• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przeszczepienie nerki



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (szw. Nobelpriset i fysiologi eller medicin) – jest nagrodą przyznawaną corocznie przez Instytut Karolinska za wyjątkowe osiągnięcia naukowe z różnych dziedzin fizjologii lub medycyny. Jest jedną z pięciu Nagród Nobla ustanowionych w testamencie przez Alfreda Nobla (zm. w 1896 roku). Jak zapisał on w swoim testamencie, nadzór nad nagrodą sprawuje Fundacja Noblowska, a przyznawana jest ona przez zgromadzenie wybierane przez Instytut Karolinska. Określana potocznie jako „Nagroda Nobla z medycyny”, w rzeczywistości była precyzyjnie opisana przez Nobla w jego testamencie, jako nagroda z „fizjologii lub medycyny”. Z tego powodu może być przyznana w każdej ze szczegółowych dziedzin obu tych nauk. Pierwszym laureatem nagrody był w roku 1901 Niemiec Emil Adolf von Behring.Arteriografia – diagnostyczne badanie radiologiczne, którego zadaniem jest obrazowanie światła naczyń tętniczych.
    Techniki zabiegowe[ | edytuj kod]

    Nefrektomia u dawcy zmarłego[ | edytuj kod]

    Przed upowszechnieniem się operacji transplantacji innych narządów, nerka była usuwana w identyczny sposób u dawcy żywego jak i martwego. W chwili obecnej standardem jest usunięcie obu nerek en bloc, przy jednoczesnym utrzymaniu przepływu płynu do perfuzji. Jama otrzewnej jest otwierana poprzez cięcie wzdłuż pośrodkowej linii ciała, zaczynające się od wcięcia nadmostkowego, aby ułatwić usunięcie narządów położonych ponad przeponą. Jeżeli w obszarze jamy brzusznej nie stwierdzono żadnych zmian patologicznych, jelita zostają odciągnięte na bok i przecina się otrzewną ścienną, przykrywającą m.in. aortę i żyłę główną dolną (IVC). Z przestrzeni zaotrzewnowej usuwa się dwunastnicę i trzustkę, tak aby uzyskać dostęp do naczyń krwionośnych. Po wypreparowaniu naczyń, dochodzących do pobieranych narządów, aorta i IVC są przecinane tuż nad miejscem rozwidlenia. W ich światło wprowadza się kaniule o dostatecznie szerokiej średnicy, którymi rozpoczyna się wsteczną perfuzję. Nerki, które natychmiast stają się blade i zimne, wypreparowuje się, uważając na struktury wnękowe i moczowody. Pełny blok obejmujący nerki zawieszone na szypule naczyniowej, wraz z odchodzącymi od nich moczowodami, jest wycinany i natychmiast lokowany w basenie z zimnym roztworem do konserwacji. W takich warunkach można dość swobodnie dokończyć preparowanie.

    Zespół Alporta (ang. Alport syndrome, łac. sydroma Alport) – uwarunkowane genetycznie, postępujące schorzenie nerek, charakteryzujące się hematurią, często skojarzoną z neurogenną głuchotą i zmianami w obrębie narządu wzroku. Opisany w 1927 przez Cecila Alporta.Białaczka (łac. leucaemia) – nazwa grupy chorób nowotworowych układu krwiotwórczego. Nazwa historycznie wywodzi się od białawego koloru próbki krwi chorego na ostrą białaczkę. Białaczka charakteryzuje się ilościowymi i jakościowymi zmianami leukocytów we krwi, szpiku i narządach wewnętrznych (śledzionie, węzłach chłonnych). Występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet w proporcji 3:2.
    Cięcie boczne u dawcy nerki (uwidoczniono trzy najniższe żebra)

    Nefrektomia u dawcy żywego[ | edytuj kod]

    Laparotomia[ | edytuj kod]

    Operację przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Zwykle do pobrania wybiera się nerkę lewą, od której odchodzą dłuższe naczynia żylne, co ułatwia powtórne umocowanie. Ważniejszym kryterium jest jednak liczba tętnic, które zasilają narząd; pojedyncze naczynie zmniejsza ilość wymaganych zespoleń. Istnieje wiele odmiennych technik przeprowadzania samej operacji. Brzuch zwykle zostaje otwarty cięciem bocznym. Po przekrojeniu powięzi nerkowej odsłaniana jest krzywizna większa nerki wraz z górnym biegunem, a następnie struktury wnęki. Mniejsze naczynia krwionośne należy podwiązywać z pewną dozą ostrożności, aby zbytnie naprężenia nie wpłynęły ujemnie na perfuzję organu. Moczowód jest uwalniany wraz z przylegającą do niego tkanką, aby przypadkowo nie przerwać źródeł ukrwienia. Pobranie narządu przeprowadza się często równocześnie do operacji biorcy; z przecięciem tętnicy i żyły nerkowej czeka się do momentu przygotowania warunków na wprowadzenie transplantu. Z usuniętej nerki zalegająca krew jest wymywana płynem Ringera z dodatkiem heparyny. Narząd trafia do miski z lodem i roztworem konserwującym, gdzie mogą być przeprowadzane do końca zabiegi oczyszczania go z otaczających fragmentów powięzi i tkanki tłuszczowej. Tak przeprowadzona procedura jest uznana za wysoce skuteczną i możliwie bezpieczną dla dawcy. Pomimo wieloletniej praktyki w wykonywaniu nefrektomii, pacjenci niechętnie poddają się takim operacjom, głównie ze względu na strach przed zabiegiem i świadomością grożących powikłań. Wychodząc naprzeciw tym obawom, od połowy lat 90. intensywnie rozwijane są małoinwazyjne metody pobierania nerek do przeszczepu.

    Nefropatia IgA (choroba Bergera, łac. nephropathia IgA; morbus Bergeri, ang. nephropathy IgA) – glomerulopatia, w której dochodzi do odkładania się złogów immunoglobuliny A (IgA) w mezangium. Klinicznie objawia się nawracającym krwinkomoczem lub krwiomoczemWrzód (łac. ulcus) – wykwit wtórny mający charakter otwartej rany na powierzchni skóry, błony śluzowej lub rogówki. Do wytworzenia wrzodu dochodzi w wyniku uszkodzenia tkanek wikłanego toczącymi się lokalnie procesami o charakterze zapalno-martwicowym, co skutkuje przerwaniem ciągłości nabłonka i uszkodzeniem leżących głębiej struktur tkankowych. Do bezpośrednich przyczyn powstawania wrzodów można zaliczyć uraz (fizyczny, chemiczny, termiczny), zakażenie lub niedokrwienie tkanek. Gojenie się wrzodów zwykle przebiega z trudnościami, miewa charakter przewlekły i kończy się wytworzeniem blizny.

    Metoda laparoskopowa[ | edytuj kod]

    Zabieg laparoskopowy ma kilka znaczących zalet w porównaniu do operacji wykonywanych na otwartym brzuchu. Pacjenci po laparoskopii szybciej wychodzą ze szpitala (średnio o 2 dni), potrzebują mniej silnych środków przeciwbólowych oraz wcześniej powracają do pełnej aktywności zawodowej (zwykle po 16. zamiast 52. dniach rekonwalescencji). W przypadku zespołu doświadczonych specjalistów z tej dziedziny jest ona równie bezpieczna i efektywna jak jej tradycyjny odpowiednik. Przy wszystkich wymienionych zaletach tego podejścia należy również wspomnieć o ograniczeniach, jakie ono narzuca. Mała liczba przystosowanych ośrodków (np. w wypadku Polski) powoduje, że nie można jeszcze dokonać ostatecznego porównania skuteczności obu metod. Wiedza o radzeniu sobie z ewentualnymi komplikacjami jest nadal ograniczona, z powodu czego technikę laparoskopową używa się głównie do najmniej skomplikowanych przypadków (nerka lewa, pojedyncza tętnica, itp.) Decydującym argumentem na rzecz laparoskopii pozostaje jednak jej społeczna akceptacja, dająca w rezultacie wzrost liczby potencjalnych dawców.

