisku trenera Włocha Fabia Capella oraz rozpoczął gruntowną przebudowę składu, sprowadzając kapitana drużyny Mistrzów Świata 2006 Fabia Cannavara i defensywnego pomocnika reprezentacji Brazylii Emersona ze zdegradowanego do Serie B Juventusu, Ruuda van Nistelrooya z Manchesteru United i Mahamadou Diarrę z Olympique’u Lyon. Następnymi zakupami nowego prezesa stali się José Antonio Reyes (Arsenal FC), Gonzalo Higuaín (CA River Plate)), Marcelo (Fluminense FC) i Fernando Gago (CA Boca Juniors).

    Drużyna Capello długo nie mogła się przebić powyżej trzeciego miejsca w tabeli, a w Champions League ponownie odpadła, tym razem po dwumeczu z Bayernem Monachium, w 1/8 finału. Ostatecznie dopiero po 34. kolejce, w której Real Madryt pokonał RCD Espanyol 4:3 (gol Higuaína w 88. minucie), a Barcelona zremisowała u siebie z Realem Betis, Los Blancos zostali liderem Primera División. Madryt utrzymał pozycję do końca mimo remisu z Saragossą w przedostatnim meczu i zwycięstwem nad Mallorcą zapewnił sobie zdobycie 30. tytułu piłkarskiego mistrza kraju.

    Mimo tego sukcesu Capello, podobnie jak dziesięć lat wcześniej i jak Vicente del Bosque przed czterema laty, musiał opuścić klub; jego następcą został szkoleniowiec Getafe CFNiemiec Bernd Schuster, podobnie jak między innymi del Bosque czy Muñoz były zawodnik Los Blancos. Rozpoczęto też wzmacnianie składu – z wypożyczenia powrócił Roberto Soldado, a oprócz zakontraktowanego wcześniej Christopha Metzeldera do klubu trafili Pepe, Javier Saviola, Jerzy Dudek, Royston Drenthe, Wesley Sneijder, Arjen Robben i Gabriel Heinze. Do pierwszego składu przesunięto także kilku zawodników Castilli.

    Sezon 2007/2008 Los Blancos rozpoczęli od dwumeczu z Sevillą o Superpuchar Hiszpanii. W pierwszym spotkaniu, na Estadio Ramón Sánchez Pizjuán, gospodarze wygrali 1:0, a w rewanżu w Madrycie 5:3 (bramki dla Madrytu: Drenthe, Cannavaro, Sergio Ramos). Bez sukcesów zakończyła się także walka o Ligę Mistrzów i Puchar Króla, ale 4 maja 2008 piłkarze Madrytu pokonali na wyjeździe Osasunę Pampeluna 2:1 i na trzy kolejki przed końcem sezonu ligowego zapewnili sobie zdobycie 31. tytuł mistrza Hiszpanii.

    Arjen Robben w barwach Królewskich

    Tuż po zakończeniu sezonu Real Madryt zapewnił sobie zakup argentyńskiego stopera Ezequiela Garaya za około 10 milionów euro; na mocy umowy z Racingiem piłkarz pozostał w dotychczasowym klubie jeszcze przez następny rok na zasadzie wypożyczenia. Później dokupiono dwóch wychowanków Castilli: Rubéna de la Reda z Getafe CF i Javiego Garcíę z Osasuny Pampeluna oraz holenderskiego pomocnika Rafaela van der Vaarta z Hamburgera SV za łączną kwotę 23,7 milionów euro. Ze składu ubyli: Júlio Baptista, Javier Balboa, Roberto Soldado oraz Robinho.

    Sezon 2008/2009 Królewscy zaczęli od zdobycia Superpucharu Hiszpanii. W pierwszym meczu konfrontacji z Valencią na Estadio Mestalla ekipa Los Ches wygrała 3:2. W rewanżu na Estadio Santiago Bernabéu Real w dramatycznych okolicznościach (czerwone kartki dla Rafaela van der Vaarta i Ruuda van Nistelrooya) wygrał 4:2 i zdobył jedyne trofeum w tamtym sezonie. Duża liczba kontuzji, piąte miejsce w tabeli ligowej, oraz wypowiedź Schustera po porażce z Sevillą 3:4 sprawiły, iż 9 grudnia niemiecki trener został zwolniony. Tego samego dnia nowym szkoleniowcem zespołu został ogłoszony Juande Ramos. Podpisał półroczny kontrakt z możliwością przedłużenia. W zimowym oknie transferowym zakupieni zostali Klaas-Jan Huntelaar z Ajaxu Amsterdam za 27 mln euro oraz Lassana Diarra z Portsmouth F.C. za 20 mln euro.

