• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Radusz - rekonstrukcja grodu

    Przeczytaj także...
    Język dolnołużycki (dolnoserbska rěc, dolnoserbšćina) – jeden z dwóch języków łużyckich, którym posługują się Dolnołużyczanie na niewielkim obszarze wokół Chociebuża we wschodniej części Niemiec.Języki łużyckie – grupa obejmująca dwa blisko spokrewnione języki zachodniosłowiańskie: górnołużycki i dolnołużycki.
    Związek plemion serbskich powstał na przełomie VIII i IX w. pod przewodnictwem księcia Miliducha. Tworzące się państwo serbskie na Połabiu zostało rozbite przez Franków, którzy w 805 r. pokonali Siemiła – księcia Głomaczów, w 806 r. zaatakowali Miliducha, który zginął w bitwie. W kolejnych latach część lokalnych książąt została zmuszona do uznania zależności (np. książę Tęgło), część zginęła w walkach (np. książę Kolędyczów Ciemysł).
    Rekonstrukcja słowiańskiego grodu Radusch z zewnątrz
    Fragment wału obronnego
    Wał obronny z bliska

    Radusz (serb. Raduš, niem. Slawenburg Raddusch) – rekonstrukcja słowiańskiego grodu łużyckiego sprzed 1000 lat.

    Położenie[]

    Gród leży na Łużycach Dolnych w pobliżu wioski Raddusch (dolnołuż. Raduš), w okolicach miasta Vetschau (dolnołuż. Wětošow/Błota) w Brandenburgi, w Niemczech wschodnich.

    Słowianie – gałąź ludów indoeuropejskich posługujących się językami słowiańskimi, o wspólnym pochodzeniu, podobnych zwyczajach, obrzędach i wierzeniach. Zamieszkują Europę wschodnią, środkową i południową oraz pas północnej Azji od Uralu po Ocean Spokojny. Stanowią najliczniejszą grupę ludności indoeuropejskiej w Europie.Łużyce Dolne (niem. Niederlausitz, dlnłuż. Dolna Łužyca, grnłuż. Delnja Łužica, łac. Lusatia Inferior) - kraina historyczno-geograficzna położona w Niemczech i częściowo na terytorium Polski. Głównym miastem jest Chociebuż. Łużyce Dolne leżą w większości na południu kraju związkowego Brandenburgia, częściowo w kraju związkowym Saksonia. Tutaj leży Spreewald (łuż. Błota). Polska część Łużyc Dolnych wchodzi w skład województwa lubuskiego z głównymi miastami Gubinem i Żarami.

    Historia[]

    Gród zbudowali ok. IX – X wieku członkowie słowiańskiego plemienia Łużyczan należących do plemion serbskich z grupy Słowian zachodnich zamieszkujących Dolne Łużyce. Była to jedna z 20 osad grodowych przypisywanych Serbołużyczanom przez tzw. Geografa Bawarskiego. Gród odkryto podczas wykopalisk archeologicznych przeprowadzonych w latach 1984 oraz 1989/1990. Rekonstrukcja została zakończona w roku 1990 i stanowi obecnie jedną z atrakcji regionu.

    Geograf Bawarski – mnich znany ze sporządzenia spisu grodów zwanego "Zapiską karolińską", nota Descriptio civitatum et regionum ad septentrionalem plagam Danubii (po. Opis grodów i ziem z północnej strony Dunaju) spisana około roku 845 w Ratyzbonie dla Ludwika Niemca, odkryta w bibliotece elektora bawarskiego, w księdze z XII w., przez hrabiego de Buat, ministra pełnomocnego Ludwika XV, który ogłosił ją drukiem w 1772. Zawiera informacje o ludach i plemionach (zwłaszcza plemionach zachodniosłowiańskich), żyjących na wschód od Łaby i na północ od Dunaju, określając ilość grodów każdego z plemion.Wykopaliska archeologiczne – to jedna z najważniejszych terenowych metod badawczych archeologii, polegająca na systematycznym i pieczołowicie dokumentowanym fizycznym rozbiorze stanowiska archeologicznego na poszczególne jednostki stratygraficzne, w kolejności od najmłodszej do najstarszej.

    Przypisy

    1. Informacje ze stron internetowych grodu Radusz
    2. Michael Ullrich, "Slawenburg Raddusch", Brandenburgisches Landesamt f. Denkmalpflege 2003, ISBN 3910011292
    3. Zdeněk Váňa: Świat dawnych Słowian. Antoni Kroh (tłum.). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985, s. 85. ISBN 83-06-01126-0

    Bibliografia[]

  • BÖNISCH, Harriet, "Raddusch: Slawenburg. Imposante Wehranlage", Archäologie erleben. Ausflüge zu Eiszeitjägern, Römerlagern und Slawenburgen, Theiss Verlag, Stuttgart 2004, ISBN 978-3-8062-1858-9,
  • Michael Ullrich, "Slawenburg Raddusch", Brandenburgisches Landesamt f. Denkmalpflege 2003, ISBN 3910011292
  • Linki zewnętrzne[]

  • Radusz: strona oficjalna (niem.). [dostęp 2011-04-05].
  • Raddusch (im Spreewald): strona oficjalna (niem.). [dostęp 2011-04-05].
  • Die Slawenburg Raddusch (niem.)
  • Łużyczanie (łac. – Lusitzi) – plemię słowiańskie, które zamieszkiwało teren Dolnych Łużyc w dorzeczu Sprewy i Nysy Łużyckiej. Jednym z najstarszych grodów, wokół których skupiały się plemiona Łużyczan było Lubnjow. Łużyczanie należeli do plemion Serbów łużyckich i są oni przodkami dzisiejszych Dolnych Łużyczan (w odróżnieniu od Łużyczan Górnych, których przodkami są Milczanie). Pierwszej wzmianki o Łużyczanach dokonał Geograf Bawarski w połowie IX wieku wyliczając dwadzieścia osad grodowych.SerbołużyczanieŁużyczanie, Serbowie łużyccy, nazwa własna: grnłuż. (Łužiscy) Serbja, dlnłuż. (Łužyske) Serby, nazwa niemiecka: Sorben i Wenden (ta ostatnia dotyczy głównie Dolnołużyczan) – słowiańska grupa etniczna, zamieszkująca Łużyce, ziemie leżące na terytorium Niemiec. Historycznie Łużyce obejmują także niewielkie fragmenty terytorium Polski i Czech.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Brandenburgia (niem. Brandenburg, dolnołuż. Bramborska, górnołuż. Braniborska) – jeden z 16 krajów związkowych Niemiec. Stolicą jest Poczdam. Obecny premier Brandenburgii to Dietmar Woidke (SPD), stojący na czele lokalnej koalicji SPD/Die Linke.
    Słowianie zachodni – jedna z grup Słowian, indoeuropejska grupa ludnościowa Europy, zamieszkująca wschodnią i środkową część tego kontynentu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.