    Alexis Carrel (ur. 28 czerwca 1873 w Lyonie, zm. 5 listopada 1944 w Paryżu) – francuski chirurg, filozof i moralista. Laureat nagrody Nobla z fizjologii i medycyny w 1912 roku.Tkanka mięśniowa gładka (textus muscularis glaber) - rodzaj tkanki mięśniowej, która składa się z wrzecionowatych komórek, zawierających jedno centralnie położone jądro komórkowe. Filamenty w tej tkance są ułożone nieregularnie (brak prążkowania).

    Transplantacja[ | edytuj kod]

    Pacjent zostaje poddany znieczuleniu ogólnemu. Przy przeprowadzaniu połączeń naczyniowych istotne jest należyte zwiotczenie mięśni gładkich, najlepiej środkami nieobciążającymi nerek i wątroby. Obecnie praktykuje się lokowanie nerki po przeciwnej stronie do miejsca jej pobrania, tak aby leżący powierzchownie moczowód był łatwo dostępny w razie późniejszych interwencji urologicznych. Przed wykonaniem połączeń jest czas na dokładne wypreparowanie struktur przeszczepianego narządu i odpowiednie uformowanie zakończeń naczyń.

    Kreatynina (z gr. kreas − mięso, nazwa systematyczna: 2-imino-1-metyloimidazolidyn-4-on) − organiczny związek chemiczny, pochodna kreatyny. Jest bezwodnikiem kreatyny, występuje we krwi i moczu. Stanowi produkt metabolizmu, jest wydalana z organizmu przez nerki z moczem stanowiąc oprócz mocznika jeden z głównych związków azotowych. Powstaje w organizmie w wyniku nieenzymatycznego rozpadu fosforanu kreatyny. Ilość wydalanej w ciągu doby kreatyniny zależy od masy mięśni i jest charakterystyczna dla danego organizmu. Średnio z moczem wydala się ok. 14-26 mg kreatyniny na kilogram masy ciała.Ultrasonografia dopplerowska, USG dopplerowskie, badanie dopplerowskie, USG Dopplera – jedno z podstawowych badań w diagnostyce chorób układu krążenia. Pozwala na ocenę przepływu krwi w dużych tętnicach i żyłach, wykorzystując zmiany częstotliwości fal ultradźwiękowych odbitych od poruszających się krwinek. Analizując odbitą od nich falę ultradźwiękową, można wykreślić kierunek i prędkość przepływu krwi.
    Operacja biorcy. Przeszczepioną nerkę łączy się zwykle z naczyniami biodrowymi zewnętrznymi.

    Nacięcie (skośne według Rutherforda-Morisona, lub pochodne), poprowadzone równolegle do więzadła pachwinowego, ciągnie się od guzka łonowego do kolca biodrowego przedniego górnego. Dostęp do przestrzeni zaotrzewnowej można uzyskać bez przecinania znacznych partii mięśni przedniej ściany jamy brzusznej. W celu odkrycia pęcherza moczowego należy przeciąć naczynia nabrzuszne dolne, a u kobiet dodatkowo więzadło obłe macicy. Z powodu ryzyka niepożądanych komplikacji struktury powrózka nasiennego pozostawia się nienaruszone.

    Unia Europejska, UE – gospodarczo-polityczny związek 27 demokratycznych państw europejskich. Unia powstała 1 listopada 1993 roku – na mocy podpisanego 7 lutego 1992 traktatu z Maastricht – jako efekt wieloletniego procesu integracji politycznej, gospodarczej i społecznej. Korzenie współczesnej integracji europejskiej sięgają okresu powojennego i ograniczały się do 6 państw zachodnioeuropejskich. Państwa te tworzyły wiele form i mechanizmów współpracy, powoływały organizacje, instytucje i organy, których celem było wzmocnienie jedności między nimi. W 1993 nadrzędną wobec wszystkich poprzednich organizacji została Unia Europejska, sama otrzymując nieznaną wcześniej hybrydową formułę sui generis. Limfocyty T inaczej limfocyty grasicozależne (T od łac. thymus - grasica) – komórki układu odpornościowego należące do limfocytów odpowiedzialne za komórkową odpowiedź odpornościową. Komórki prekursorowe, nie posiadające cech limfocytów T, wytwarzane są w czerwonym szpiku kostnym, następnie dojrzewają głównie w grasicy, skąd migrują do krwi obwodowej oraz narządów limfatycznych. Stężenie limfocytów T we krwi obwodowej wynosi 0,77–2,68 x 10/l. Czas życia limfocytów T wynosi od kilku miesięcy do kilku lat.

    Naczynia nerki są przyszywane do naczyń biodrowych biorcy. W zależności od długości struktur, pozostających do dyspozycji operatora, połączenie jest dokonywane na poziomie tętnicy i żyły biodrowej wewnętrznej lub zewnętrznej (najczęstsza opcja). Jeżeli są obecne dodatkowe nerkowe naczynia tętnicze, łączy się je wspólnie jeszcze przed zabiegiem; w wypadku żył obfite krążenie oboczne zapewnia dopływ krwi, nawet przy usunięciu dodatkowych odgałęzień. Tego typu odmiany anatomiczne występują często (25-30% przypadków).

    Trzustka (łac. pancreas) – narząd gruczołowy położony w górnej części jamy brzusznej. Ma nieregularny, wydłużony i spłaszczony w wymiarze grzbietowo-brzusznym kształt. Wymiar podłużny w rzucie poprzecznym porównywany do kształtu młotka lub haczyka (wygięty częścią środkową do przodu). W rzucie czołowym kształt przypomina literę S. U osoby żywej jest szaroróżowa, a na zwłokach szarobiała. Budowa zrazikowa dobrze zaznacza się na powierzchni gruczołu i nadaje mu wygląd guzkowaty. Na powierzchni trzustki może gromadzić się tkanka tłuszczowa, która wygładza jej powierzchnię i nadaje zabarwienie bardziej żółtawe. Miąższ narządu jest spoisty i miękki. Pod względem funkcjonalnym trzustka składa się z części wewnątrzwydzielniczej (hormonalnej, odpowiedzialnej za wytwarzanie kilku hormonów m.in. insuliny i glukagonu) i zewnątrzwydzielniczej (trawiennej, produkującej zawierający enzymy trawienne sok trzustkowy (łac. succus pancreaticus), zwany śliną brzucha ze względu na podobieństwo konsystencji i barwy do śliny).Grupy krwi – zestawy antygenów, obecnych na powierzchni krwinek czerwonych. W zależności od układu grupowego pod uwagę brane są różne zestawy antygenów. Niezgodność w obrębie układu grupowego wiąże się z reakcją odpornościową organizmu polegającą na wytworzeniu przeciwciał skierowanych przeciwko nieprawidłowym antygenom obecnym na erytrocytach. W ramach tego samego gatunku może istnieć wiele układów grupowych krwinek czerwonych. Zachowanie zasad zgodności w obrębie układów grupowych krwi jest istotne podczas transfuzji krwi, przeszczepianiu narządów oraz w ciąży.
    Przekrój anatomiczny przez pęcherz moczowy

