• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rainiero da Viterbo

    Przeczytaj także...
    Stefano de Conti (zm. 8 grudnia 1254) – włoski duchowny, bratanek papieża Innocentego III, który w 1216 roku wyniósł go do godności kardynalskiej. Jego nazwisko niekiedy błędnie jest podawane jako de Normandis dei Conti, co wynika przypuszczalnie z faktu, że pobierał dochody z kilku beneficjów w Normandii i Anglii. Jako kardynał sygnował bulle papieskie między 21 marca 1216 a 7 września 1254. Od 1229 roku był archiprezbiterem Bazyliki Watykańskiej. W latach 1244-51 piastował urząd wikariusza papieskiego w Rzymie. Zmarł w trakcie sediswakancji po śmierci Innocentego IV.Bazylika Santa Maria in Cosmedin (wł. Basilica di Santa Maria in Cosmedin) – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie.
    Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany), formalnie - Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego (łac. Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae ), potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu – najwyższa po papieżu godność kościelna w Kościele katolickim. Wszyscy kardynałowie razem tworzą Kolegium Kardynałów.

    Rainiero da Viterbo (ur. ok. 1180/90 w Viterbo — zm. 27 maja 1250 w Viterbo) – włoski kardynał.

    Dominik Guzmán hiszp. Domingo de Guzmán Garcés (ur. ok. 1170 w Caleruega, zm. 6 sierpnia 1221 w Bolonii) – hiszpański prezbiter, założyciel Zakonu Kaznodziejskiego, święty Kościoła katolickiego.Leone Brancaleone (zm. 25 sierpnia 1224) – włoski duchowny katolicki. Był członkiem kongregacji kanoników regularnych San Frediano di Lucca. W czerwcu 1200 papież Innocenty III mianował go kardynałem diakonem S. Lucia in Septisolio, a w marcu 1202 promował go do rangi kardynała prezbitera Santa Croce in Gerusalemme. Sygnował bulle papieskie wydane między 4 lipca 1200 a 23 maja 1224. W 1204 był legatem papieskim w Bułgarii, gdzie wynegocjował z carem Kałojanem unię tego kraju z Rzymem i koronował go na króla według ceremoniału łacińskiego. W 1207 i 1209 służył jako legat w Niemczech, gdzie razem z kardynałem Ugolino z Ostii próbował mediować między dwoma pretendentami do tronu Ottonem z Saksonii i Filipem Szwabskim. Legat w Lombardii (wspólnie z kardynałem Raniero Capocci) latem 1216 roku. Był przyjacielem Franciszka z Asyżu oraz protektorem wspólnoty waldensów, którzy pod wodzą Duranda z Huesca w 1208 pojednali się z Kościołem Katolickim.

    Biografia[]

    Pochodził z Viterbo, z rodziny, która pod koniec XIII wieku przyjęła nazwisko Capocci, nie była jednak spokrewniona z arystokratycznym rodem Capocci z Rzymu. W młodym wieku wstąpił do zakonu cystersów w rzymskim klasztorze SS. Vincenzo e Anastasio alle Tre Fontane. Uzyskał tytuł magistra, nie wiadomo jednak gdzie studiował. W 1215 został notariuszem w kancelarii papieskiej, a rok później (prawdopodobnie 5 marca 1216) papież Innocenty III mianował go kardynałem diakonem Santa Maria in Cosmedin. Jeszcze w tym samym roku działał jako legat papieski w Lombardii razem z kardynałem Leone Brancaleone. W następnych latach kilkakrotnie sprawował funkcje gubernatora różnych prowincji Państwa Kościelnego. W 1243 został wybrany biskupem Viterbo, jednak już w następnym roku zrezygnował z biskupstwa i objął urząd wikariusza Rzymu. W 1246 został wysłany z misją legacką do królestwa Sycylii, razem z kardynałem Stefano Conti. Uczestniczył w papieskich elekcjach w 1227, 1241 i 1243 roku. Podpisywał bulle papieskie między 7 marca 1216 a 7 maja 1244. Był protektorem zakonów w kurii rzymskiej, zwłaszcza cystersów i dominikanów (był osobistym przyjacielem św. Dominika Guzmana). Zmarł w rodzinnym Viterbo.

    Zakon Cystersów (łac. Ordo Cisterciensis, skrót OCist. lub OCSO (Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae) dla trapistów) – katolicki zakon monastyczny reformowany, posługujący się regułą benedyktyńską , założony w 1098 r. przez św. Roberta z Molesme, pierwszego opata z Cîteaux (z łac. Cistercium) (obecnie Saint-Nicolas-lès-Cîteaux) we Francji. Pierwsze klasztory powstały w La Ferté (1113), Pontigny (1114), Clairvaux (1115) i Morimond (1115). Do Polski cystersi przybyli w połowie XII w.

    Bibliografia[]

  • S. Miranda, konsystorz w 1216 roku
  • W. Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.05 sek.