    Na początku 2009 hiszpańska prasa odkryła, iż Ramón Calderón poprzez podstawionych delegatów zmanipulował wynikami Walnego Zgromadzenia socios, które odbyło się w grudniu 2008. 16 stycznia 2009 złożył dymisję. Jego następcą został Vicente Boluda, dotychczasowy wiceprezes. Równocześnie ogłoszono, iż nowe wybory odbędą po zakończeniu sezonu 2008/2009. Później termin ten ustalono na dzień 14 czerwca 2009. Po objęciu stanowiska przez Ramosa Real Madryt był niepokonany w lidze przez osiemnaście meczów z rzędu. Passa ta została przerwana porażką 2:6 z FC Barceloną na Santiago Bernabéu. Drużyna przegrała pozostałe mecze sezonu i ostatecznie zakończyła rozgrywki ligowe na drugim miejscu, ze stratą dziewięciu punktów do zwycięskiej Barcelony. W rozgrywkach Ligi Mistrzów Real Madryt po raz piąty z rzędu odpadł w 1/8 finału. Tym razem lepszy był Liverpool FC

    Powrót Florentina Péreza[ | edytuj kod]

    Kaká – Pierwszy zawodnik sprowadzony po powrocie Florentina Péreza

    Po odejściu Ramóna Calderóna, w wyborach na prezesa klubu jedynym kandydatem był Florentino Pérez, który po 3,5-letniej przerwie ponownie objął to stanowisko. Tego samego dnia – 1 czerwca 2009 roku – podjął on pierwszą decyzję, zatrudniając na stanowisku głównego trenera Chilijczyka Manuela Pellegriniego. 8 czerwca do drużyny za kwotę około 65 milionów euro dołączył brazylijski pomocnik Kaká, stając się drugim po Zinedinie Zidanie najdroższym piłkarzem w historii madryckiego klubu. Trzy dni później Manchester United zaakceptował ofertę Realu Madryt za Cristiano Ronaldo opiewającą na kwotę 80 milionów funtów (93 miliony euro), w wyniku czego Portugalczyk stał się najdroższym piłkarzem świata. Pod koniec miesiąca zarząd z Pérezem na czele dokonał kolejnych dwóch ruchów transferowych. Najpierw za kwotę około 15 milionów euro zawodnikiem Królewskich został Raúl Albiol, a 26 czerwca zespół na rzecz portugalskiego klubu SL Benfica opuścił Javier Saviola. Tego samego dnia odbyła się również oficjalna prezentacja w białych barwach „Galaktycznych” Cristiano Ronaldo. Nie był to jednak koniec ruchów Realu po powrotnym objęciu stanowiska prezesa klubu przez Florentina Péreza. Pierwszego dnia lipca Real nabył kartę zawodniczą Karima Benzemy, a w ciągu kolejnych tygodni do Madrytu trafili także Álvaro Arbeloa oraz Xabi Alonso z Liverpoolu, Álvaro Negredo z Almeríi i Esteban Granero z Getafe CF.

    Mimo tak licznych wzmocnień, Real Madryt podobnie jak przez poprzednie pięć lat zakończył rozgrywki Ligi Mistrzów na 1/8 finału, przegrywając niespodziewanie z Olympique Lyon (0-1 na wyjeździe i 1-1 u siebie), a w lidze ustąpił, tak jak przed rokiem, miejsca Barcelonie. Wówczas z funkcji trenera zwolniono Manuela Pellegriniego, a na jego stanowisku zatrudniono José Mourinho.

    Era José Mourinho[ | edytuj kod]

    Pod wodzą Jose Mourinho, Real trzykrotnie dotarł do 1/2 finału LM

    Pierwszym nowym zawodnikiem Realu pozyskanym przed sezonem 2010/2011 został Ángel Di María z Benfiki za kwotę około 25 mln euro. Następnie na Santiago Bernabeu trafili Pedro León z Getafe CF, Sergio Canales z Racingu Santander, Sami Khedira z VfB Stuttgart, Ricardo Carvalho z Chelsea F.C. i Mesut Özil z Werderu Brema. Kolejne wzmocnienia spowodowały, że zabrakło w klubie miejsca dla madryckich legend: Raúla, który odszedł do FC Schalke 04, i Gutiego do Beşiktaşu. Zespół opuścił także Rafael van der Vaart.

    2010/2011

    W pierwszym sezonie pod wodzą José Mourinho drużyna „Królewskich” zajęła drugie miejsce w lidze, tracąc na koniec sezonu do mistrzowskiej Barcelony cztery punkty. Po sześciu kolejnych latach porażek w 1/8 finału Ligi Mistrzów klub z Madrytu awansował do półfinału, a następnie po golu Cristiano Ronaldo w dogrywce meczu z Barceloną wygrał Copa del Rey. Na zakończeniu rozgrywek z funkcji dyrektora zespołu został zwolniony Jorge Valdano, a Mourinho pozostał trenerem na kolejny rok.

    2011/2012

    Przed sezonem dokonano kilka transferów. Sprowadzono Raphaëla Varane'a z RC Lens, Fábio Coentrão z SL Benfiki, Şahina z Borussii oraz José Callejóna z RCD Espanyol.

    Podczas rozgrywek La Ligi 2011/12 Real Madryt zanotował rekordową liczbę 100 punktów, zdobywając tym samym tytuł mistrzów Hiszpanii i wyprzedzając odwiecznego rywala FC Barceloną o dziewięć punktów. Podopieczni José Mourinho ponadto ustanowili rekord w ilości zdobytych bramek w meczach ligowych. Zespół zdobył 121 bramek. W Lidze Mistrzów powtórzono wynik sprzed roku – Real Madryt odpadł w półfinale przegrywając po karnych z Bayernem Monachium 1:3 (3-3 w dwumeczu). W tym sezonie piłkarzom Los Blancos nie udało się obronić Pucharu Króla. Królewscy odpadli w ćwierćfinale z FC Barceloną.

