• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Psjaks

    Przeczytaj także...
    Muzeum Brytyjskie (ang. British Museum) – jedno z największych na świecie muzeów historii starożytnej, mieszczące się w Londynie. Luwr (fr. Louvre, Musée du Louvre) – dawny pałac królewski w Paryżu, obecnie muzeum sztuki. Jedno z największych muzeów na świecie, najczęściej odwiedzana placówka tego typu na świecie. Stanowi jedno z ważniejszych punktów orientacyjnych stolicy Francji. Luwr położony jest między Rue de Rivoli i prawym brzegiem Sekwany oraz ogrodami Tuileries i Rue du Louvre w obrębie Pierwszej Dzielnicy. W kompleksie budynków o całkowitej powierzchni wynoszącej 60,600 metrów kwadratowych znajdują się zbiory liczące około 35,000 dzieł sztuki od czasów najdawniejszych po połowę wieku XIX, dzieła światowego dziedzictwa o największej sławie takie jak np. stela z kodeksem Hammurabiego, Nike z Samotraki, Mona Lisa pędzla Leonarda.
    Menady (także bakchantki, bachantki, gr. Μαινάδες Mainádes ‘szalejące’, gr. Bάκχαι Bákchai, łac. Maenades, Bacchae) – 1. w mitologii greckiej towarzyszki Dionizosa; 2. czcicielki Dionizosa (Bachusa).

    Psjaks (Psiaks, Psiax), zwany dawniej Malarzem Menona (II poł. VI wieku p.n.e.) - grecki malarz wazowy, działający w Atenach w l. ok. 525-510 p.n.e.

    Reprezentant tzw. stylu czerwonofigurowego surowego, tworzył także w stylu czarnofigurowym i w innych, wówczas znanych technikach. Najprawdopodobniej był uczniem Amazisa. Sygnatury Psjaksa znajdują się na kilkunastu zachowanych wazach, głównie pochodzących z pracowni garncarza Hilinosa. Dwie z ozdobionych przez niego waz wyszły spod ręki garncarza Andokidesa, w którego warsztacie, jak się uważa, narodził się styl czerwonofigurowy.

    Styl czerwonofigurowy (technika czerwonofigurowa, malarstwo czerwonofigurowe) – sposób malowania naczyń w starożytnej Grecji. Wszedł w życie około 530 roku p.n.e. Polegał na delikatnym wyskrobaniu żądanej sceny lub postaci na wcześniej wymalowanym firnisem i wypalonym naczyniu. Zastosowanie tej techniki wiąże się z twórczością malarza Andokidesa, ucznia Eksekiasa. W odróżnieniu od stylu czarnofigurowego umożliwiał bardziej szczegółowe oddawanie detali. Dzięki odpowiedniemu wypalaniu uzyskiwano czerwone postaci na czarnym tle. Technika ta była łatwiejsza i dawała lepsze efekty artystyczne niż styl czarnofigurowy. Przy jej wykorzystaniu powstały największe dzieła malarstwa wazowego.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    Psjaks był pierwszym malarzem wazowym przedstawiającym ciało ludzkie w złożonych pozycjach. Ten styl przedstawiania postaci przejęli od niego twórcy z wczesnego okresu rozwoju stylu czerwonofigurowego, w tym najwybitniejszy z nich Eufronios, który był najprawdopodobniej uczniem Psjaksa. Wykonane przez Psjaksa malowidła cechuje też pewna swoboda, widoczna zwłaszcza w kreśleniu draperii szat.

    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Eufronios (VI/V wiek p.n.e.) – attycki malarz i garncarz, działający w okresie 520-505 p.n.e., przedstawiciel stylu czerwonofigurowego.
  • Dionizos i dwóch satyrów; Muzeum Brytyjskie

  • Dionizos dzierżący kantaros; Muzeum Brytyjskie


  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Ostrowski J.A., Słownik artystów starożytności, Wydawnictwo „Książnica”, Katowice 2006, s. 175, ​ISBN 83-7132-931-8​.
  • Piszczek Z. (red.), Mała encyklopedia kultury antycznej, PWN, Warszawa 1983, s. 624, ​ISBN 83-01-03529-3​.
  • Nota biograficzna ze strony Muzeum Getty'ego (ang.)
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

    Inne dzieła Psjaksa:

    Styl czarnofigurowy (technika czarnofigurowa, malarstwo czarnofigurowe) – stosowany w starożytnej Grecji sposób zdobienia naczyń ceramicznych.Kantaros (gr. κάνθαρος kántharos) – w starożytnej Grecji naczynie (rodzaj greckiej wazy) służące do picia.
  • Kylix z oczami; Muzeum Sztuki w Cleveland (ang.)
  • Łucznik scytyjski; Muzeum Brytyjskie (ang.)
  • Herakles duszący Lwa Nemejskiego; Muzeum Sztuki w Brescii we Włoszech (wł.)




  • Warto wiedzieć że... beta

    Andokides (II połowa VI wieku p.n.e.) - grecki garncarz attycki, działający w Atenach w l. 530-515 p.n.e., uważany za twórcę techniki czerwonofigurowej.
    Ateny (nowogr. Αθήνα = Athina, st.gr. Ἀθῆναι = Athenai, łac. Athenae) – stolica i największe miasto Grecji. Jeden z najważniejszych ośrodków turystycznych Europy z zabytkami kultury antycznej.
    Starożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. Starożytna Grecja uważana jest za kolebkę cywilizacji zachodniej. Grecka kultura, sztuka, mitologia, filozofia, nauka zostały za pośrednictwem Rzymian przekazane Europie i wywierały na jej mieszkańców ogromny wpływ w różnych okresach dziejów.
    Dionizos (także Bakchos, Bachus, gr. Διώνυσος Diṓnysos, Διόνυσος Diónysos, Βάκχος Bákchos, łac. Dionysus, Bacchus) – w mitologii greckiej bóg dzikiej natury, winnej latorośli i wina, reprezentujący jego upajający i dobroczynny wpływ. Syn Zeusa i śmiertelniczki Semele. Jego kult przywędrował do Grecji ze Wschodu, z Tracji, około VI wieku p.n.e, choć jego imię pojawia się na mykeńskich zabytkach z XIV-XIII w. p.n.e., wśród innych bogówa. Na cześć Dionizosa odbywały się Dionizje, jego kult sprawowały bachantki, które organizowały ekstatyczne misteria.
    Satyr (gr. Σάτυρος Satyros) – bóg grecki; demon leśny; bóstwo płodności; według niektórych ojcem satyrów był Hermes, matką Iphtime; choć nie wymieniane przez Homera, u Hezjoda określane są mianem braci nimf górskich i Kuretów. Fakt, że kojarzono satyrów z nimfami, kultem dionizyjskim oraz płodnością natury wskazuje na pierwotnie chtoniczną naturę tego bóstwa.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.015 sek.