• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pschent

    Przeczytaj także...
    Górny Egipt (egip. Ta Shemau) – kraina starożytnego Egiptu nazwana tak dla odróżnienia od leżącej na północ od niej krainy Dolnego Egiptu. Za panowania faraonów zwana była "ziemią jęczmienia".Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.
    Język grecki klasyczny, greka klasyczna – stadium rozwojowe języka greckiego, używanego w okresie klasycznym (500 r. p.n.e. - 350 r. p.n.e.) starożytnej Grecji. Był to jeden z ważniejszych języków starożytności, rozpowszechniony na znacznych obszarach Półwyspu Bałkańskiego i Azji Mniejszej oraz na Cyprze. Dzisiaj ten język można studiować na filologii klasycznej. Był to język bogatej literatury, w okresie klasycznym działali Tukidydes, Arystofanes, Platon, mówcy ateńscy.
    Pschent

    Pschent (stgr. ψχέντ pschent, egip. pa-sechemti – dwie potężne) – podwójna korona władców Górnego i Dolnego Egiptu, czyli władców starożytnego Egiptu.

    Pschent na głowie króla-boga Horusa

    Powstała ona z połączenia białej, wysokiej korony Górnego Egiptu (hedżet) z czerwoną, niską, koroną Dolnego Egiptu (deszeret). Z przodu korony znajdowała się święta kobra (łac. ureusz) umieszczana na czole jako znak boskiej ochrony, symbolizująca boginię Uadżet, czczoną w Dolnym Egipcie, oraz sęp, symbol bogini Nechbet z Górnego Egiptu.

    Hedżet - biała korona egipskich władców przypominająca owalną mitrę. Był to atrybut władzy faraona nad Górnym Egiptem.Deszeret (staroegip. dšrt) także net – (czerwona) lub biti (należąca do pszczoły) – korona egipskich władców o kształcie ściętej czapy o wysokiej tylnej części – miset, dekorowanej z przodu spiralą chabet. Był to atrybut władzy faraona nad Dolnym Egiptem.

    Obecność symboli obu bogiń na koronie miała wyrażać opiekę bóstw z obu królestw nad faraonem i jego krajem. Podwójna korona była symbolem zjednoczenia całego Egiptu pod władzą faraona i widocznym znakiem podległości obu egipskich królestw jednemu władcy.


    Ureusz także Ureus - w starożytnym Egipcie symbol władzy boskiej i królewskiej w postaci świętego węża - postać z głową sępa i tułowiem atakującej samicy kobry.Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Tytulatura i ikonografia władców. W: Andrzej Ćwiek, Marek Chłodnicki: Śmierć i życie w starożytnym Egipcie : wystawa ze zbiorów Muzeum Egipskiego i Zbioru Papirusów w Berlinie oraz Państwowego Muzeum Sztuki Egipskiej w Monachium. et al.. Poznań: Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, 2005, s. 33. ISBN 978-83-907529-7-6.
    2. Tytulatura i ikonografia władców. W: Kazimierz Michałowski: Nie tylko piramidy... : sztuka dawnego Egiptu. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 35. ISBN 978-83-214-0459-2.
    Uadżet lub Uadżyt (polskie), Wadjet (angielskie), staroegip. - W3ḏyt, egip. - Uto-Uadżet, Uadżet, Uadżit; gr. Uto, Buto, Edżo, Udżo; łac. Uraeus, stąd forma ureusz. Bogini staroegipska czczona w Dolnym Egipcie. Przedstawiana była w postaci kobry-Ureusza. Jej imię wywodziło się od koloru papirusu (rośliny-symbolu Dolnego Egiptu), a oznaczało dosł. [Ta] zielona. Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e. Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską i został zastąpiony w Egipcie językiem arabskim.




    Warto wiedzieć że... beta

    Kobra egipska, wąż Kleopatry (Naja haje) – gatunek jadowitego węża z rodziny zdradnicowatych. Występuje na obszarze Afryki Centralnej i Północnej, a także na Półwyspie Arabskim.Czasami spotykana na przedmieściach Kairu. Dorasta przeważnie do 2 m, maksymalnie do 3 m. Ubarwienie brązowe, żółtawe lub oliwkowe. W razie zagrożenia, podobnie jak wszystkie kobry, błyskawicznie unosi przód ciała rozszerzając jego szyjny odcinek na kształt kaptura. Żywi się drobnymi kręgowcami, takimi jak żaby, ropuchy, jaszczurki, węże, ptaki oraz ssaki.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.606 sek.