    2012/2013

    Przed trzecim dla „The Special One” na stanowisku trenerskim w Realu Madryt do zespołu sprowadzono za około 30 mln euro Lukę Modricia. Z Chorwatem w składzie, „Galaktyczni” zajęli drugie miejsce swojej grupie Ligi Mistrzów, za Borussią Dortmund, a następnie w 1/8 finału pokonali Manchester United. Po pierwszym ćwierćfinałowym meczu szansę na awans Realu do 1/2 znacznie wzrosły, gdyż pokonali oni Galatasaray SK 3:0. W meczu u siebie turecki klub zwyciężył 3:2, jednak to drużyna Realu awansował do półfinału, dzięki lepszemu bilansowi bramek. Tam ich przeciwnikiem był grupowy rywal – Borussia Dortmund. W pierwszym spotkaniu w Dortmundzie, Real uległ Borussii 4:1, przez co ich szansę na awans znacznie zmalały. Jednakże klub oraz kibice wierzyli w kolejną w historii klubu Remontadę. Już na początku meczu Real stworzył sobie kilka dogodnych sytuacji, jednakże nie potrafił ich wykorzystać. W końcówce meczu udało im się strzelić dwa gole, jednakże do awansu i kolejnej historycznej remontady zabrakło jednego trafienia. Tym samym Real po raz trzeci z rzędu zakończył swoją przygodę z Ligą Mistrzów na 1/2 finału. 20 maja 2013 r. Florentino Pérez potwierdził odejście Mourinho z klubu.

    Przybycie Carla Ancelottiego[ | edytuj kod]

    Sezon 2013/2014

    Po sezonie 2012/2013 w roli trenera „Królewskich” w miejsce José Mourinho zatrudniono Włocha Carla Ancelottiego, który z PSG zdobył mistrzostwo Francji. Jego asystentem został były zawodnik Realu, Zinédine Zidane. Pierwszym transferem Włocha był sprowadzony z Bayeru 04 Leverkusen wychowanek Realu Madryt, Dani Carvajal. Później do klubu trafili Isco, Casemiro i Asier Illarramendi. Do SSC Napoli sprzedano aż trzech zawodników: Joségo Maríę Callejóna, Raúla Albiola i Gonzalo Higuaína. 1 września za sumę 91 milionów euro kontrakt z klubem podpisał Walijczyk Gareth Bale. Przed zamknięciem okienka transferowego do Arsenalu przeszedł Mesut Özil. Kwota transferu wyniosła 50 milionów euro.

    W fazie grupowej Ligi Mistrzów, Królewscy mierzyć musieli się z włoskim Juventusem, tureckim Galatasaray SK i duńskim FC København. Królewscy zajęli pierwsze miejsce w grupie, a w 1/8 finału mierzyli się z FC Schalke 04, w dwumeczu pokonując Niemców 9:2. Rywalem w ćwierćfinale była Borussia Dortmund; wynik dwumeczu 3:2 dla madryckiego klubu. 29 kwietnia 2014 w półfinale Real po uprzednim zwycięstwie 1:0 rozbił Bayern Monachium na wyjeździe 4:0 i awansował do finału Ligi Mistrzów. 24 maja 2014 Real wygrał w finale z Atlético Madryt 4:1; pierwszego gola po rzucie rożnym w 93. minucie zdobył Sergio Ramos, pozostałe padały w dogrywce strzelali: Gareth Bale, Marcelo i z rzutu karnego Cristiano Ronaldo. Był to 10 triumf Realu Madryt w europejskich pucharach (La Décima) Sezon Primera División Real zakończył na trzecim miejscu, za Atlético Madryt i FC Barceloną. Ponadto drużyna Ancelottiego wywalczyła Puchar Króla pokonując w finale 2:1 Barcelonę po bramkach Ángela Di Marii i Garetha Bale’a.

    W Primera División Królewscy zakończyli zmagania na 3 miejscu trzy punkty za Atlético Madryt i z takim samym dorobkiem punktów z FC Barceloną.

    Sezon 2014/2015

    Przed rozpoczęciem nowego sezonu, Real Madryt wziął udział w amerykańskim International Champions Cup. Królewscy odpadli z turnieju już w fazie grupowej po remisie z Interem Mediolan (1:1, w rzutach karnych wygrali mediolańczycy) i porażkach z Romą (0:1) oraz Manchesterem United (1:3).

    W klubie przeprowadzono kilka transferów. Odeszli Álvaro Morata (do Juventusu), Diego López (do Milanu), Ángel Di María (do Manchesteru United) i Xabi Alonso (do Bayernu Monachium), a do FC Porto został wypożyczony Casemiro. Kadrę za to wzmocnili Toni Kroos, Keylor Navas i James Rodríguez. Na roczne wypożyczenie do drużyny Królewskich trafił z Manchesteru United Javier Hernández. Ponieważ Zidane został trenerem rezerw Realu Madryt, nowym asystentem Włocha została inna klubowa legenda, Fernando Hierro.