    Powstały różne koncepcje zespolenia moczowodu z pęcherzem. Zaleca się, aby moczowód przechodził pod powrózkiem nasiennym, w celu uniknięcia nadmiernych napięć i skręceń. Technika Litcha przewiduje nacięcie mięśniówki i błony śluzowej pęcherza, do której doszywany jest koniec przewodu. Odmienne podejście obejmuje wprowadzenie fragmentu moczowodu do środka zbiornika i zaszycie go „od wewnątrz”. W trudniejszych przypadkach miedniczkę nerkową łączy się bezpośrednio z miedniczką, moczowodem lub pęcherzem biorcy. W każdym wypadku czynione są starania, aby zapobiec cofaniu się płynu. Pęcherz na czas operacji wypełnia się błękitem metylowym bądź innym środek antyseptycznym. Wprowadzenie do moczowodu stentu zapewnia drożność i zabezpiecza przed możliwym przeciekiem; wyjmuje się go w późniejszym okresie.

    Komórki dendrytyczne (ang. dendritic cell, DC) są jedynymi, uznawanymi powszechnie za profesjonalne, komórkami prezentującymi antygen. Odgrywają one zatem podstawową rolę w pobudzaniu limfocytów, zwłaszcza dziewiczych. Nazwa komórki dendrytycznej pochodzi od charakterystycznego wyglądu, podobnego do komórki nerwowej, która posiada liczne, rozgałęziające się wypustki (dendryty).Odrzucanie przeszczepu jest to obronna reakcja organizmu na obce białko, które znajduje się w przeszczepianej tkance lub organie.

    Pozostawianie w zaszytej ranie cewnika odprowadzającego płyn wzbudza pewne zastrzeżenia z powodu zwiększonego ryzyka zakażenia bakteryjnego. W razie zaistnienia takiej potrzeby, powinien być to całkowicie zamknięty system, usuwany przy najbliższej możliwości.

    Transplantacja u dzieci[ | edytuj kod]

    Różnice występują wyłącznie u małych dzieci; starsze wiekiem, w tym nastolatki, są operowane identycznie jak osoby dorosłe.

    Rafinoza – organiczny związek chemiczny z grupy węglowodanów będący trisacharydem zbudowanym z glukozy, fruktozy i galaktozy, według nomenklatury chemicznej nazywany jest galaktozylo-(1, 6)-glukozylo-(1, 2)-fruktofuranozydem o wzorze sumarycznym C18H32O16. W postaci uwodnionej krystalizuje, tworząc igły. Rozpuszcza się w wodzie i metanolu, jest nierozpuszczalny w eterze dietylowym. Występuje w wielu roślinach np. w nasionach bawełny, a w małych ilościach w burakach cukrowych i soi.Rak (łac. carcinoma, z łac. cancer – "rak, krab", z gr. καρκινος /karkinos/ – "rak, krab morski") – nazwa grupy chorób nowotworowych będących nowotworami złośliwymi wywodzącymi się z tkanki nabłonkowej.

    Dziecięcy dawca. Nerki pochodzące od małych dawców (<15 kg) mogą być dostarczone biorcy dorosłemu, jednak wskazane jest wówczas przeszczepienie naraz obydwu, w układzie pojedynczym (en bloc). Krążenie jest przywracane przez połączenie pnia aorty i IVC, z których odchodzą naczynia nerkowe, do naczyń biodrowych biorcy.

    Sacharoza, C12H22O11 – organiczny związek chemiczny z grupy węglowodanów będący zasadniczym składnikiem cukru trzcinowego i cukru buraczanego. Cząsteczka tego disacharydu zbudowana jest z D-fruktozy i D-glukozy połączonych wiązaniem (1→2)-β-O-glikozydowym.Współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR, z ang. glomerular filtration rate) – ilość osocza przefiltrowana w jednostce czasu przez kłębuszki nerkowe do tzw. moczu pierwotnego. Zwykle podawany jest w ml/min lub w ml/(min×1,72m²) (czyli po przeliczeniu na standardową powierzchnię ciała). Współczynnik GFR pozwala na ocenę stopnia wydolności nerek.

    Dziecięcy biorca. U pacjentów ważących mniej niż 20 kg preferowany jest dostęp przezotrzewnowy. Pod okrężnicą wstępującą istnieje wystarczającą ilość miejsca, aby nerkę połączyć bezpośrednio z dalszym odcinkiem aorty i żyły głównej dolnej. Zespolenie dokonane do bocznej ściany pnia naczyniowego nie powinno w rezultacie dawać komplikacji (na przykład względnej stenozy) w okresie intensywnego wzrostu dziecka. Część urologiczna pozostaje bez zmian.

    Azatiopryna (łac. azathioprinum) – organiczny związek chemiczny, antymetabolit, lek o silnym działaniu immunosupresyjnym i cytotoksycznym, który jest metylonitroimidazolową pochodną 6-merkaptopuryny. Po podaniu ulega biotransformacji w wątrobie i nerkach do 6-merkaptopuryny i metylonitroimidazolu. Końcowym metabolitem jest kwas tiomoczowy, który ulega wydaleniu z moczem. W Polsce azatiopryna jako lek jest dostępna pod nazwą handlową Imuran i Azathioprine, w postaci niewielkich żółtych lub koloru morelowego, obustronnie wypukłych tabletek z otoczką. Bywa też podawana dożylnie.Chimera (gr. Χίμαιρα, nazwa mitycznego potwora) – organizm zbudowany z komórek różniących się genetycznie.

    Przeszczepianie nerki z trzustką[ | edytuj kod]

    U osób cierpiących na zaawansowaną formę cukrzycy typu I przeprowadza się czasem łączne przeszczepienie obu organów, najbardziej zniszczonych przez postępującą chorobę. Narządy można pobrać razem tylko od dawcy zmarłego; jeżeli istnieje możliwość przekazania samej nerki od kogoś z rodziny, należy tę szansę wykorzystać. Transplantacja trzustki będzie przeprowadzona wówczas w późniejszym czasie.

    Immunosupresja to hamowanie procesu wytwarzania przeciwciał i komórek odpornościowych przez różne czynniki zwane immunosupresorami, najczęściej farmakologicznie przez leki immunosupresyjne (w przeszłości przez promieniowanie rentgenowskie).Powrózek nasienny (łac. funiculus spermaticus) – struktura anatomiczna, o długości 15-20 cm, którą stanowią wszystkie twory wchodzące i wychodzące z moszny, a następnie przechodzące przez kanał pachwinowy. W przebiegu powrózka, w zależności od jego sąsiedztwa wyróżniamy odcinek mosznowy (podskórny) oraz odcinek pachwinowy, biegnący w kanale pachwinowym.

    Opieka po zabiegu[ | edytuj kod]

    Jeżeli nie doszło do uszkodzenia nerki z powodu przejściowego niedokrwienia, diureza powinna rozpocząć się w przeciągu kilku minut od wznowienia krążenia. Największym wyzwaniem staje się kontrola objętości płynów w organizmie; stan hipowolemii nie sprzyja poprawnej pracy narządu, gdy tymczasem ich nadmiar może przyczynić się do poważnych zaburzeń w gospodarce elektrolitami.

