Radikulopatia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Radikulopatia lub radikulitis (łacina radicula, „mały korzeń“ i grecki -πάθεια, -páthia, „-zachorowanie“ bzw. -ίτις, -itis, „-zapalenie“) – uszkodzenie korzeni rdzeniowych, nazywane się również „korzeniowym zapaleniem nerwu” lub „syndromem korzeniowym”, w którym zostaje podrażniony lub uszkodzony korzeń nerwowy. Choroba może się objawiać zaburzeniem czucia, jako ból lub bezwład, paraliż. Dolegliwości mogą być ostre lub przewlekłe. W przypadku ucisku więcej niż jednego korzenia nerwowego mówimy o poliradikulopatii.

Dyskopatia – szerokie pojęcie obejmujące schorzenia krążka międzykręgowego. W większości przypadków jest to pierwszy z etapów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa.Układ nerwowy (łac. systema nervosum; ang. nervous system) – jest to zbiór wyspecjalizowanych komórek, pozostających ze sobą w złożonych relacjach funkcjonalnych i strukturalnych, odpowiadający za sterowanie aktywnością organizmu. Układ nerwowy jest w stanie wykryć określone zmiany zachodzące w otoczeniu i wywołać w związku z tym odpowiednią reakcję organizmu.

Na radikulopatię chorują szczególnie często osoby w średnim i starszym wieku. Często jest powodem niezdolności do pracy.

Przyczyny[ | edytuj kod]

Przyczyną radikulopatii są przeważnie zmiany patologiczne związane z kręgosłupem, takie jak:

  • dyskopatia
  • krwiak
  • zwyrodnienie kości (osteopatia)
  • zapalenie kości
  • osłabienie kości
  • nowotwór kości.
  • Ból (łac. dolor; gr. algos, odyne) – według definicji Międzynarodowego Towarzystwa Badania Bólu, subiektywnie przykre i negatywne wrażenie zmysłowe i emocjonalne powstające pod wpływem bodźców uszkadzających tkankę (tzw. nocyceptywnych) lub zagrażających ich uszkodzeniem. Ból jest odczuciem subiektywnym, dlatego jest nim wszystko to, co chory w ten sposób nazywa, bez względu na obiektywne objawy z nim związane. Receptorami bólowymi są nocyceptory.Zdjęcie rentgenowskie - jedno z podstawowych badań diagnostycznych w medycynie polegające na rejestracji obrazu powstającego podczas przenikania wiązką promieniowania rentgenowskiego organów badanego.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, MRI (ang. magnetic resonance imaging) – nieinwazyjna metoda uzyskiwania obrazów wnętrza obiektów. Ma zastosowanie w medycynie, gdzie jest jedną z podstawowych technik diagnostyki obrazowej (tomografii) oraz w badaniach naukowych.
    Kręgosłup (łac. Columna vertebralis) – część układu kostnego, stanowiąca jego główną oś i podporę. Kręgosłup u zwierząt nieposiadających ogona, w tym człowieka, zbudowany jest z 33-34 kręgów, rozciągających się od głowy do kości ogonowej.
    Objaw Spurlinga – swoisty, lecz mało czuły objaw neurologiczny występujący w radikulopatii szyjnej. Bada się go zwracając głowę w stronę przeciwną do występującego bólu korzeniowego, jednocześnie wywołując nacisk osiowy na kręgosłup, co w efekcie spowoduje nasilenie dolegliwości bólowych.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
    Elektromiografia (EMG) – diagnostyka czynności elektrycznej mięśni i nerwów obwodowych (elektroneurografia) za pomocą urządzenia wzmacniającego potencjały bioelektryczne mięśni i nerwów – elektromiografu. Elektromiografia jest podstawowym badaniem dodatkowym służącym do rozpoznawania chorób obwodowego układu nerwowego oraz mięśni (pozwala ocenić m.in. ich zdolność do pracy). Aparat EMG czyli elektromiograf służy także często również do badania potencjałów wywołanych.

    Reklama