    12 sierpnia 2014 drużyna Realu zdobyła Superpuchar Europy, wygrywając 2:0 z Sevillą. Oba gole zdobył Cristiano Ronaldo. W dwumeczu o Superpuchar Hiszpanii Królewscy rywalizowali z mistrzem kraju, Atlético. Pierwszy mecz na Estadio Santiago Bernabéu zakończył się remisem 1:1, natomiast w rewanżu wygrali Los Rojiblancos (1:0) po bramce Maria Mandžukicia.

    Drużyna Ancelottiego pobiła także rekord FC Barcelony i zanotowała 19 zwycięstwo z rzędu. Kolejnym celem zespołu było pobić rekord Coritiby które wygrało 24 oficjalne mecze z rzędu. Real po 22 meczach przegrał mecz towarzyski z AC Milanem wynikiem 4:2. Porażka ta jednak nie wykluczyła Realu z pobicia rekordu bo nie był to mecz oficjalny. Jednak Real w lidzie przegrał mecz z Valencią wynikiem 2:1 i passa Realu została przerwana.W Lidze Mistrzów Real zakończył fazę grupową z pełną pulą punktów, lecz przegrał w półfinale z Juventusem 3:2 w dwumeczu. Powtórzył tym swój sukces z sezonu 2011/12. Jest tym samym pierwszą drużyną w historii z takim osiągnięciem.

    25 maja 2015 Carlo Ancelotti został zwolniony z funkcji trenera Realu Madryt, a drużynę objął hiszpański trener Rafael Benítez.

    Sezon 2015/2016

    W okienku transferowym zostali sprzedani Iker Casillas do FC Porto, Asier Illarramendi do Realu Sociedad i Sami Khedira do Juventusu. Kupiono zaś Danila z FC Porto, Mateo Kovačicia z Interu Mediolan oraz Kiko Casillę z Espanyolu Barcelona. Z wypożyczenia wrócili Casemiro i Lucas Vázquez.

    Po remisie 2-2 z Valencią ogłoszono, że 5 stycznia 2016 Rafael Benítez został zwolniony z funkcji trenera Realu Madryt. Przyczyniły się do tego słabe wyniki w Primera División (3. miejsce ze stratą 5 punktów do FC Barcelony i 4 do Atlético Madryt) i w Pucharze Króla gdzie Real odpadł przez walkower.

    Era Zinédine’a Zidane’a (2016–2018)[ | edytuj kod]

    Zinédine Zidane jako trener Realu Madryt

    Po zwolnieniu Rafaela Beníteza ekipę Los Blancos przejął Zinédine Zidane. Pod wodzą Francuza Królewscy zdobyli wicemistrzostwo Hiszpanii jedynie z punktem straty do lidera, pokonując 2 kwietnia 2016 FC Barcelona na Camp Nou 2:1 po golach Cristiano Ronaldo i Karima Benzemy.

    Najważniejszym trofeum był jednak 11. (La Undécima) puchar za zwycięstwo Ligi Mistrzów zdobyty 28 maja 2016 na San Siro w Mediolanie. W fazie pucharowej Królewscy pokonali kolejno AS Romę, VfL Wolfsburg oraz Manchester City by w finale zmierzyć się z Atlético Madryt. Tak jak w sezonie 2013/2014, w finale najlepszych europejskich rozgrywek klubowych ponownie zmierzyły się dwie drużyny ze stolicy Hiszpanii. W regulaminowym czasie gry było 1:1 po golu Sergio Ramosa dla Królewskich. Dogrywka także nie przyniosła rozstrzygnięcia. W serii rzutów karnych lepszy był Real, pokonując Rojiblancos 5:3. Jedenastki dla Królewskich kolejno wykorzystywali Lucas Vázquez, Marcelo, Gareth Bale, Sergio Ramos i Cristiano Ronaldo. Ten ostatni został królem strzelców Ligi Mistrzów czwarty raz z rzędu, a piąty w historii, zdobywając w tych rozgrywkach 16 goli w 12 meczach.

    Sezon 2016/2017[ | edytuj kod]

    W okienku transferowym klub ściągnął Álvaro Moratę z Juventusu. Z wypożyczenia wrócili Marco Asensio oraz Fábio Coentrão.

    9 sierpnia 2016 roku klub z Madrytu zdobył Superpuchar Europy UEFA pokonując klub Sevilla FC 3–2. Bramki dla drużyny Zidane'a zdobyli Marco Asensio, Sergio Ramos i Dani Carvajal.

    Real zakończył fazę grupową Liga Mistrzów UEFA na drugim miejscu za Borussia Dortmund. Z ważniejszych spotkań Real pokonał Atlético Madryt 3:0 po hattricku Cristiano Ronaldo oraz zremisował z FC Barcelona 1:1. 18 grudnia 2016 Real sięgnął po Klubowe Mistrzostwa Świata. W całym roku 2017 Real przegrał tylko jeden oficjalny mecz.

    12 stycznia Real remisując z Sevillą (3:3) pobił rekord meczów bez porażki nie przegrywając od 40 spotkań (ostatnia porażka 0:2 z VfL Wolfsburg). Wcześniejszy rekord należał do Barcelony (39 meczów). Jednak Królewskim nie udało się umocnić tego rekordu przegrywając w lidze również z Sevillą 1:2.

    Los Blancos odpadli z Pucharu Króla w 1/4 finału z Celtą Vigo. Wcześniej z tych rozgrywek Real pokonał zespoły Leonesa (13:2 w dwumeczu) i Sevillę (6:3 w dwumeczu).

