• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przewodnik turystyczny



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Tatry (514.5, słow. Tatry, niem. Tatra, węg. Tátra) – najwyższe pasmo w łańcuchu Karpat, również najwyższe między Alpami a Uralem i Kaukazem. Są częścią Łańcucha Tatrzańskiego, w Centralnych Karpatach Zachodnich. Centrum Przewodnictwa Tatrzańskiego (CPT) – stowarzyszenie powstałe w marcu 1990 roku jako Centrum Przewodnictwa Tatrzańskiego PTTK-TPN. W 1999 r. zostało przekształcone w samodzielne Centrum Przewodnictwa Tatrzańskiego z siedzibą w Zakopanem. Jego zadaniem jest reprezentowanie przewodnictwa tatrzańskiego na zewnątrz i koordynacja wszystkich spraw z nim związanych.
    Turyści z przewodnikiem w Petrze, Jordania

    Przewodnik turystyczny – osoba zawodowo oprowadzająca turystów lub odwiedzających po wybranych obszarach, miejscowościach i obiektach, udzielająca o nich fachowej informacji oraz sprawująca opiekę nad turystami lub odwiedzającymi.

    Przewodnicy turystyczni w Polsce[ | edytuj kod]

    Do 31 grudnia 2013 roku do pełnienia zawodu przewodnika turystycznego wymagane były odpowiednie uprawnienia (wydawane przez marszałka województwa, właściwego dla miejsca zamieszkania, potwierdzone legitymacją i odznaką) do udzielenia informacji turystycznych i krajoznawczych oraz do oprowadzenia wycieczek i turystów indywidualnych po obiektach, trasach i miejscowościach. W chwili obecnej obowiązek uprawnień został zachowany jedynie dla przewodników górskich. W odniesieniu do przewodników miejskich i terenowych zawód ten został przez Ministerstwo Sprawiedliwości uwolniony. W związku z tym obowiązki przewodnika może w tej chwili wykonywać każdy. W niedługim czasie mogą powstać systemy szkolenia przewodników turystycznych przez organizacje branżowe, które jednak nie będą mieć żadnego usankcjonowania prawnego i mogą jedynie posiadać status dobrowolny.

    Kurs przewodnicki – szkolenie dające uprawnienia przewodnika turystycznego - górskiego, miejskiego lub terenowego. Pod względem terenu uprawnień w Polsce wyróżnia się obecnie:Pilot wycieczek (ew. rezydent turystyczny) – zawód (nr 511301 w klasyfikacji zawodów i specjalności) wykonywany przez osoby posiadające uprawnienia do kierowania imprezą turystyczną. Od stycznia 2014 roku na polskim rynku turystycznym nie będzie prawnego obowiązku uzyskania licencji pilota wycieczek ani przewodnika miejskiego lub terytorialnego. Rynek pracy pilotów i przewodników zostanie zwolniony od regulacji urzędowych, nie będzie państwowych egzaminów ani obowiązkowych kursów, a biura podróży będą mogły zatrudniać jako pilota i przewodnika każdą zainteresowaną taką pracą osobę. Do końca 2013 roku uprawnienia pilota wycieczek uzyskać można na kursie zawodowym zakończonym egzaminem przed właściwą terytorialnie komisją egzaminacyjną powoływaną przez marszałków województw. Urzędy marszałkowskie prowadzą ewidencję nadanych uprawnień pilota. Nadanie uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek poświadcza legitymacja i identyfikator.

    Uprawnienia (do 31.12.2013)[ | edytuj kod]

    Przewodnikiem turystycznym może być osoba, która posiada uprawnienia określone ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1553). Funkcja przewodnika turystycznego to przede wszystkim sumienne sprawowanie opieki nad uczestnikami podczas oprowadzania wycieczek, jak również fachowe udzielanie im informacji o kraju, odwiedzanych miejscowościach, obszarach i obiektach. Po deregulacji w roku 2013 w ustawie pozostały zapisy jedynie o przewodnikach górskich (zniesiona została także kategoria przewodników wysokogórskich na rzecz przewodników tatrzańskich II i I klasy).