    Śmierć mózgu – definicja śmierci utożsamiająca śmierć człowieka jako całości z nieodwracalnym ustaniem funkcji mózgu. Obecnie przyjęta w Polsce definicja śmierci jako śmierci całego mózgu obowiązuje od 2007 roku. Rozpoznanie śmierci mózgu pozwala na zaprzestanie dalszego, niecelowego leczenia oraz na pobranie ze zwłok narządów do celów transplantacyjnych.Przeciwciała, immunoglobuliny – rodzaj białek wydzielanych przez komórki plazmatyczne (czyli pobudzone limfocyty B) w przebiegu odpowiedzi odpornościowej typu humoralnego. Charakteryzują się one zdolnością do swoistego rozpoznawania antygenów.

    Leki i woda mogą być podawane doustnie już w przeciągu pierwszej doby po zabiegu, ponieważ dzięki dostępowi zaotrzewnowemu funkcja jelit nie była zakłócana. Cewnik jest usuwany w przeciągu paru dni. Leki obniżające ciśnienie, zobojętniające kwas oraz o działaniu przeciwgrzybiczym pomagają w szybszym przywróceniu homeostazy organizmu. Antybiotyki (trimetoprym, sulfametaksazol) zabezpieczają przed infekcją dróg moczowych. Zwykle powrót do zdrowia następuje szybko i spontanicznie, pod warunkiem, że na dysfunkcję nerek nie nakładały się inne schorzenia.

    Dializa (gr. diálysis - rozpuszczanie, rozdzielanie) – jest to metoda oczyszczania roztworów koloidalnych z elektrolitów przy użyciu błony półprzepuszczalnej.Bakteriemia - zakażenie krwi bakteriami, stwierdzone ich wyizolowaniem, może nie mieć żadnych następstw i powikłań. W przeciwieństwie do posocznicy nie ma objawów klinicznych wynikających z obecności drobnoustroju we krwi.

    Zarys terapii immunosupresyjnej[ | edytuj kod]

    Na niepowodzenie transplantacji nerki mogą wpłynąć zarówno mechanizmy o podłożu komórkowym jak i humoralnym. Terapia ma na celu zmniejszenie ryzyka odrzucenia przez wpływ na każdy z możliwych mechanizmów reakcji.

    Wzór chemiczny cyklosporyny

    Klasyczny repertuar[ | edytuj kod]

    Od lat 80. nieodzownymi lekami pozostają inhibitory kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus), które blokują produkcję interleukin – związków potrzebnych do koordynacji funkcji komórek układu odpornościowego. Znany jest szeroki zakres skutków ubocznym tych specyfików: nadciśnienie, hiperkalcemia, hiperlipidemia, zmiany troficzne dziąseł, dna moczanowa. Znamienne jest postępujące upośledzenie funkcji nerek o charakterystycznym przebiegu (zwłóknienie śródmiąższowe, mikrozwapnienia w cewkach, zanik cewek), pojawiające się, gdy następuje konieczność stosowania dużych dawek.

    Operacja, zabieg operacyjny, zabieg chirurgiczny – wszelkiego rodzaju zabiegi na narządach i tkankach ciała, służące poprawie stanu zdrowia i samopoczucia chorego, bądź postępowanie diagnostyczne przeprowadzane w taki sposób. Wbrew nazwie, zabiegi chirurgiczne nie należą do kompetencji wyłącznie lekarzy chirurgów - do operacji należy m.in. cięcie cesarskie, będące jednym z podstawowych zabiegów wykonywanych przez lekarza ginekologa. Miejsca przeznaczone do wykonywania zabiegów operacyjnych to bloki (sale) operacyjne.Błona komórkowa, plazmolema, plazmolemma (cytolemma, plasmolemma) – półprzepuszczalna błona biologiczna oddzielająca wnętrze komórki od świata zewnętrznego. Jest ona złożona z dwóch warstw fosfolipidów oraz białek, z których niektóre są luźno związane z powierzchnią błony (białka peryferyjne), a inne przebijają błonę lub są w niej mocno osadzone białkowym lub niebiałkowym motywem (białka błonowe).

    Działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne hormonów kory nadnerczy wpłynęło na wykorzystanie ich sztucznych pochodnych (prednizon) w dziedzinie transplantologii. Pomimo że same nie są w stanie zapobiec odrzuceniu (zmniejszają głównie jego objawy), podawane z pozostałymi środkami wykazują efekt synergistyczny. Do skutków ubocznych, wynikających z ich zróżnicowanej aktywności fizjologicznej, zaliczyć trzeba nadciśnienie, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, obraz zespołu Cushinga, osteoporozę, hiperlipidemię czy zmiany nastroju.

    Biegunka (łac. diarrhoea; potocznie rozwolnienie) – objaw kliniczny polegający na zwiększonej częstotliwości wypróżnień (według WHO ≥3/24h) lub zwiększonej ilości stolca (≥200g/24h), wraz ze zmianą konsystencji na płynną bądź półpłynną. Biegunce może towarzyszyć stan ogólnego osłabienia, gorączka czy też kurczowe bóle brzucha. Objaw ten trwający do 14 dni określany jest jako biegunka ostra, natomiast utrzymanie się objawów chorobowych ponad 4 tygodnie kwalifikuje do rozpoznania biegunki przewlekłej (niektórzy autorzy wyróżniają biegunkę uporczywą – trwającą 2-4 tygodnie).Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego są grupą nowotworów rozwijających się w tkankach mózgowia i rdzenia kręgowego. Mogą to być nowotwory pierwotne i przerzutowe, nowotwory pierwotne dzielą się na łagodne i złośliwe. Inaczej niż w innych lokalizacjach, nowotwory łagodne ośrodkowego układu nerwowego również nierzadko wiążą się z poważnym rokowaniem, ponieważ mogą wywierać objawy uciskowe.

    Kwas mykofenolowy (oraz ester) okazał się bardziej efektywny niż azatiopryna w terapii łączonej. Inhibitor syntezy puryn de novo, przeciwdziała namnażaniu się limfocytów T i B, które nie posiadają innych wystarczająco wydajnych szlaków wytwarzania zasad azotowych. Długoterminową konsekwencją jest leuko- i trombocytopenia oraz biegunki.

    Jama otrzewnej (łac. cavum peritonealis, saccus serosus peritonei, ang. peritoneal cavity) – przestrzeń potencjalna znajdująca się między otrzewną ścienną (peritoneum parietale) a otrzewną trzewną (peritoneum viscerale). W warunkach prawidłowych zawiera niewielką ilość płynu, w stanach patologii może gromadzić jego duże ilości (puchlina brzuszna). U mężczyzn nie ma połączenia z innymi jamami ciała, u kobiet otwierają się do niej ujścia jajowodów.Mannitol, mannit – organiczny związek chemiczny, polihydroksylowy alkohol cukrowy. Występuje w formie dwóch enancjomerów – D i L. Stanowi bogate źródło przyswajalnego węgla i dlatego jest dodawany do podłoży hodowlanych (np. podłoże Chapmana służące izolacji i identyfikacji bakterii z rodzaju Staphylococcus).

    Nowsze środki[ | edytuj kod]

    Sirolimus (rapamycyna) i ewerolimus, strukturalnie podobne do takrolimusu, mają odmienny mechanizm działania: blokują szlak przekazywania sygnału (kinaza mTOR) wymagany do rozpoczęcia syntezy DNA u stymulowanych cytokinami komórek T. Duże nadzieje, związane ze znaczącym zmniejszeniem odsetka ostrych reakcji odrzucenia oraz rzekomym brakiem nefrotosyczności, osłabły, gdy badania wieloośrodkowe dowiodły zwiększonego poziomu kreatyniny we krwi oraz większej częstotliwości reakcji niepożądanych niż u pacjentów leczonych inhibitorami kalcyneuryny. Z powodu kolejnych wysuwanych zastrzeżeń ich rola ograniczana jest do przypadłości ściśle związanych z zaburzeniami blokowanego szlaku (np. niektóre nowotwory).