    W Lidze Mistrzów pokonywali w dwumeczach kolejno SSC Napoli (6:2) w 1/8 finału, Bayern Monachium (6:3) w ćwierćfinale oraz Atlético Madryt (4:2) w półfinale.

    21 maja Real zapewnił sobie 33. mistrzostwo Primera División pokonując Málaga CF 2:0 po bramkach Cristiano Ronaldo i Karima Benzemy. Zespół Zidane'a zdobył w całym sezonie 93 punkty, wyprzedzając o 3 drugą Barcelonę.

    3 czerwca 2017 Real Madryt jako pierwszy klub piłki nożnej obronił tytuł zwycięzcy UEFA Champions League. Zwyciężając z Juventusem 4:1 w Cardiff na Millennium Stadium (dla Realu 2x Cristiano Ronaldo, Casemiro i Asensio, a dla Juve Mario Mandžukić). Królewscy zdobyli najcenniejsze klubowe trofeum UEFA jako pierwsi po raz 2. z rzędu a w całej historii po raz 12.

    Sam Portugalczyk został królem strzelców tej edycji Ligi Mistrzów zdobywając 12 goli.

    Dzięki zdobyciu dubletu Królewscy mogli przystąpić do meczów w Superpucharze Hiszpanii, Superpucharze Europy i Klubowych Mistrzostwa Świata.

    Sezon 2017/2018[ | edytuj kod]

    Pierwszym transferem Królewskich w nowym sezonie było pozyskanie Theo Hernándeza z Atlético, kolejnym wzmocnieniem było pozyskanie gwiazdy Mistrzostw Europy U21 – Daniego Ceballosa. Z wypożyczenia wrócili Jesús Vallejo, Borja Mayoral oraz Marcos Llorente. Ogłoszono także transfer Viníciusa Júniora, który miał dojść do klubu przed następnym sezonem.

    Wypożyczono Fábio Coentrão do Sportingu CP i Jamesa Rodrígueza do Bayernu Monachium, sprzedano Mariano Díaza do Olympique Lyon i Danilo do Manchesteru City, po wygaśnięciu kontraktu z drużyny odszedł też Pepe. Z klubu został sprzedany także Álvaro Morata, który odszedł do Chelsea F.C. za około 80 mln euro, dzięki czemu został najdroższym sprzedanym zawodnikiem przez Real.

    W ramach International Champions Cup Królewscy mierzyli się z Manchesterem United, Manchesterem City i FC Barceloną. Real nie wygrał żadnego z tych meczów: 1:1 z United (1:2 w karnych dla Czerwonych Diabłów), 1:4 z City i 2:3 z Barceloną.

    8 sierpnia 2017 roku Los Blancos zdobyli Superpuchar Europy UEFA pokonując w Skopje Manchester United 2:1 po bramkach Casemiro i Isco, dla United gola zdobył Romelu Lukaku. Tym samym Real, jako pierwszy klub w historii, wygrał to trofeum drugi raz z rzędu.

    16 sierpnia 2017 roku Real zdobył siódme trofeum trofeum za kadencji Zinédine’a Zidane’a. Królewscy wygrali w dwumeczu z FC Barceloną 5:1 (w pierwszym meczu 13 sierpnia na Camp Nou 3:1 po bramkach Piqué (sam.), Ronaldo i Asensio, a dla Barcy Messi (z karnego)). W rewanżu, który odbył się na Estadio Santiago Bernabéu trzy dni później Real wygrał 2:0 po golach Marco Asensio i Karima Benzemy.

    20 sierpnia w swoim pierwszym ligowym spotkaniu w nowym sezonie Real wygrał z Deportivo La Coruña 3:0 po bramkach Garetha Bale'a, Casemiro i Toniego Kroosa. Natomiast trzy dni później w meczu o Trofeo Santiago Bernabéu Los Blancos pokonali ACF Fiorentinę 2:1.

    W swoim pierwszym meczu w Lidze Mistrzów ekipa Zidane’a wygrała z cypryjskim klubem APOEL FC 3:0. Zwycięstwo Królewskim zapewniły 2 bramki Cristiano Ronaldo i gol Sergio Ramosa.

    Jednak po dobrym początku sezonu Królewscy zaczęli tracić swój błysk z poprzedniego sezonu czy chociażby dwumeczu z FC Barceloną, ponieważ już po 6 kolejkach w lidze Real tracił do pierwszej Blaugrany 7 punktów. Przewaga się coraz bardziej zwiększała Real stracił punkty z takimi zespołami jak Real Betis (porażka 0:1), Girona FC (porażka 1:2), Atlético Madryt (0:0), Athletic Bilbao (0:0), aż w końcu porażka u siebie z Barceloną 0:3 i w konsekwencji madrycki klub po 16 kolejkach tracili już 11 punktów.

    Nieco lepiej było już w Lidze Mistrzów, gdzie Real zajął 2. miejsce w grupie za Tottenhamem z bilansem czterech zwycięstw, jednym remisem i jedną porażką. Rywalem Realu w 1/8 finału Ligi Mistrzów zostało wylosowane Paris Saint-Germain.

