• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Purpura - heraldyka

    Przeczytaj także...
    Aleksandrowicz (Nie mylić z herbem Aleksandrowicz - Kruki) - polski herb szlachecki. Pojawił się w Małorosyjskim Gierbowniku autorstwa W.K. Łukomskiego i W.L. Modzelewskiego. Należy więc przypuszczać, że używała go rodzina osiadła na Ukrainie.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Oznaki godności umieszczane w herbie umożliwiały mu przekazywanie nie tylko informacji ogólnej – o przynależności jego właściciela do stanu szlacheckiego – lecz także szczegółowej: o posiadanych godnościach i funkcjach pełnionych przez posiadacza. Wobec wewnętrznego zróżnicowania szlachty – zwłaszcza zachodnioeuropejskiej – herb musiał wskazywać także na konkretną warstwę stanu szlacheckiego, do której należał jego właściciel. Komunikaty takie przekazywano przy pomocy oznak godności. Spotykamy je głównie przy herbach osobistych, lecz także i państwowych, oraz w XIX- i XX-wiecznej heraldyce miejskiej. Oznaki godności umieszczano nad, lub za tarczą herbową. Były nimi najczęściej ceremonialne nakrycia głowy – korony, infuły itp. – oraz oznaki władzy noszone w dłoniach – laski, pastorały, berła. Oznaka godności w postaci korony rangowej jest stałym elementem polskiego herbu szlacheckiego: umieszczano ją na hełmie jako podstawę klejnotu. W heraldyce polskiej okresu przedrozbiorowego, w związku z rzadkim występowaniem tytułów arystokratycznych, oznaki godności – z wyjątkiem korony szlacheckiej i oznak godności kościelnych – spotykamy sporadycznie, częściej pojawiają się dopiero w XIX stuleciu. Krótko przed rozbiorami zaczęto stosować oznaczenia godności koronnych i ziemskich, najczęściej umieszczane za tarczą lub obok – np. herb generała artylerii oznaczały skrzyżowane lufy armatnie, herb cześnika – kielichy, herb miecznika - miecze, herb podskarbiego – klucze. W XIX wieku stosowano często nieformalne oznaki godności – ozdabiając np. herb osoby wojskowej – panopliami.

    Purpura – jedna z pięciu tynktur ciemnych.

    Rzadko używana jako barwa na tarczy herbowej, głównie w herbach osób duchownych. Częsta jako barwa elementów zewnętrznych herbu, heraldycznych oznak godności, szczególnie w heraldyce kościelnej (oznaki godności prałatów i protonotariuszy papieskich) i brytyjskiej (korony parów), jako barwa płaszczy heraldycznych i trzymaczy. Znana jednak od średniowiecza – w 1245 r. herb hiszpańskiego Królestwa Leónu został opisany jako purpurowy lew na tle srebrnym. Purpura jest wymieniana jako tynktura w herbarzach francuskich i angielskich między XIII a XV wiekiem. W tym czasie zwykle ma ona barwę szaro-brązową. Heraldycy średniowieczni określają ją jako połączenie czterech pozostałych tynktur ciemnych w równych proporcjach. Możliwe, że wraz z rozprzestrzenieniem się kultury antycznej w okresie renesansu purpura heraldyczna zbliżyła się bardziej do czerwono-fioletowej barwy odpowiadającej bardziej ówczesnym wyobrażeniom o purpurze antycznej.
    Purpura heraldyczna powinna być barwą ciemną, chociaż współcześnie rozpowszechniło się reprezentowanie jej przez jasną barwę różowo-fioletową, jak np. barwa lwa Leónu w herbie Hiszpanii lub w herbie Kastylii i Leonu.

    Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.

    Przykłady w heraldyce polskiej[]

  • Inne przykłady[]

  • Marquês de Tancos

  • Oliveira do Bairro

    Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
  • Zobacz też[]

  • barwa purpurowa



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Janina (Clipeus in Clipeum, Tarcza w Tarczy, Pole w Polu, Szczyt w Szczycie, Zgraja), polski herb szlachecki, rozpowszechniony głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, łęczyckiej i sieradzkiej.
    W herbie Hiszpanii znajdują się godła królestw, które w czasach średniowiecznych zjednoczyły się w walce wyzwoleńczej przeciwko Maurom (tzw. Rekonkwista). Były to: Kastylia (zamek), León (lew), Aragonia (słupy), Nawarra (łańcuch). U dołu tarcz herbowych - kwiat granatu, symbol Grenady, która była ostatnią twierdzą Maurów, zdobytą przez Hiszpanów w roku 1492. Napis Plus ultra (łac. wciąż dalej) to aluzja do odkrycia Nowego Świata przez Kolumba. Dwie kolumny obok tarcz herbowych to Słupy Heraklesa, znajdujące się po obu stronach Cieśniny Gibraltarskiej. Opanowanie tych terenów miało znaczenie strategiczne z punktu widzenia żeglugi morskiej. Na prawym słupie jest korona cesarska, a na lewym – królewska. Słupy symbolizują siłę Hiszpanii. Owalna tarcza w środku godła zawiera herb hiszpańskiej panującej dynastii z rodu Bourbon-Anjou (Burbonów-Andegawenów) oraz korony jako symbol monarchii jaką jest Hiszpania.
    Heraldyka kościelna – dział heraldyki, nauki pomocniczej historii zajmujący się herbami duchowieństwa, instytucji oraz organizacji kościelnych. Obejmuje on zarówno sprawy praktyczne jak i kwestie historyczne dotyczące tej tematyki. Specjalnym działem heraldyki kościelnej jest heraldyka papieska.
    Płaszcz heraldyczny, płaszcz książęcy, płaszcz herbowy (fr. manteau, niem. Wappenmantel, ang. Coat of arm, łac. plaudamentum) – heraldyczna zewnętrzna oznaka godności w postaci płaszcza okrywającego tarczę herbową.
    Freixo de Espada à Cinta to miejscowość w Portugalii, leżąca w dystrykcie Bragança, w regionie Północ w podregionie Douro.
    Barwa brązowa (brąz) – barwa tworzona przez zmieszanie mało intensywnych barwników: czerwonego z zielonym, pomarańczowego z niebieskim lub żółtego z fioletem. Kiedy brakuje kontrastu z innymi barwami, może być postrzegany jako pomarańczowy lub żółty. Barwa brązowa jest to bowiem w rzeczywistości bardzo ciemna barwa pomarańczowa lub żółta. Ciemny i jasny to pojęcia wynikające z porównania danej barwy z otoczeniem, w którym daną barwę oglądamy. Ta sama barwa brązowa oglądana na białym tle będzie sprawiać wrażenie ciemniejszej niż oglądana na czarnym tle, gdzie może sprawiać wrażenie pomarańczowej.
    Trzymacze heraldyczne – postacie ludzkie lub zwierzęta umieszczane po jednej lub - częściej - po obu stronach, niekiedy za tarczą herbową, i podtrzymujące ją.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.