• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Puszcza Osiecka

    Przeczytaj także...
    Uwaga! Daty w wielu przypadkach są tylko orientacyjne. Uwzględniono te księstwa, nad którymi panowali odrębni książęta. Również przynależność niektórych ziem do poszczególnych Piastów może być dyskusyjna.Wilga – rzeka płynąca głównie w województwie mazowieckim, mająca źródła w województwie lubelskim. Prawy dopływ Wisły. Płynie przez Wysoczyznę Żelechowską, Równinę Garwolińską do Doliny Środkowej Wisły.
    Wisła (łac. Vistula) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

    Puszcza Osiecka - obszary leśne rozciągające się niegdyś na prawym brzegu Wisły. Jej przybliżone granice przebiegały pomiędzy rzekami Wilgą, Świdrem i Wisłą, gdzieniegdzie je przekraczając. Słynęła jako miejsce polowań książąt mazowieckich, a także z licznych barci. Jej obecne pozostałości to lasy: Otwockie, Celestynowskie i Garwolińskie oraz Mazowiecki Park Krajobrazowy.

    Mazowiecki Park Krajobrazowy im. Czesława Łaszka – utworzony w latach 1986-1988, obejmuje południowo-wschodnią część Warszawy (Wawer, Wesoła), Józefów, Otwock, Karczew, oraz gminy: Wiązowna, Celestynów, Osieck, Sobienie-Jeziory, Kołbiel, Pilawa. Powierzchnia parku wynosi 15 710 hektarów, dodatkowo w strefie ochronnej parku znalazł się obszar 7 992 ha.Lasy Otwockie - lasy rozciągające się na Mazowszu, na południowy-wschód od Warszawy, pomiędzy rzeką Świder, Karczewem, Pogorzelą Warszawską i Świerkiem. Ich powierzchnia wynosi około 2000 hektarów. Dominującym drzewem jest sosna, która stanowi około 80% całego drzewostanu. Pozostałe 20% to przede wszystkim brzozy i dęby. 85% drzewostanu zasadzono w latach 1947 - 1960, a ponad 80 lat ma tylko 15%. Wśród gatunków podszytu i runa przeważają jałowce, jarzębiny, porosty, mchy, macierzanki, trawy wydmowe i grzyby. W Lasach Otwockich licznie występują piaszczyste wydmy. Lasy Otwockie stanowią część dawnej Puszczy Osieckiej.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Lasy Celestynowskie – lasy położone na południowy wschód od Warszawy, na północ od Lasów Osieckich, pozostałości dawnej Puszczy Osieckiej. Ich powierzchnia wynosi około 12000 hektarów. Dominujące gatunki drzewa to sosny, tudzież dęby bezszypułkowe, brzozy, robinie akacjowe, olchy. Spośród gatunków podszytu dominujące są jałowce, jeżyny, jarzębie, maliny, leszczyny, runo natomiast zajmują przede wszystkim trawy, paprocie, borówki, jagody, a w miejscach bardziej wilgotnych – bagno, wełnianka, żurawina błotna, bagnica, mchy torfowe i grzyby. Połowę drzewostanu zajmują drzewa posadzone po II wojnie światowej, starsze niż 80 lat natomiast – zaledwie 10%.Bartnictwo – dawna forma pszczelarstwa leśnego, polegająca na chowie pszczół (głównie pszczół leśnych, tzw. "borówek") w specjalnie w tym celu wydrążonych dziuplach drzew, czyli barciach. Szczytowy rozwój tej profesji przypada w Polsce na wiek XVI i XVII, zanikła w wieku XIX. Zbieraniem miodu zajmowali się bartnicy, zwani również bartodziejami. Był to zawód dziedziczny. W Polsce piastowskiej jedynie bartodzieje mieli przywilej dostarczania miodu na dwór książęcy. Posiadali własne cechy, regulujące zwyczaje, rozsądzające spory. Barcie lokowano przeważnie na dębach i sosnach, rzadziej grabach, bukach czy lipach. Barcie wykonywano w miejscach, gdzie pień osiągał metr średnicy lub więcej. Najwięcej barci dziano w sosnach, które musiały rosnąć ok. 120 lat, aby osiągnąć odpowiedni do tego rozmiar.




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.