    Stent - niewielka "sprężynka", najczęściej ze stali 316 LVM lub stopu chromowo-kobaltowego, umieszczana wewnątrz naczynia krwionośnego w celu przywrócenia drożności naczynia. Elastyczność zapewnia specjalna konstrukcja z falistymi połączeniami zygzakowatych drucików stanowiących właściwe rusztowanie.Kwas mykofenolowy i mykofenolan mofetylu – organiczne związki chemiczne stosowane jako leki immunosupresyjne i cytostatyczne w zapobieganiu ostrego odrzucania przeszczepu. Mykofenolan mofetylu (MMF) jest estrem 2-morfolinoetylowym kwasu mykofenolowego (MPA) .

    Najnowsze prace koncentrują się na konstruowaniu przeciwciał i białek fuzyjnych, które mają hamować specyficzne szlaki przekazywania sygnału limfocytów (np. dwustopniowa aktywacja komórek T).

    Problemy spotykane u pacjentów po przeszczepieniu[ | edytuj kod]

    Odrzucenie narządu[ | edytuj kod]

    Wczesna diagnoza odrzucania przeszczepu pozwala na natychmiastowe podjęcie kroków w celu utrzymania funkcji narządu i zapobieżenia nieodwracalnym uszkodzeniom. Typowy obraz kliniczny charakteryzuje się gorączką, obrzękiem oraz tkliwością w miejscu odpowiadającym lokalizacji przeszczepu. Stosowane w dzisiejszych czasach farmaceutyki mogą jednak znacznie złagodzić objawy, czyniąc proces trudniejszym do rozpoznania.

    Główny układ zgodności tkankowej (MHC, z ang. major histocompatibility complex) – zespół białek, odpowiedzialnych za prezentację antygenów limfocytom T. Swoją nazwę zawdzięczają temu, że zostały odkryte jako pierwsze i najważniejsze białka decydujące o utrzymaniu się lub odrzuceniu przeszczepu, a zatem odpowiadające za zgodność tkanek dawcy i biorcy. Wyróżnia się trzy klasy MHC, które różnią się pełnionymi funkcjami:Żyła główna dolna, inaczej żyła próżna dolna, żyła czcza dolna (łac. vena cava inferior) – pień żylny zbierający krew z podprzeponowej połowy ciała i uchodzący do prawego przedsionka serca.

    Należyte wysiłki powinny być skierowane na wykluczenie innych przyczyn pogorszenia się stanu pacjenta. Ultrasonografia dopplerowska (lub angiografia RM) są przydatne do oceny przepływu krwi w obrębie nerki, nawet jeżeli nie stwierdzono zmian w ilości produkowanego moczu. Za pomocą badania można wykazać istnienie zakrzepicy żyły nerkowej (rzadko spotykane powikłanie), wykluczyć niedrożność moczowodu, potwierdzić obecność płynu (mocz, krew, limfa). Przy początkowo prawidłowej pracy nerki najczulszym wskaźnikiem zmian jest podniesienie się poziomu kreatyniny w osoczu (nefrotoksyczność spowodowana lekami powinna w tym wypadku ustąpić po zmniejszeniu dawki). Ostatecznego dowodu może dostarczyć biopsja narządu.

    Roztwór Ringera (Płyn Ringera) – rodzaj płynu infuzyjnego, jeden z krystaloidów, izotoniczny w stosunku do krwi człowieka.Skrobia – węglowodan, polisacharyd roślinny, składający się wyłącznie z merów glukozy połączonych wiązaniami α-glikozydowymi, pełniący w roślinach rolę magazynu energii.

    Terapia polega na podawaniu dożylnym np. metyloprednizolonu (silniejszy steroid) przez 3 doby. Brak odpowiedzi jest wskazaniem do włączenia przeciwciał, zwykle OKT3 lub globuliny anytytymocytarnej. W przypadku uszkodzeń wywołanych odpowiedzią humoralną stosowana jest plazmafereza, kroplówki z immunoglobuliną lub przeciwciała monoklonalne.

    Laparotomia (z greki he lapara - brzuch; he tome - cięcie) - termin medyczny określający operacyjne otwarcie jamy brzusznej, polegające na przecięciu skóry, mięśni i otrzewnej umożliwiające eksplorację wnętrza jamy brzusznej. Zwykle jest stosowane jako pierwszy etap operacji chirurgicznej, ale może być stosowana również w celach diagnostycznych i nosi wówczas nazwę laparotomii zwiadowczej (łac. laparotomia explorativa).Sir Peter Brian Medawar (ur. 28 lutego 1915 w Rio de Janeiro, zm. 2 października 1987 w Londynie) - angielski naukowiec brazylijskiego pochodzenia, znany głównie z badań nad tolerancją układu odpornościowego na narządy wszczepione do organizmu, za które, wraz Sir Frankiem Macfarlane Burnetem, otrzymał w 1960 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny.

    Klasyfikacja odrzuceń:

  • nadostre, rozwijające się w wypadku obecności przeciwciał przeciwko tkankom dawcy (niezgodność grup AB0 bądź HLA). Obecnie rzadko spotykana. W wypadku rozwinięcia się odpowiedzi na przestrzeni kilku pierwszych dni po zabiegu – nazywane przyśpieszonym;
  • ostre, wynikające z odpowiedzi immunologicznej u pacjenta nie uczulonego wcześniej na antygeny dawcy. Przychodzi 7-21 dni po transplantacji, w przeciągu pierwszych 3 miesięcy przynajmniej jeden epizod zdarza się praktycznie w co drugim przypadku (dawca zmarły);
  • przewlekłe, będące utajonym procesem, ujawniającym się dopiero po dłuższym okresie. Przyczynę postępującej niewydolność narządu potwierdza biopsja: hipertrofia tętniczek i tętnic w obrębie miąższu, glomerulopatia, zwłóknienie śródmiąższowe.
  • Nawracające przypadłości[ | edytuj kod]

    Transplantacja nie wpływa na przyczyny choroby, która spowodowała stan niewydolności. Z tego względu nowy narząd jest w równym stopniu narażony na potencjalne uszkodzenia, spowodowane w szczególności chorobami układowymi. Poniżej wymieniono niektóre z nich:

    Ultrasonografia, USG – nieinwazyjna, atraumatyczna metoda diagnostyczna, pozwalająca na uzyskanie obrazu przekroju badanego obiektu. Metoda ta wykorzystuje zjawisko rozchodzenia się, rozpraszania oraz odbicia fali ultradźwiękowej na granicy ośrodków, przy założeniu stałej prędkości fali w różnych tkankach równej 1540 m/s. W ultrasonografii medycznej wykorzystywane są częstotliwości z zakresu ok. 2-50 MHz. Fala ultradźwiękowa najczęściej generowana jest oraz przetwarzana w impulsy elektryczne przy użyciu zjawiska piezoelektrycznego (opisanego przez braci Curie na przełomie lat 1880-1881). Pierwsze doświadczenia nad wykorzystaniem ultrasonografii w diagnostyce prowadzone były w trakcie i zaraz po II wojnie światowej, a ultrasonografy wprowadzone zostały do szpitali na przełomie lat 60. i 70. XX wieku (jednym z pierwszych klinicznych zastosowań była diagnostyka płodu)Kalcyneuryna (Cn, ang. calcineurin) – białko enzymatyczne o aktywności fosfatazy białkowej serynowo-treoninowej, nazywane też fosfatazą białkową 2B (PP2B).
    Obraz histopatologiczny przewlekłego zapalenia nerek
  • Nawracające kłębuszkowe zapalenie nerek. Ponowne szerzenie się stanu zapalnego jest dosyć częstym zjawiskiem (nawet u 8,4% chorych), jednak rzadko prowadzi do utraty przeszczepu. Jego późne konsekwencje są nadal przedmiotem analiz.
  • Kolagenozy. Przeszczepienie często prowadzi do złagodzenia objawów.
  • Cukrzyca. Zaawansowana cukrzycowa choroba nerek pozostaje częstą przyczyną wykonywania zabiegu; aby ponownie doszło do ponownego rozwinięcia objawów, potrzeba 10-20 lat. Zakończone sukcesem przeszczepienie trzustki może zapobiec wczesnym zmianom.
  • Cystynoza. Ponowne odkładanie się złogów cysteiny jest możliwe, jednak zwykle nie zakłóca funkcji nerki.
  • Nadmierne odkładanie się szczawianów w ustroju (oxalosis). Do odwrócenia biegu choroby potrzebna jest uprzednia transplantacja wątroby. W innym wypadku przeszczepiona nerka może szybko ulec ponownemu zniszczeniu.
  • Powikłania pooperacyjne[ | edytuj kod]

    Komplikacje techniczne[ | edytuj kod]

    Powikłania rozwijające się w przeciągu kilku dni po zabiegu zwykle wiążą się z problemami technicznymi, napotkanymi w trakcie operacji. Są rezultatem niepowodzeń w przywróceniu ciągłości naczyń lub moczowodu albo konsekwencją uszkodzeń samego transplantu. Odróżnienie ich od zespołu ostrego odrzucania może sprawić znaczne trudności.

    Tryptofan (nazwa skrótowa Trp) – organiczny związek chemiczny z grupy aminokwasów biogennych. Jest obojętny elektrycznie; jego łańcuch boczny oparty jest na szkielecie indolu.Haplotyp (z gr. ἁπλοῦς, haploûs − "prosty", "pojedynczy") − w genetyce zestaw polimorfizmów pojedynczych nukleotydów (SNP), położonych na jednej chromatydzie, który dziedziczy się jako zestaw sprzężonych ze sobą alleli.

    Niedrożność tętnicy nerkowej; zakrzepica tętnicza. Powinna być zawsze uwzględniona jako jedna z możliwych przyczyn zaniku wydzielania moczu po przebytej operacji, mimo iż zdarza się rzadziej od ostrej martwicy kanalikowej lub komplikacji urologicznych. Wymaga natychmiastowej interwencji operacyjnej, gdyż narząd w stanie całkowitego niedokrwienia doznaje nieodwracalnych szkód w przeciągu kilku minut. Zakrzepica spowodowana np. jest uszkodzeniem naczynia w trakcie zabiegu lub jego nieprawidłowym ułożeniem w jamie ciała (skręcenie, obecne naprężenia).

    Przestrzeń zaotrzewnowa (łac. spatium retroperitoneale) – przestrzeń położona między otrzewną ścienną a powięzią wewnątrzbrzuszną wyściełającą mięśnie tylnej ściany brzucha, część przestrzeni zewnątrzotrzewnowej. U dołu przedłuża się w przestrzeń podotrzewnową. Odpowiednio na tylnej powierzchni przedniej ściany brzucha występuje przestrzeń przedotrzewnowa.Mikroorganizm (gr. μικρός, mikrós – mały, ὀργανισμός, organismós – organizm), drobnoustrój, mikrob – organizm obserwowany dopiero pod mikroskopem. Pojęcie to nie jest zbyt precyzyjne, lecz z pewnością mikroorganizmami są bakterie, archeony, pierwotniaki i niektóre grzyby. Najprecyzyjniej grupa ta definiowana jest jako ogół organizmów jednokomórkowych, dlatego nie można terminu tego stosować do bardzo małych przedstawicieli różnych grup zwierząt, takich jak np. nicienie, wrotki, roztocza, niesporczaki, owady itd.

    Niedrożność żyły nerkowej; zakrzepica żylna. Formowanie się skrzepów w naczyniach żylnych nerki (lub znajdujących się w jej sąsiedztwie) związane jest również z nieprawidłowym ułożeniem transplantu. Zwykle wystarczy rozpocząć terapię przeciwzakrzepową; w razie wystąpienia zatorowości płucnej – operacja z założeniem filtru do IVC. Zwężeniom żyły nerkowej zapobiega się chirurgicznie (np. angioplastyka z założeniem stentu, by-passu).

    Hipowolemia (łac. hypovolaemia) – stan, w którym w łożysku naczyniowym znajduje się zbyt mała ilość płynu (krwi) do jego pojemności, tym samym nie zapewnia wystarczających warunków do funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego.Osteoporoza (łac. osteoporosis, dawna nazwa zrzeszotnienie kości) – stan chorobowy charakteryzujący się postępującym ubytkiem masy kostnej, osłabieniem struktury przestrzennej kości oraz zwiększoną podatnością na złamania. Osteoporoza występuje najczęściej u kobiet po menopauzie (osteoporoza pomenopauzalna). Osteoporoza jest uogólnioną chorobą metaboliczną kości, charakteryzującą się niską masą kostną, upośledzoną mikroarchitekturą tkanki kostnej, a w konsekwencji zwiększoną jej łamliwością i podatnością na złamania.

    Krwotoki. Nadmierne krwawienie jest stosunkowo rzadko spotykane, wynika zwykle z powiązanych z pierwotną chorobą koagulopatii lub niewłaściwego podwiązania któregoś z drobniejszych naczyń. Inne powody: pęknięcie naczynia w wypadku dawcy dziecięcego (trudność z dostosowaniem do ciśnienia krwi osoby dorosłej), infekcja.

    Kość łonowa (łac. os pubis) - parzysta kość wchodząca w skład miednicy. U człowieka ma trzon i 2 gałęzie: górną i dolną. Gałąź górna łączy się z trzonem, a gałąź dolna łączy się z kością kulszową.Puryna (imidazolopirymidyna) jest heterocyklicznym, aromatycznym związkiem organicznym składającym się z cząsteczek pirymidyny i imidazolu. W przyrodzie występuje dosyć rzadko, natomiast jej pochodne pełnią ważną rolę jako alkaloidy, metabolity oraz nukleotydy.

    Przetoki tętniczo-żylne; tętniaki. Naprawiane za pomocą interwencji chirurgicznej. Można wykryć je we wczesnym, niezagrażającym transplantowi stadium za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej (obserwuje się zaburzenia hemodynamiczne).

    Nadciśnienie. Więcej niż połowa biorców nerki cierpi z powodu nadciśnienia. Do najczęstszych stanów, przyczyniających się do takiego stanu zalicza się zaburzenia w pracy przeszczepu, terapię immunosupresyjną i problemy z pierwotnymi nerkami dawcy. Ważnym diagnostycznie powodem bywa zwężenie tętnicy nerkowej (RTAS); podejrzewa się je nawet w 23% wypadków. Najlepsze rozwiązanie stanowi angioplastyka przezskórna, ew. pełny zabieg chirurgiczny.