    16 grudnia Los Blancos po raz drugi z rzędu zdobyli Klubowe Mistrzostwo Świata pokonując 1:0 brazylijski klub Grêmio po bramce Cristiano Ronaldo, tym samym zdobywając 5 puchar w roku 2017.

    Po nowym roku wiele się nie zmieniło. W swoich pierwszych 2 meczach w lidze Królewscy nie odnieśli zwycięstwa, remisując z Celtą Vigo 2:2 i przegrywając u siebie 0:1 z Villarrealem. Wydawało się, że jedynym realnym trofeum możliwym do zdobycia był Puchar Króla, lecz i nawet tutaj zawodnicy Zidane'a odpadli. CD Leganés wygrało na Estadio Santiago Bernabéu 2:1 mimo wcześniejszej porażki u siebie 0-1,tym samym eliminując Real w ćwierćfinale tych rozgrywek.

    W Lidze Mistrzów Real pokonywał kolejno Paris Saint-Germain (5:2 w dwumeczu), Juventus F.C. (4:3 w dwumeczu) i Bayern Monachium (4:3 w dwumeczu). Ligę hiszpańską Królewscy zakończyli na 3. miejscu za FC Barceloną i Atlético Madryt.

    26 maja 2018 r. Real Madryt po raz trzeci z rzędu tryumfował w Lidze Mistrzów pokonując Liverpool 3:1. Bramki zdobywali Karim Benzema oraz dwie Gareth Bale. Królem strzelców w tych rozgrywkach kolejny raz został Cristiano Ronaldo zdobywając 15 goli.

    5 dni po wygranej z Liverpoolem Zinédine Zidane na konferencji prasowej ogłosił, że rezygnuje z posady trenera Realu Madryt. Francuz wspólnie z Realem w 2,5 roku zdobyli 3 razy Ligę Mistrzów, dwa Superpuchary Europy, dwa Klubowe Mistrzostwa Świata, ligę hiszpańską oraz superpuchar Hiszpanii.

    1 sezon, 3 trenerów[ | edytuj kod]

    Sezon 2018/2019[ | edytuj kod]

    12 czerwca 2018 roku ogłoszono, że po Mistrzostwach Świata nowym trenerem pierwszej drużyny zostanie selekcjoner reprezentacji Hiszpanii Julen Lopetegui. Następnego dnia został on jednak zwolniony z posady szkoleniowca drużyny narodowej. 14 czerwca podpisał kontrakt i został oficjalnie zaprezentowany jako nowy trener Realu.

    Pierwszymi letnimi wzmocnieniami „Królewskich” zostali Andrij Łunin i Álvaro Odriozola. Zakupiono również Rodrygo Goesa z Santosu, który dołączyć miał do zespołu w następnym sezonie. Do klubu dołączył także Vinícius Júnior. Na dwuletnie wypożyczenie do Borussi Dortmund udał się Achraf Hakimi. 10 lipca ogłoszono, iż klub opuści Cristiano Ronaldo, portugalski skrzydłowy zasilił szeregi Juventusu FC. Najlepszy strzelec w historii Realu spędził w Hiszpanii 9 lat strzelając 451 goli w 438 meczach.

    W International Champions Cup Real mierzył się z Manchesterem United (1–2), Juventusem (3–1) oraz AS Romą (2–1). 8 sierpnia ogłoszono transfer najlepszego bramkarza mundialu w Rosji – Thibaut Courtois. Równocześnie z przyjściem belgijskiego bramkarza na wypożyczenie do Chelsea udał się Mateo Kovačić.

    15 sierpnia Real przegrał mecz o Superpuchar Europy ulegając Atlético Madryt 2–4. Bramki dla Królewskich zdobyli Karim Benzema i Sergio Ramos. Cztery dni po przegranych derbach Los Blancos zaczęli zmagania w lidze hiszpańskiej. W pierwszym spotkaniu zespół Lopeteguiego wygrał u siebie z Getafe CF 2–0. 29 sierpnia ogłoszono transfer Mariano Díaza, który wrócił do Madrytu po roku spędzonym w Olympique Lyon.

    Dzień po tym odbyło się losowanie grup Ligi Mistrzów UEFA, „Królewscy” trafili do grupy G wraz z AS Roma, CSKA Moskwa i Viktorią Pilzno. Broniący tytułu Ligi Mistrzów Real w inaugurującym spotkaniu wygrał z Romą 3-0. Następny mecz ligowy z Espanyolem Królewscy wygrali 1-0. W następnych 4 meczach Real nie potrafił zdobyć nawet jednej bramki ( porażka 0-3 z Sevillą, remis 0-0 w derbach z Atlético Madryt, porażka w drugim meczu Champions Leauge 0-1 z CSKA, przegrana 0-1 z Deportivo Alavés). W następnym spotkaniu Real zdołał zdobyć gola lecz i tak przegrał z Levante 1-2. Przełamanie nastąpiło dopiero w meczu z Viktorią Pilzno, w którym Los Blancos wygrali 2-1.

    28 października w El Clásico na stadionie Camp Nou Real przegrał z Blaugraną aż 1-5. Dzień po meczu Julen Lopetegui został zwolniony z stanowiska trenera. Jego następcą został Santiago Solari. Pierwsze 4 spotkania przyniosły zwycięstwa lecz dobra passa długo nie trwała, bowiem Królewskich pokonał zespół Eibar 0-3. W Lidze Mistrzów Real zajął pierwsze miejsce w swojej grupie z dorobkiem dwunastu punktów.