    Przewodnik tatrzański – współcześnie przewodnik turystyczny górski mający uprawnienie do prowadzenia wycieczek na terenie Tatr.Sudety (332) – łańcuch górski na obszarze południowo-zachodniej Polski i północnych Czech, stosunkowo niewielki skrawek znajduje się w Niemczech; najwyższy szczyt Śnieżka, 1602 m n.p.m.; są najwyższą częścią Masywu Czeskiego oraz najwyższymi górami Czech. Ciągną się od Doliny Łaby po Bramę Morawską. Od północnego wschodu obcięte są wyraźnym uskokiem – uskokiem sudeckim brzeżnym od Przedgórza Sudeckiego. Północna granica z Niziną Śląsko-Łużycką na linii Złotoryja – Bolesławiec – Zgorzelec jest umowna. Również południowa granica na obszarze Czech i Moraw jest dość zawikłana.

    Rozróżniano 4 kategorie przewodników turystycznych:

  • przewodnik górski dla określonych obszarów górskich (Beskidy, Tatry, Sudety),
  • przewodnik miejski dla poszczególnych miast oraz obszarów i obiektów znajdujących się w strefie podmiejskiej, jeżeli są one związane z historią, kulturą lub gospodarką miasta,
  • przewodnik terenowy dla poszczególnych województw lub regionów (włącznie z miastami położonymi w obrębie województwa lub regionu),
  • przewodnik wysokogórski międzynarodowy bez ograniczeń terytorialnych.
  • Uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek otrzymuje osoba, która:

    Marszałek województwa – przewodniczący zarządu województwa, organu wykonawczego samorządu województwa. Stanowisko marszałka województwa utworzono 1 stycznia 1999 ustawą z 1998 w ramach reformy administracyjnej.Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze (PTTK) – stowarzyszenie powstałe z połączenia w 1950 roku Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego i Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, grupujące turystów i krajoznawców. Towarzystwo stawia sobie za zadanie upowszechnianie na terenie Polski turystyki kwalifikowanej i krajoznawstwa.
  • ukończyła 18 lat i szkołę średnią,
  • posiada stan zdrowia umożliwiający wykonywanie zadań przewodnika (potwierdza to odpowiednia komisja lekarska),
  • nie była karana za przestępstwa umyślne lub inne popełnione w związku z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek,
  • odbyła szkolenie i praktykę przewodnicką oraz zdała egzamin na przewodnika turystycznego przed komisją, powołaną przez Marszałka województwa.
  • Kursy na uzyskanie uprawnień przewodnika turystycznego są zwykle organizowane przez istniejące Koła Przewodników Górskich, kluby PTTK, biura podróży, organizacje studenckie lub inne organizacje, posiadające zezwolenie Marszałka danego województwa.

    Studenckie Koła Przewodnickie zaczęły powstawać w latach 50. by szkolić kadrę do prowadzenia górskich obozów wędrownych w środowisku akademickim. Obecnie istnieje 13 studenckich kół przewodnickich.Beskidy (cz., słow. Beskydy, ukr. Бескиди, ang. Beskids, niem. Beskiden) – grupa pasm górskich w Karpatach zewnętrznych rozciągająca się od rzeki Beczwy na zachodzie (Czechy) po rzekę Czeremosz (Ukraina) na wschodzie. Szerokość pasma Beskidów wynosi ok. 50–70 km, a ich długość ok. 600 km.
     Osobny artykuł: kurs przewodnicki.

    Uprawnienia przewodnikom turystycznym wycieczek wydają, odmawiają wydania, zawieszają i przywracają oraz cofają Marszałkowie województw, właściwi terytorialnie dla miejsca zamieszkania przewodnika turystycznego, na drodze decyzji administracyjnej.

    Do zadań przewodnika turystycznego należy:

  • oprowadzanie wycieczek,
  • fachowe udzielenie informacji o kraju, odwiedzanych miejscowościach, obszarach i obiektach turystycznych; uświadomienie turystom bogactwa kulturalnego naszego państwa, zabytków, pomników, które są naszym wspólnym dziedzictwem,
  • w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu – uczenie poszanowania natury,
  • opieka nad turystami,
  • udzielanie pierwszej pomocy,
  • przestrzeganie, popularyzowanie zasad kultury turystycznej, opieki nad zabytkami i ochrony przyrody,
  • podnoszenie kwalifikacji, ciągłe pogłębianie wiedzy, przestrzeganie regulaminu przewodnickiego,
  • noszenie odznaki.
  • Ponadto powinien być on kwalifikowanym turystą, miłośnikiem krajoznawstwa, odznaczającym się szeregiem cech osobistych, które wraz z posiadaną wiedzą i umiejętnościami pozwolą mu w pełni wykonać powierzone zadanie.