    Prednizon (prednisone) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny glikokortykosteroid o sumarycznym wzorze chemicznym C21H26O5, analog kortyzolu.Otyłość (łac. obesitas) – patologiczne nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie, przekraczające jego fizjologiczne potrzeby i możliwości adaptacyjne, mogące prowadzić do niekorzystnych skutków dla zdrowia. Za otyłość uważa się stan, w którym tkanka tłuszczowa stanowi więcej niż 20% całkowitej masy ciała u mężczyzn oraz 25% u kobiet. Otyłości towarzyszy nadwaga, czyli nadmierna masa ciała powyżej masy optymalnej.

    Niedrożność moczowodu. Bezmocz pojawiający się zaraz po operacji spowodowany jest zwykle obrzękiem, skręceniem lub zaczopowaniem samego moczowodu, pęcherza lub cewnika. Część z tych problemów ustępuje sama lub wymaga tylko przepłukania światła przewodu. Poważne zaburzenia (zwłóknienie, martwica, przetoki), wynikające z niedostatecznego unaczynienia moczowodu, wymagają przeprowadzenia operacji rekonstrukcyjnej (ureteroneocystostomia, ureteropyelostomia). Zwężenia światła moczowodu mogą być usuwane za pomocą zabiegu balonowania.

    Układ pokarmowy, układ trawienny (łac. systema digestorium) – układ narządów zwierząt służący do pobierania, trawienia i wchłaniania pokarmu oraz usuwania niestrawionych resztek.Cukrzycowa choroba nerek (zespół Kimmelstiela-Wilsona, dawniej nazywana nefropatią cukrzycową, ang. diabetic kidney disease, Kimmelstiel-Wilson syndrome) – glomerulopatia wtórna niezapalna, będąca czynnościowym i strukturalnym uszkodzeniem miąższu nerek spowodowanym przewlekłą hiperglikemią w przebiegu cukrzycy. W krajach rozwiniętych cukrzycowa choroba nerek jest najczęstszą przyczyną przewlekłej schyłkowej choroby nerek (ESRD).

    Nieszczelność moczowodu. Pojawia się najczęściej w miejscu wykonanego połączenia, wynika głównie z niedostatecznego ukrwienia rozważanego odcinka. Przeciek pojawiający się w pęcherzu można zatrzymać zakładając cewnik; uszkodzenia moczowodu usuwa się chirurgicznie, zakładając stent lub tworząc nową anastomozę.

    Elektrokardiografia (EKG) – zabieg diagnostyczny wykorzystywany w medycynie przede wszystkim w celu rozpoznawania chorób serca.Choroby tkanki łącznej (ang. Connective tissue disease – CTD) – grupa różnorodnych chorób, w których zmiany patologicznie pierwotnie występują w tkance łącznej. Tkanka łączna to jeden z typów tkanek, który charaktryzuje się obfitą substancją pozakomórkową, która utrzymuje, spaja i ochrania narządy wewnętrzne. Dawna nazwa chorób tkanki łącznej – kolagenozy sugerowała, że choroby te dotyczą tylko kolagenu, natomiast w rzeczywistości obejmują one całą tkankę łączną. Do chorób tkanki łącznej należą:

    Krwiomocz. Pojawia się nierzadko u pacjentów po przebytej operacji; jeżeli nie jest objawem związanym z odrębną przyczyną, ustępuje spontanicznie.

    Ostra martwica kanalikowa (ATN). Jeden z najczęściej spotykanych stanów patologicznych, spowodowany głównie przejściowym niedokrwieniem narządu. Pierwotne zmiany nekrotyczne są odwracalne (proliferacja k. nabłonkowych kanalików); brak na razie specyficznej terapii. Zwykle wystarczy zmniejszenie obciążenia nerki przez zmniejszenie dawek leków, kontrola objętości płynów i równowagi elektrolitów oraz przejściowe wprowadzenie dializy. Nakładając się na zespół odrzucania lub nefrotoksyczność spowodowaną cyklosporyną może poważnie opóźnić postawienie właściwej diagnozy.

    Transfuzja krwi, przetoczenie krwi – zabieg polegający na przetaczaniu pewnej ilości krwi lub składników krwi. Ma na celu substytucję utraconych składników.Wirus zapalenia wątroby typu B (WZW B, ang. hepatitis B virus, HBV) – otoczkowy wirus DNA z rodziny Hepadnaviridae, hepatotropowy i limfotropowy, powodujący wirusowe zapalenie wątroby typu B, zidentyfikowany przez Barucha Samuela Blumberga w 1967 roku.

    Torbiel limfatyczna (lymphocele). Naruszenie sieci naczyń limfatycznych, otaczających tętnicę i żyłę biodrową może skutkować tworzeniem się torbieli. Objawy pochodzą z ucisku na otaczające narządy; rozpoznania łatwo dokonać za pomocą badania USG. Torbiel likwiduje się poprzez drenaż przezskórny jej zawartości, połączony z aplikacją środków mających przyśpieszyć zanik cysty. Przy nawracających epizodach torbiel otwiera się do jamy otrzewnej, gdzie płyn może zostać swobodnie wchłonięty.

    Kwas α-ketoglutarowy – organiczny związek chemiczny z grupy dikarboksylowych ketokwasów, ketonowa pochodna kwasu glutarowego.Zatorowość płucna (łac. embolia arteriae pulmonalis, ang. pulmonary embolism) – choroba wywołana przez zator lub zatory zamykające światła naczyń w krążeniu mniejszym.

    Komplikacje nietechniczne[ | edytuj kod]

    Zakażenia. Do czynników sprzyjających rozwojowi infekcji należą: duże zabiegi urologiczne, niewyleczone zakażenie u dawcy, umieszczone pooperacyjnie cewniki. Z powodu immunosupresji organizm ma ograniczoną możliwość obrony przed drobnoustrojami; infekcje pozostają najczęstszą przyczyną powikłań śmiertelnych w pierwszym roku po transplantacji. Istnieją szczegółowe wytyczne z zakresu walki z zakażeniami konkretnego typu (bakteryjne, wirusowe, wywołane przez grzyby i protista).

    Żyła biodrowa wewnętrzna (łac. vena iliaca interna) – gruby i krótki pień żylny, który powstaje z połączenia żył odprowadzających krew ze ściany miednicy oraz narządów w niej zawartych (żyły te noszą nazwę odpowiadających im tętnic lub też dookoła narządów miednicy wytwarzają obfite sploty) łączy się z żyłą biodrową zewnętrzną i wytwarza żyłę biodrową wspólną.Anastomoza (in. zespolenie) − w zakresie nauk medycznych termin oznacza połączenie między dwoma ciągłymi naczyniami, takimi jak tętnice, żyły czy pętle jelita. Anastomozy mogą występować naturalnie, służąc określonym celom fizjologicznym albo być wytworzone sztucznie - przez człowieka lub jako objaw patologiczny.

    Hiperglikemia. Długotrwałe stosowanie kortykosterydów może przyczynić się do wywołania oporności na insulinę. Konsultując wyniki cyklicznych badań laboratoryjnych należy mieć na uwadze, że przyczyną dostrzeżonych ewentualnie zmian może być niekontrolowana cukrzyca.

    Przypadłości żołądkowo-jelitowe. Owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego występują dość często po transplantacji. Stany zapalne narządów mogą być długo maskowane działaniem leków steroidowych.