    22 grudnia Real po raz trzeci z rzędu sięgnął po Klubowe Mistrzostwo Świata wygrywając w finale z drużyną Al-Ain 4-1. W zimowym oknie transferowym pozyskano Brahima Díaza z Manchesteru City.

    Królewscy źle zaczęli nowy rok, w pierwszym meczu w 2019 roku Real zremisował 2-2 z bijącym się o utrzymanie Villarrealem. Kolejne spotkanie przyniosło porażkę 0-2 z Realem Sociedad. Po wyeliminowaniu Leganes w 1/8 finału i Girony w ćwierćfinale Pucharu Króla Real odpadł w półfinale z FC Barceloną (1-1 na wyjeździe, 0-3 u siebie). Nie lepiej było w Lidze Mistrzów, gdzie Królewskich wyeliminował Ajax Amsterdam (3-5 w dwumeczu).

    11 marca zwolniono Santiago Solariego z funkcji trenera. Tego samego dnia ogłoszono, że drużynę do końca jak i w następnym sezonie poprowadzi Zinédine Zidane. W ostatnich 11 spotkaniach Real wygrał pięciokrotnie, zremisował 2 razy, 4 razy przegrał. Ostatecznie Real zakończył rozgrywki ligowe na 3 miejscu tracąc do zwycięskiej w lidze Barcelony aż 19 punktów.

    Powrót Zidane'a[ | edytuj kod]

    Sezon 2019/2020[ | edytuj kod]

    Po sezonie, w którym Real zdobył tylko jedno trofeum, zarząd klubu postanowił przeprowadzić zmiany w kadrze zespołu. Już w marcu ogłoszono transfer brazylijskiego obrońcy Édera Militão z FC Porto. Kadrę wzmocnił także Serb Luka Jović. 7 czerwca poinformowano o kupnie Edena Hazarda, który kosztował madrycki klub około 100 milionów euro. 5 dni później Olympique Lyon zaakceptował ofertę kupna francuskiego obrońcy Ferlanda Mendy'ego. Do drużyny dołączył również rok wcześniej kupiony Rodrygo Goes. Pierwszym zawodnikiem, który opuścił Królewskich został Marcos Llorente, wychowanek Realu zasilił Atlético Madryt. Następnie drużynę opuścił Mateo Kovačić. Chorwat został kupiony przez Chelsea, klub, w którym spędził poprzedni sezon w ramach wypożyczenia. Sprowadzono Takefuse Kubo z F.C. Tokyo. Powracającego z wypożyczenia Raúla de Tomása zakupiła Benfica Lizbona. 5 lipca ogłoszono wypożyczenie Sergio Reguilóna do Sevilli i Martina Ødegaarda do Realu Sociedad. Dzień później A.C. Milan wykupił z Realu Theo Hernándeza.

    25 lipca klub poinformował o rocznym wypożyczeniu Daniego Ceballosa do Arsenalu. Pod koniec lipca Real wypożyczył Jesúsa Vallejo do Wolves i Borje Mayorala do Levante UD. Po dwuletnim wypożyczeniu w Bayernie Monachium do klubu powrócił James Rodríguez. Do Realu Valladolid wypożyczono Andrija Łunina..

    W przedsezonowych sparingach Królewscy grali kiepsko, w International Champions Cup zespół Zidana z Bayernem Monachium (porażka 1-3), Arsenalem (2-2, zwycięstwo po rzutach karnych 3-2) i Atlético Madryt (porażka 3-7). Podczas Audi Cup Los Blancos przegrali z Tottenhamem 0-1 i zwyciężyli w meczu z Fenerbahçe 5-3. W sierpniu Real rozegrał jeszcze dwa przedsezonowe spotkania; mecz z Red Bullem Salzburg (1-0 dla Realu) i AS Romą (2-2 porażka po rzutach karnych 4-5).

    17 sierpnia w inaugurującym meczu Primera División Królewscy wygrali 3-1 na wyjeździe z Celtą Vigo 3-1 po golach Karima Benzemy, Toniego Kroosa i Lucasa Vázqueza, bramkę dla gospodarzy zdobył Iker Losada. 2 następne mecze ligowe przyniosły remisy (1-1 z Realem Valladolid oraz 2-2 z Villarrealem). 3 kolejne pojedynki gracze Realu wygrywali kolejno 3-2 z Levante UD, 1-0 z Sevillą i 2-0 z Osasuną. Dobrą passę przerwał derbowy mecz z Atlético Madryt, w którym padł bezbramkowy remis. W kolejnym meczu Real wygrał 4-2 z Granadą jednak następnie przegrał po raz pierwszy w lidze z Mallorcą 0-1.

    Real fatalnie rozpoczął rozrywki Ligi Mistrzów bowiem w pierwszym spotkaniu z Paris Saint-Germain zespół Zidana poległ aż 0-3, w drugim meczu padł remis 2-2 z Club Brugge. Królewscy zwyciężyli dopiero w 3 kolejce pokonując na wyjeździe Galatasaray 0-1. Po złym rozpoczęciu rozgrywek Real ostatecznie zajął drugie miejsce w grupie wygrywając dwa z trzech ostatnich meczów (6-0 z Galatasaray, 2-2 z PSG i 3-1 z Club Brugge).

