• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rakieta wielostopniowa

    Przeczytaj także...
    Saturn V – wielostopniowa rakieta kosmiczna jednokrotnego użytku na paliwo ciekłe, wykorzystywana przez NASA w programach załogowych lotów kosmicznych Apollo i Skylab. Była to największa z rakiet należących do rodziny Saturn. Została zaprojektowana przez zespół pod kierownictwem Wernhera von Brauna i Artura Rudolpha w instytucie Marshall Space Flight Center przy udziale firm Boeing, North American Aviation, Douglas Aircraft Company oraz IBM. Wzór Ciołkowskiego — podstawowy wzór w technice rakietowej określający prędkość rakiety zużywającej podczas lotu paliwo, czyli rakiety zmieniającej masę. Wprowadzony został przez Konstantego Ciołkowskiego w pracy "Issledowanije mirowych prostranstw rakietiwnymi priborami" ("Badanie przestrzeni świata przy pomocy urządzeń odrzutowych") pisanej od 1896, ogłoszonej w 1903. W warunkach próżni i braku siły ciążenia przybiera postać
    Rakieta to pojazd latający lub pocisk, napędzany silnikiem rakietowym. Obiekt ten uzyskuje siłę ciągu dzięki reakcji szybko wyrzucanych gazów spalinowych lub innych mediów (np. sprężone gazy, przegrzana para) z dysz silnika rakietowego, zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona. Często pojęcie rakiety jest używane w znaczeniu silnika rakietowego lub pocisku rakietowego. Rakiety służą między innymi do przenoszenia ładunku, np. statku kosmicznego, głowic bojowych, sztucznych satelitów w warunkach przestrzeni kosmicznej, gdzie nie ma żadnej zewnętrznej substancji, której pojazd mógłby użyć jako elementu napędzającego.
    Apollo 11 podczas odłączania pierwszego stopnia
    Porównanie trzech rakiet wielostopniowych

    Rakieta wielostopniowa - rakieta składająca się z dwóch lub więcej stopni. Każdy zawiera swój silnik i pewien zapas paliwa. Najczęściej umieszczone są jeden nad drugim (np. Saturn 5). Po wyczerpaniu paliwa w niższym stopniu, jest on odrzucany, po czym uruchamia się silnik w następnym. Stosuje się też rakiety pomocnicze mocowane równolegle do stopnia pierwszego rakiety (np. w Ariane 4), pracujące jednocześnie z nim. Rakietami wielostopniowymi jest większość rakiet nośnych oraz rakiety międzykontynentalne (np. UGM-133 Trident II D-5).

    Konstantin Edwardowicz Ciołkowski (Konstanty Ciołkowski, ros. Константин Эдуардович Циолковский; ur. 17 września 1857 w Iżewskoje w obwodzie riazańskim, zm. 19 września 1935 w Kałudze) – rosyjski uczony polskiego pochodzenia, jeden z pionierów astronautyki, twórca modelu teorii ruchu i budowy rakiety kosmicznej.UGM-133 Trident II D-5 – amerykański trzystopniowy pocisk balistyczny SLBM klasy głębina wodna-ziemia na paliwo stałe o zakresie zasięgu operacyjnego 2500 do 11000 km. Pocisk ten jest jedynym obecnie typem SLBM na wyposażeniu okrętów podwodnych Stanów Zjednoczonych. Przenoszone przez okręty amerykańskie typu Trident oraz brytyjskie jednostki typu Vanguard pociski D-5, naprowadzane są w locie systemami bezwładnościowo-astronawigacyjnymi, które zapewniają im celność z marginesem błędu CEP wynoszącym 90–120 metrów. Mimo że Trident II mogą przenosić do czternastu głowic, przenoszą aktualnie do ośmiu jedynie MIRV z ładunkami termonuklearnymi o mocy 100 albo 475 kiloton.

    Zalety[ | edytuj kod]

    Konstantin Ciołkowski obliczył, że rakieta jednostopniowa nie jest w stanie osiągnąć ziemskiej orbity ze względu na zbyt duży ciężar jej konstrukcji. Główną zaletą rakiet wielostopniowych jest możliwość pozbywania się zbędnej masy w trakcie wynoszenia ładunku na orbitę. Dodatkową zaletą jest możliwość zastosowania w każdym stopniu napędu lepiej dostosowanego do warunków pracy przewidzianych dla danego stopnia, dlatego najczęściej w "dolnych" stopniach stosuje się silniki dostosowane do ciśnienia atmosferycznego natomiast w "górnych" silniki przewidziane do pracy w warunkach bliskich próżni.

    Ariane 4 była rakietą nośną, zaprojektowaną przez Europejską Agencję Kosmiczną i produkowaną przez Arianespace.
  • Wzór Ciołkowskiego
  • Wady[ | edytuj kod]

    Wadą zastosowania rakiety wielostopniowej jest po pierwsze konieczność przenoszenia silników nie pracujących w większości faz lotu (jedynie we właściwych sobie etapach). Po drugie zastosowanie takiego rozwiązania znacznie zwiększa stopień skomplikowania całej konstrukcji zagrażając awariami takimi jak nieprawidłowe oddzielenie, kolizje poszczególnych stopni czy też niepoprawny zapłon kolejnego stopnia.





    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.