    Osmolalność, molalność – badanie surowicy lub używane w medycynie, opisujące liczbę moli substancji czynnych osmotycznie rozpuszczonych w 1 kg rozpuszczalnika (wody). Osmolalność wszystkich płynów ustrojowych organizmu w stanie fizjologicznym jest jednakowa (izoosmolalność) i wynosi ~295 mOsm/kg H2O. Za wartości graniczne przyjmuje się 280 – 300 mOsm/kg H2O.Więzadło obłe macicy (łac. ligamentum teres uteri) – łącznotkankowy powrózek długości 12–14 cm i około 0,5 cm grubości, rozpoczynający się obustronnie na bocznym brzegu macicy, do przodu i nieco niżej od jajowodu, przebiegający następnie w więzadle szerokim macicy i zaotrzewnowo, wstępujący ostatecznie do kanału pachwinowego. Z kanału pachwinowego więzadło obłe wychodzi przez otwór pachwinowy powierzchowny i rozdziela się na drobne pasma, kończące w tkance podskórnej warg sromowych większych i wzgórka łonowego.

    Nadczynność przytarczyc. Wtórna nadczynność wywołana chorobą nerek ustępuje samoistnie po rozpoczęciu pracy przeszczepionego narządu. Przetrwały podwyższony poziom wapnia we krwi, oprócz wywołania kamieni nerkowych, bolów mięśniowych czy nadmiernej męczliwości może prowadzić do bardziej poważnych następstw, takich jak zwapnienie naczyń krwionośnych i wtórny rozwój owrzodzeń. Z tego powodu w szczególnie trudnych wypadkach zalecane jest całkowite wycięcie przytarczyc z wtórnym wszczepieniem ich fragmentu.

    Układ odpornościowy, układ immunologiczny – układ narządów umożliwiających działanie mechanizmom odporności. W skład układu odpornościowego wchodzą::Badanie biochemiczne krwi – badanie obejmujące analizę składników osocza. Dostarcza wielu cennych informacji i wskazówek ułatwiających postawienie właściwej diagnozy. Badanie osocza pokazuje poziom enzymów, hormonów, białek, elektrolitów i pierwiastków śladowych w naszym organizmie. Wyniki obrazują stan kliniczny konkretnych narządów.

    Nowotwory. Zarówno dializoterapia jak i przeszczepienie nerki naraża pacjentów na zwiększone ryzyko choroby nowotworowej. W wypadku przeszczepiania wynika to zarówno z możliwości przeniesienia niewykrytego guza razem z przeszczepem (sporadycznie), nawrotu wcześniej przebytej choroby jak i rozwinięcia się choroby de novo. W pierwszym wypadku sukces może przynieść zaprzestanie terapii immunosupresyjnej; razem z odrzuceniem nerki organizm zaczyna zwalczać ogniska obcego nowotworu. Główna przyczyna takiego stanu rzeczy to zahamowanie osłabienie naturalnej odpowiedzi ze strony układu immunologicznego. Immunosupresja wydatnie zwiększa częstość występowania rzadkich nowotworów powodowanych przez czynniki wirusowe, same farmaceutyki również mogą mieć działanie rakotwórcze przy długotrwałym stosowaniu. Zakłócenie funkcji limfocytów powoduje również znaczny odsetek białaczek, łącznie określanych terminem post-transplant lymphoproliferative disease (PTLD).

    Kinaza mTOR, tzw. ssaczy cel rapamycyny (ang. mammalian target of rapamycin kinase; inne nazwy - FKBP12-rapamycin complex associated protein 1; FRAP1) – kinaza białkowa treoninowo-serynowa, której funkcją jest regulacja wzrostu, proliferacji i ruchu komórki, a także procesów translacji i transkrypcji .Układ moczowo-płciowy (łac. Systema urogenitale) wyższych kręgowców (w tym człowieka) składa się z dwóch części:


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Metyloprednizolon (ang. Methylprednisolone) — organiczny związek chemiczny, syntetyczny glikokortykosteroid o długotrwałym działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym.
    Laparoskopia – jest to wziernikowanie jamy otrzewnej za pomocą instrumentu optycznego wprowadzonego przez powłoki brzuszne. Metoda jest wykorzystywana w diagnostyce zmian patologicznych, umożliwia pobranie materiału do badania histopatologicznego oraz przeprowadzanie zabiegów w obrębie jamy brzusznej.
    Tętnica nerkowa (łac. arteria renalis) - jest to silna (6-8 mm średnicy), parzysta tętnica, rozpoczynająca się na bocznym obwodzie aorty brzusznej, tuż pod odejściem tętnicy krezkowej górnej odchodząc niemal pod kątem prostym. U dorosłego jest to poziom krążka międzykręgowego pomiędzy kręgami L1 a L2 (U noworodków jest to poziom trzonu kręgu L1, a tętnice biegną skośnie w dół. Położenie tych naczyń u dorosłych ma związek z obniżaniem się aorty wraz z wiekiem. Czasem występują dodatkowe tętnice nerkowe (do 4 tętnic dodatkowych). Mogą one stanowić przeszkodę w prawidłowym przepływie moczu przez moczowód. Tętnice początkowo biegną po odnodze przepony, a następnie po mięśniu lędźwiowym większym. Prawa tętnica, w związku z przesunięciem aorty w lewą stronę jest dłuższa i leży ku tyłowi od żyły głównej dolnej, prawej żyły nerkowej, części zstępującej dwunastnicy oraz głowy trzustki. Natomiast lewa biegnie za lewą żyłą nerkową i trzonem trzustki. Gałęzie:
    Wielotorbielowatość nerek (zwyrodnienie torbielowate nerek, łac. degeneratio polycystica renum, ang. polycystic kidney disease, PKD) – uwarunkowane genetycznie występowanie torbieli kory i rdzenia nerki. Dwa główne typy wielotorbielowatości nerek są klasyfikowane według ich wzorów dziedziczenia. Wyróżnia się wielotorbielowatość nerek dziedziczoną autosomalnie dominująco (ang. autosomal dominant polycystic kidney disease, ADPKD) i postać autosomalną recesywną (ang. autosomal recessive polycystic kidney disease, ARPKD). Występuje u ludzi i innych organizmów. Wielotorbielowatość nerek charakteryzuje się obecnością licznych torbieli w obu nerkach. Choroba zajmuje również wątrobę, trzustkę, rzadko serce i mózg.
    Plazmafereza – metoda oczyszczania osocza krwi z dużych cząstek, takich jak kompleksy immunologiczne. Krew przechodzi przez filtr usuwający cząstki o masie do 2 MDa. W miejsce usuniętego przesączu do krwi dodaje się albuminy zawieszone w roztworze o składzie jonowym i ciśnieniu osmotycznym identycznym z prawidłowym osoczem.
    Klirens kreatyniny – najłatwiej uzyskiwany parametr szacujący filtrację kłębuszkową (GFR). Wykorzystuje się właściwości endogennego związku kreatyniny, będącego produktem metabolizmu mięśni, który swobodnie przesącza się w kłębuszkach nerkowych, nie ulega resorpcji i praktycznie nie wydziela się w nefronie. Cała przesączona ilość trafia do moczu.
    Promieniowanie rentgenowskie (promieniowanie rtg, promieniowanie X, promienie X) – rodzaj promieniowania elektromagnetycznego, które jest generowane podczas wyhamowywania elektronów. Długość fali mieści się w zakresie od 10 pm do 10 nm. Zakres promieniowania rentgenowskiego znajduje się pomiędzy nadfioletem i promieniowaniem gamma.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.152 sek.