    Od 11 do 16 kolejki Real w 6 meczach wygrał 5 i remisując tylko jeden. Królewscy zakończyli rok 3 ligowymi remisami z rzędu (1-1 z Valencią, 0-0 z Barceloną i 0-0 z Athletic Bilbao) jednocześnie nie zdobywając ani jednego trofeum w 2019 roku.

    4 stycznia Los Blancos rozpoczęli nowy rok wygraną z Getafe CF 3-0. W ramach nowego systemu Superpucharu Hiszpanii Real wziął udział w tym turnieju. W półfinale Królewscy wygrali z Valencią 3-1 po bramkach Toniego Kroosa, Isco i Luki Modricia. 12 stycznia Real wygrał w finale pokonując Atletico Madryt 4-1 w rzutach karnych (0-0 w regulaminowym czasie gry), tym samym wygrywając Superpuchar Hiszpanii po raz 11 w historii. 20 stycznia ogłoszono transfer Reiniera Jesusa z brazylijskiego klubu CR Flamengo. W 1/16 Pucharu Króla Los Blancos pokonali trzecioligowy zespół Unionistas 1-3. 22 stycznia Álvaro Odriozola został wypożyczony na pół roku do Bayernu Monachium, dwa dni później przeniesiono wypożyczenie Jesúsa Vallejo z Wolves do Granady do końca sezonu.

    Sukcesy[ | edytuj kod]

    Trofea międzynarodowe[ | edytuj kod]

  • Mały Puchar Świata:
  • zdobywca (2x): 1952, 1956
  • Puchar Łaciński:
  • zdobywca (2x): 1955 (w finale 2:0 ze Stade de Reims), 1957 (w finale 1:0 z SL Benfica)
  • Copa Iberoamericana:
  • zdobywca (1x): 1994 (w finale 4:3 w dwumeczu z Boca Juniors)
  • Trofea krajowe[ | edytuj kod]

    Wyniki uzyskane przez Real Madryt w Primera División (w latach 1937–1939 z powodu Wojny Domowej w Hiszpanii nie prowadzono rozgrywek)
  • Copa Eva Duarte:
  • zdobywca (1x): 1947
  • Pięć pucharów za mistrzostwo Real Madryt posiada na własność – są przyznawane drużynie, która zdobędzie mistrzostwo co najmniej trzy razy z rzędu.

    Trofea towarzyskie[ | edytuj kod]

  • Trofeo Santiago Bernabéu:
  • zdobywca (26x): 1981, 1983, 1984, 1985, 1987, 1989, 1991, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016
  • Mistrzostwa Wspólnoty Autonomicznej Madryt:
  • zdobywca (23x): 1904, 1905, 1906, 1907, 1909, 1912, 1915, 1916, 1917, 1919, 1921, 1922, 1923, 1925, 1926, 1928, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935
  • Trofeo Ciudad de Alicante:
  • zdobywca (10x): 1990, 1991, 1992, 1993, 1995, 1998, 2000, 2001, 2002, 2010
  • Trofeo Teresa Herrera:
  • zdobywca (9x): 1949, 1953, 1966, 1976, 1978, 1979, 1980, 1994, 2013
  • Trofeo Ramón de Carranza:
  • zdobywca (6x): 1958, 1959, 1960, 1966, 1970, 1982
  • Trofeo Ciudad de Palma:
  • zdobywca (4x): 1975, 1980, 1983, 1990
  • Trofeo Ciudad de La Línea:
  • zdobywca (4x): 1981, 1982, 1986, 1994
  • Trofeo Bahía de Cartagena:
  • zdobywca (4x): 1994, 1998, 1999, 2001
  • Trofeo Colombino:
  • zdobywca (3x): 1970, 1984, 1989
  • Trofeo Ciudad de Barcelona:
  • zdobywca (3x): 1983, 1985, 1988
  • Trofeo Euskadi Asegarce:
  • zdobywca (3x): 1994, 1995, 1996
  • Trofeo Festa d’Elx:
  • zdobywca (3x): 1984, 1985, 1999
  • Trofeo Ciudad de Vigo:
  • zdobywca (2x): 1981, 1982
  • Trofeo Naranja:
  • zdobywca (2x): 1990, 2003
  • World Football Challenge:
  • zdobywca (2x): 2011, 2012
  • Trofeo Benito Villamarín:
  • zdobywca (1x): 1960
  • Trofeo Mohamed V:
  • zdobywca (1x): 1966
  • Trofeo Año Santo Compostelano:
  • zdobywca (1x): 1970
  • Trofeo Costa del Sol:
  • zdobywca (1x): 1976
  • Trofeo Ciudad de Caracas:
  • zdobywca (1x): 1980
  • Trofeo Centenario AC Milan:
  • zdobywca (1x): 2000
  • Trofeo Jesús Gil:
  • zdobywca (1x): 2005
  • Taci Oil Cup:
  • zdobywca (1x): 2010
  • Puchar Franza Beckenbauera:
  • zdobywca (1x): 2010
  • npower Challenge Cup:
  • zdobywca (1x): 2011
  • International Champions Cup:
  • zdobywca (3x): 2013, 2015(2x)


  • Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.428 sek.