    Rodzaje przewodników[ | edytuj kod]

  • Terenowy
  • łączy funkcje przewodnika miejskiego, górskiego i muzealnego w zależności od trasy (autokarowe, piesze, rowerowe)
  • prowadzenie uczestników imprezy określoną w programie trasą
  • dbanie o bezpieczeństwo turystów, udzielenie pomocy w razie potrzeby
  • przekazywanie informacji o geografii, historii, kulturze, gospodarce danego regionu
  • dopilnowanie realizacji całego programu imprezy i ich zgodności z zamówieniem
  • rozbudzenie wśród uczestników imprezy chęci do uprawiania turystyki i krajoznawstwa.
  • Górski (tatrzańscy, sudeccy, beskidzcy)
  • przekazywanie informacji o trasie i okolicy
  • zapoznanie z walorami regionu i ciekawszymi okazami przyrody na trasie, np. drzewa, skały
  • troska o bezpieczeństwo oprowadzanych turystów
  • dostosowanie trasy wyprawy do możliwości i ekwipunku turystów
  • instruowanie turystów o sposobach posługiwania się sprzętem i zachowania się w górach
  • zapewnienie turystom pomocy w razie potrzeby
  • zachęcanie uczestników wyprawy do ochrony przyrody
  • dobre zdrowie, kondycja fizyczna
  • odpowiedzialność, zaangażowanie
  • stanowczość.
  • Miejski
  • przedstawienie miasta i poszczególnych jego obiektów (kościoły, zamki, pałace, kamienice, place, pomniki, muzea itp.) w sposób, który umożliwi turyście zachowanie w pamięci nie tylko jego obrazu, ale i w miarę skondensowanej wiedzy
  • powiązanie informacji o mieście z historią, kulturą i geografią całego kraju, a także wskazanie miejsca miasta w życiu społecznym i gospodarczym państwa
  • ukazanie powiązań historycznych, kulturalnych i innych z historią i kulturą Europy
  • prezentacja miasta z uwzględnieniem różnic i analogii w stosunku do miasta lub kraju, z którego pochodzą turyści
  • znajomość historii kraju i historii powszechnej, historii miasta i poszczególnych obiektów wraz z ich wnętrzami, setkami obrazów, rzeźb, detali architektonicznych, symboliki
  • opanowanie umiejętności łatwego nawiązywania kontaktu z ludźmi
  • zachowanie w każdej sytuacji opanowania i grzeczności
  • doskonała orientacja w terenie, dobra organizacja.
  • Muzealny
  • przedstawienie ekspozycji muzealnej w sposób przystępny dla słuchaczy: przewodnik musi dobrać odpowiedni klucz słowny, tzn. grupie wykształconej musi przedstawić nie tylko sam eksponat, ale omówić też całość zjawisk i kierunków myślenia, scharakteryzować epokę, często ze szczegółami, wobec grupy dzieci wiele szczegółów zostanie ominiętych (przewodnik będzie musiał posługiwać się językiem prostym, bez słownictwa naukowego).
  • Przewodnictwo studenckie[ | edytuj kod]

    Ustawa nie obejmuje przewodników studenckich, którzy w rozumieniu ustawy nie posiadają uprawnień przewodnickich, ale stanowią organ szkolący przyszłych przewodników pod kątem egzaminu państwowego na przewodnika. Przewodników studenckich szkolą Studenckie Koła Przewodnickie, prowadząc kursy przewodnickie. Zwyczajowo przewodnicy tacy nazywani są również po prostu przewodnikami, niemniej posiadają oni jedynie prestiżowe funkcje w swoich i pokrewnych organizacjach. Warto jednak zaznaczyć, że niejednokrotnie kursy w studenckich kołach przewodnickich są jedynymi uprawnionymi do szkolenia kandydatów na przewodników („państwowych”) przed egzaminami państwowymi.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.638 sek.